Nigdy bym nie pomyślał, że 213-ta konferencja Amerykańskiego Towarzystwa Astronomicznego (założonego w 1899 roku), która odbyła się w Long Beach (Kalifornia) przypomni mi te czasy, gdy byłem młody i piękny (prawda Ka?), a największą intelektualno-kulinarną zdobyczą mojej pierwszej wizyty w USA było przekonanie pięknej Murzynki o oczach, które robiły się jak księżyce, gdy jej tłumaczyłem, że jajka smażone można jeść również pod postacią jajejcznicy, do jej przygotowania dla mnie
Zaczęło się wszystko 11.12.2008 o godzinie 17:41, gdy podczas omawiania mechaniki makroświata, zapewniłem AgentaDokazywacza, że pamiętam o jego pytaniach i za kilka dni przygotuję na nie odpowiedź.
Przerwałem swoje rozważania o IV Zasadzie mechaniki rozumiejąc, że jeśli Albus Dumbledore udowodni, iż promień Wenus ma ok. 20000 km, a AgentDokazywacz skoncentruje na środkach ciężkości i masy, to jeszcze przed Nowym Rokiem dałbym się przekonać, że jestem największym manipulatorem Salonu (niegłupio to brzmi !).
Doszedłem do wniosku, że bez znalezienia jakiegoś spektakularnego przykładu trudno mi będzie przekonać moich "oponentów" i skala tej trudności mogła osiągnąć poziom tej historycznej, JAJECZNICOWEJ.
Wniosek okazał się niezwykle "dydaktyczny", o czym świadczy metodyka zastosowana przez TzK, który podjął się wprowadzenia zainteresowanych w świat NMR, a drzwiami w ten interesujący świat okazały się ciekawe, intrygujące w treści i w formie eksperymenty.
Historia pewnej jajecznicy, czyli do czego prowadzi "zacyklinienie"
(skąd to słowo nie wiem, ale mam nadzieję, że tichy wyręczy mnie jeszcze raz).
Gdy Karol Wojtyła, pierwszy raz w roli Papieża lądował w Warszawie, wasz pokorny sługa przybył do stolicy Stanu Luizjana – Baton Rouge. Myślę, że nikogo nie ździwi, że właśnie do tego miasta skierowała mnie los, wiedząc, że jestem chemikiem:
Baton Rouge is a major industrial, petrochemical, chemical and port center of the America South.
I chociaż największym, niezapomnianym przeżyciem, była dla mnie możliwość oglądania finału Amerykańskiego Footballu, który odbył się na Tiger Stadium at Louisiana State University, a w którym grały tubylcy z mistrzami świata – Cincinati, to historia którą chcę wam dzisiaj opowiedzieć, też powinna spotkać się z waszym zainteresowaniem (z różnych powodów zresztą!).
Byliśmy grupą 6 specjalistów na praktyce inżynierskiej. Zamieszkaliśmy w dwuosobowych pokojach o powierzchni przekraczającej 100 m2 każdy. To był dla nas szok!
Gdy przyszliśmy pierwszy raz na śniadanie, to musieliśmy chwilę poczekać, gdyż obsługa błyskawicznie poszukała dla nas specjalny okrągły stół, tak żebyśmy mogli wygodnie spożywać posiłek i prowadzić konwersację.
System był samoobsługowy. Podchodziło się do specjalnej lady w której wyłożone były sałatki, fasole, ryże, inne cudeńka i niewidy, oraz stały dzwbany z napojami. Powietrze na zewnątrz aż się gotowało, a tutaj wszystko świeże, schłodzone, w kropelkach rosy i kryształkach lodu.
Gdy już się miało wszystko co się wybrało na tacy, podchodziło się do pięknej Murzynki, która smażyła jajka sadzone. Apetyczna, o ciemnej lśniącej kropelkami potu skórze, przepięknym uśmiechu, odsłaniającym dwa rzędy zębów świecących blaskiem jak perły.
Jak zobaczyłem ten proces to rozdziawiłem widocznie gębę, czym wywołałem zdrowy i dźwięczny śmiech tejże Murzyneczki.
Jajka smażyły się na czymś, co dla nas INZYNIEROW było absolutną nowością. Przed Murzynką był kawałek jakby chromoniklowanej blachy z brzegami zawiniętymi na dół, nad którą ona rozbijała jajka i one spadały na płaską powierzchnię blachy.
Większość, zdecydowana większość z nich smażyła się do odpowiedniej kondycji i ona zgarniała je drewnianą łopatką do talerza i podawała kolejnej osobie, ale były też takie jajka (kto wie, może nie z Fermy (lub nie od Ofermy) , a z Agencji Towarzyskiej), w których po upadnięciu na "blachę" pękało żółtko. Ona je błyskawicznie zgarniała z "patelni bez brzegów" do jakiegoś naczynia stojącego przed nią na podłodze i ... przepraszając oczami i czarującym uśmiechem – rozbijała następne.
Lubię jeść jajka sadzone. No lubię jeść jajka sadzone, ale ile można. Dwadzieścia lat nie jadłem cielęciny, bo wmówiłem sobie, że ja jej nie lubię. Ponad 15 lat nie dawali mi kury, a powód był tak prozaiczny, że jak go w końcu zrozumiałem, to ze zdumienia zaniemówiłem na jakiś czas, od czego zaniemówili moi najbliżsi, gdyż nie byli przyzwyczajeni do takiej ciszy.
Otóż, któregoś dnia na imieninach wujka, zrezygnowałem z porcji kury, gdyż nie byłem głodny. Od tamtego czasu ciotka już nie proponowała mi kury, a wszystkim potrafiła wmówić, że ja nie jadam takiego misęsa.
Któregoś dnia, gdy doszła moja kolejka, a Murzynce rozbiło się żółtko, ja zaprotestowałem przeciwko takiemu marnotrawstwu, unieruchomiłem jej rękę, w której trzymała łopatkę i poprosiłem moim łamanym angielskim, żeby zrobiła mi jajecznicę.
To trzeba było widzieć. Ona mogła wszystko zrozumieć, ale absolutnie nie mogła zrozumieć jak można przygotować gościowi posiłek, z niepełnocennego surowca lub półproduktu.
Musiała interweniować Administrator, której około pół godziny wyjaśniałem o co mi chodzi. Pośmiała się. Wzięła Murzyneczką na bok i długo jej coś tam wyjaśniała. Oczy Murzynki z każdą minutą robiły się większe, ale po twarzy było widać, że ona zaczyna łapać o co chodzi (nie tak jak ja, z tym "jajecznym" eksperymentem o prędkościach kątowych).
Rozpoczął się proces przygotowania jajecznicy. Ciekaw jestem kto zgadnie, co sprawiło największą trudność. Otóż, ona rozbijała jajka, one padały na blachę, a żółtka to nie rozbijały się! I jak być? Ona rozumiała już, że jak żółtko się rozbije, to jajko należy pomieszać drewnianą łopatką, zanim ono się usmaży, ale ... żółtka jak na zło nie chciały się rozbijać.
Atmosfera zaczęła się robić nerwowa, gdyż z jednej strony zablokowaliśmy innych gości hotelowych, a z drugiej nam też się spieszyło. Do przejechania na praktykę mieliśmy ponad 33 mile, a to zajmowało trochę czasu.
Wyjście z tego durackiego położenia znalazła Adminsitrator. Przyniosła pikulec i dała mi go w rękę. Po śmiechu Murzyneczki domyśliłem się, że ona się zorientowła i dalej proces pójdzie bez przeszkód.
Ona rozbijała jajko, a ja przekłuwałem żółtko!!! Można powiedzieć, że doszło do rozcyklinienia sytuacji.
Tu, Na Salonie, też znalazł się taki "Admisnitrator" – tichy, który swoim spokojeniem, taktem i cierpliwością rozcyklinił mój mózg. Teraz jestem gotów do pichcenia mechaniki nie tylko przy pomocy jajek.
P.S. Przepraszam tych, których wyprowadziłem trochę z równowagi, wybiłem z rytmu lub obraziłem zachowaniem. Postaram się kontrolować nie tylko sytuację, ale w pierwszym rzędzie siebie!
cdn.


Komentarze
Pokaż komentarze (7)