Doradcą mera Humania zostałem w Październiku 2003 roku, a więc rok przed Pomarańczową Rewolucją. To była inna Ukraina niż dzisiaj. To byli inni Ukraińcy niż dzisiaj. Mogę z całą pewnością powiedzieć, że Ukraina w 2003 to Polska w 1970.
Wszystko pod kontrolą Kuczmy. Wszystko tylko za zgodą jego Administracji i naznaczonych przez niego Gubernatorów. Wszędzie, ale nie w Umaniu. Umań zawsze był na jakiś wyjątkowych prawach, a prawa te otrzymał dzięki Polakowi, Stanisławowi Potockiemu, który tutaj właśnie, wybudował dla swojej ukochanej Park Dendrologiczny "Zofiówka", który w 2007 r. został zaliczony do 7-miu Cudów Ukrainy.
Temu Parkowi poświęcił jednoimienny poemat Stanisław Trembecki.
Dziwna i tragiczna jest historia tego miasta, tak jak dziwna i pesymistyczna jest historia mojej znajomości z nim i jego mieszkańcami.
W 2002 roku zwrócono się do mnie o pomoc w organizacji finansowania naprawy kolektora ściekowego Humania. Chodziło o duży wydatek, na który budżet miasta nie mógł sobie pozwolić. Pieniądze załatwiłem.
Na początku 2003 roku polecono mi zrobić pełny audyt miasta, który był potrzebny dla organizacji finansowania Programu Rozwoju Miasta, tak ze środków specjalnych funduszy ukraińskiego budżetu, jak i środków pomocowych Unii Europejskiej, więc otrzymałem dostęp do wszystkich jego tajemnic i spraw (w tym finansowych i takich do których nie miało dostępu więcej niż 99% urzędników).
Mer w tym czasie cieszył się tak dużym autorytetem (a trochę się jego bali – nie ma co tego ukrywać), że nikt nie śmiał skryć czegokolwiek przedemną. Byłem "Pierwszym po Bogu" i ... na jego prawach.
W ciągu kilku dni poznałem wszystkich znaczących cokolwiek w mieście, gdyż wszyscy oni poczuwali swój obowiązek jak najszybciej poznać się ze mną i zapewnić mnie o gotowności do pełnej współpracy. Z wieloma z nich zaprzyjaźniłem się.
To były ciekawe czasy. Prezydent Kwaśniewski często gościł w Ukrainie i klepał się po plecach z tyranem ukraińskiego narodu Kuczmą, ale nic z tego nie wynikało. Ani dla Polaków, ani tym bardziej dla Ukraińców.
Nie zważając na to, słyszało się ciągle opinię, że Polska pretenduje do reprezentowania interesów Ukrainy przed Unią Europejską i po wstąpieniu do Unii ma nadzieję zostać liderem tej części Europy.
Mając tak silną pozycję wśród ukraińskiej społeczności mogłem pokusić się o realizację Programu Autentycznego Zbliżenia Dwóch Narodów. Plan był ambitny, ale realny. Dlaczego tak uważałem? Gdyż Humańcy mi ufali i wierzyli.
Mam nadzieję, że czytelnicy jeszcze pamiętaję czym była wywołana ta notka. Brutalną notką Artura M. Nicponia, który uważa, że można mieć w dupie inne narody, a uważać tylko swój. Zobaczmy jak taka postawa przekłada się na praktyczne działania.
Dwie autentyczne historie z Humania.
1. Kościół
Pewnego dnia podszedł do mnie urzędnik odpowiadający w Merii za inwestycje i sport. Poprosił mnie żebym się z nim przeszedł. Tuż obok budynku Merii jest "Galeria obrazów" urządzona w ... kościele katolickim. Jak się okazało, to był cel naszej wizyty.
Przy wejściu chciano żebym wykupił bilet, ale się stanowczo sprzeciwiłem. Gdy pracownicy Galerii zrozumeili, że jestem Polakiem i uważam ten budynek za świątynię Boga, to zgodzili się, że oni też do Cerkwi biletów nie kupują i ... odstąpili.
Tam, w tej Galerii - Kościele wysłuchałem historię, która była dla mnie minimum szokującą. Ten niemłody już państwowy urzędnik powiedział mi:
Jestem żonaty od 30 lat, ale rozpisaliśmy się tylko w państwowym urzędzie. Nie poszliśmy do cerkwi, gdyż daliśmy sobie z żoną ślub, że staniemy się mężem i żoną tylko w polskim kościele, ślubu udzieli nam polski ksiądz, a pieśni będzie śpiewał polski chór.
Dzisaj, po 30 latach mam łzy w oczach, gdyż widzę przed sobą człowieka, który dał mi poczuś, że jestem w świątyni Boga i który ma szansę urzeczywistnić to nasze I NIE TYLKO (jak się później okazało!) marzenie.
Jeszcze tego samego dnia rozmawiałem z Merem. Usłyszałem dziwne słowa:
Waldemar, ja cię proszę zostaw ten temat. Zostaw go sam i dobrowolnie jeśli nie chcesz sobie pluć w brodę.
Jeśli jednak podjąłeś nieodwołalną, jak mówisz decyzję to słuchaj:
Miasto i państwo wydało na remont budynku kościoła ponad trzy miliony hrywien (na tamte czasy ok. 800 tyś dolarów, a więc nie dużo). Budynek ten należy do zasobów państwowych, a nie municypalnych, ale ja gwarantuję, że załatwię dla Ciebie zwrot tego budynku.
Ja z zasobów miasta dam budynek pod Galerię. Reszta należy do was.
Załatwcie remont tego budynku, który ja dam z zasobów miasta i ja przeniosę galerię, a budynek kościoła zwrócę temu kogo wskażesz.
Wydawało mi się, że wygrany bilet na loterię leży w mojej kieszeni. Studiowałem najdrobniejsze historie związane z tym kościołem i katolikami w mieście, a jednocześnie dobiłem się wizyty u biskupa Kijowskiego.
Opowiedziałem mu tą historię i prosiłem o pomoc w organizacji przejęcia kościoła pod skrzydła polskiego Kościoła.
Po kilku dniach okazało się, że Kościół stoi na stanowisku bezwarunkowego zwrotu budynku. Niby racja, bo przecież to była świątynie Boża, ale ... zobaczmy do czego to doprowadziło.
Interweniowałem w Episkopacie Polski. Pisałem do Prezydenta, Premiera i Ministra Kultury. Zwracałem się do przedsiębiorców, żeby w ramach akcji promowania swoich wyrobów przekazali materiały niezbędne dla remontu jednego budynku, ale ... jak grochem o ścianę.
Moje działania obserwowało z zapartym tchem całe miasto. Wiedziałem, że ludzie zakładają się o to, czy uda mi się przekonać moich rodaków do tej niewątpliwie słusznej i ABSOLUTNIE PRYNCYPIALNIE WAZNEJ DLA POLAKOW SPRAWY.
Jestem przekonany, że wszyscy czytelnicy rozumieją dlaczego słusznej, a dlaczego aż tak ważnej dla Polaków – wyjaśnię w następnym odcinku.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)