Podejmując się pisania o energii i energetyce daję świadectwo tego, że rozumiem skalę problemu z globalnym ociepleniem i przyczyny jego pojawienia się, a więc całą statystykę, która już została wypowiedziana lub napisana na temat parnikowego efektu i zmian klimatu opuszczam, żeby nie zaciemniać obrazu.
Jest nadzieja, że ludzie już zrozumieli, iż istnieje tylko jedno, globalne, bezalternatywne rozwiązanie tego dylematu – poczekać, aż wywołane naturalnie (tsunami, powodzie, trzesięnia ziemi, itd.), wyzwolone przez nieostrożność (projekt Tesli, projekt HAARP) albo celowo (Stalin, Hitler, Pol Pot) kataklizmy zmiejszą ilość ludzkiej populacji do rozmiarów akceptowalnych przez Planetę - ale w siłę jego antyhumanności, ludzie opamiętają się i zaczną żyć zgodnie z Prawami Przyrody.
Intuicja jest składową psychicznego stanu, a on, według astrologów, zależy od tego, kiedy urodził się człowiek. Ja urodziłem się w roku Byka, a więc pozwalam sobie wyrazić przypuszczenie, że mam więcej szans niż inni, żeby w 2009 r. zaproponować to, co ludzkość powinna bezwzględnie wdrożyć.
Tło
Zyjemy w świecie, który dokazał nam, że Historia nigdy, nikogo i niczego nie nauczyła. W świecie, w którym najsłabiej wykształcona część "intelektualnych elit" (politycy) siłą i kłamstwem narzuciła nam istniejący, zgubny dla Ziemi, model organizacyjnego i ekonomicznego ładu, a najlepiej wykształcona część ludzkości (naukowcy), dla pseudo prestiżu, zmusza nas wierzyć w fałszywy obraz rzeczywistości (falowy model budowy atomu, Tablica Mendelejewa, itd.)
Obydwie te grupy, dla osiągnięcia osobistych i klanowych korzyści blokują najbardziej twórczej i produktywnej części społeczeństwa, odkrywcom i wynalazcom, dostęp do finansowania ich ideii i projektów, przez co z roku na rok rośnie ilość paradoksów, które już wpływają, lub w najbliższym czasie będą wpływać na życie i działalność każdego z nas, cywilizacji i bazy jej istnienia – planety Ziemia.
Paradoksy
PARADOKS 1 – Rozwoju cywilizacji.
Czym wyższy poziom rozwoju cywilizacji tym gorzej dla niej samej.
Im wyższy poziom cywilizacyjnego rozwoju, tym mniejszy przyrost demograficzny, ale większa dysproporcja między krajami wysokorozwiniętymi i krajami „trzeciego świata”, przez co globalny przyrost ludności przekroczył już bezpieczną dla planety wielkość. Zyjemy coraz dłużej, a więc z roku na rok, żyje nas coraz więcej i to jest bezpośrednia przyczyna skokowego przyrostu zapotrzebowania na żywność.
Ludzkość ma dostęp do dwóch źródeł żywności – występującej w przyrodzie i wyprodukowanej. Wydajność pierwszego jest w naturalny sposób ograniczona, więc nie podlega dyskusji fakt, że musi rosnąć ilość żywności wyprodukowanej ponad naturalną zdolność planety do bezpiecznej utylizacji odpadów tej sfery (np. nawóz).
Przy dzisiejszym stanie nauki i techniki przyrost produkcji żywności może być osiągnięty tylko przy zastosowaniu mineralnego nawożenia, a to oznacza, że radykalnie będzie rosła produkcja CO2.
PARADOKS 2 – Progresu naukowo-technicznego
Progres naukowo-techniczny jest hamulcem postępu i źródłem destrukcji planety
Jesteśmy dumni z progresu naukowo-technicznego. Wysyłamy sondy w drugie galaktyki, zrobiliśmy z planety „Globalną Wioskę”, w której czas i przestrzeń nie ogranicza ludzkiej aktywności i fantazji.
Dzięki komputerom możemy komunikować się w realnym czasie i tworzyć zespoły naukowo-badawcze z ludzi, którzy nigdy nie mieliby okazji się spotkać.
Coraz więcej robotów kierowanych komputerami wykonuje najbardziej niebezpieczne i odpowiedzialne prace, przy czym większość technologii została wdrożona do przemysłowego stosowania dziesiątki, a to i setki lat temu (cukier, samochód, itd.).
Jeśli jednak głęboko zastanowić się nad tym, jak ludzkość wykorzystuje dobrodziejstwo tego progresu, to z przerażeniem trzeba konstatować, że realne wyniki osiągamy tylko w trzech sferach:
- coraz trudniej odróżnić zorganizowaną grupę przestępczą od partii politycznej, czy też nawet „grupy trzymającej władzę”;
- daliśmy finansowej mafii instrument pozwalający blokować realny rozwój cywilizacji w wirtualnym, społecznie niekontrolowanym obrocie potokami pienieżnymi;
- stworzyliśmy nowe, potężne źródło emisji odpadowej energii (komputery i serwery)
PARADOKS 3 - Współczesnej energetyki
Czym mniej surowców energetycznych – tym większa ich konsumpcja.
Już w XIX wieku, rosyjski uczony Mendelejew twierdził, że spalanie ropy naftowej jest równoznaczne z paleniem „złotych” carskich obligacji.
Od tamtego czasu ludzkość dokonała wielu odkryć i stworzyła miliony wynalazków, ale nauczyła się wykorzystywać tylko jedno nowe źródło energii – rozszczepienie jąder pierwiastków ciężkich.
Nie da się zaprzeczyć, że dzięki temu udało się osiągnąć przyrost produkcji energii bez zwiększenia emisji CO2, ale nie wolno zapominać, że paliwo do reaktorów jądrowych też należy do tak zwanych źródeł wyczerpalnych.
Umiemy wyzwalać energię rzędu kilkudziesięciu elektronowoltów (reakcje chemiczne – spalanie) i megaelektronowoltów (reakcje jądrowe) produkując przy tym takie ilości odpadów (gazy, pyły, szlaki, odpady promieniotwórcze, ciepło, itd.), że planeta odmawia ich wchłonięcia, ale nic nie robimy dla stworzenia nowych źródeł energii.
Odkrywcy i wynalazcy już zaczęli badać przedział między reakcjami chemicznymi i jądrowymi, oraz sięgać eksperymentalnie w „materię” fizycznej próżni, ale budżety, którymi dysponują, są zbyt małe nawet na publikację ich teoretycznych rozważań i rezultatów eksperymentów. Winę za ten stan rzeczy ponosi system obrotu pieniężnego.
PARADOKS 4 – Obrotu pieniężnego.
Czym więcej wydajemy na „nowe” technologie i ochronę środowiska – tym gorsze skutki naszej działalności.
Ludzkość nauczyła się produkować tylko odpady. Najefektywniej produkujemy energię odpadową. Czym gorsza sytuacja na planecie i czym mniejsze zapasy surowców energetycznych, tym większe zyski osiągają ci, którzy bezpośrednio odpowiadają za ten stan rzeczy.
W celu samouspokojenia finansujemy ochronę środowiska wprowadzając jedną za drugą „progresywne technologie”:
- karamy za zabrudnienie środowiska, a uzyskane środki przeznaczamy na usuwanie skutków zabrudnienia, a nie przyczyn ich powstania.
- wprowadziliśmy ekologiczne oznakowanie produktów co pozwoliło producentom radykalnie zwiększyć ilość sprzedawanych opakowań, doprowadzając ilość odpadów do absurdalnych wielkości;
- wprowadzeniem „zielonych certyfikatów” w sferze energetyki daliśmy możliwość firmom produkującym „zieloną energię” osiągać zyski nie z produkcji energii, a ze sprzedaży certyfikatów, przyczyniając się tym samym do zwiększenia emisji CO2.
Doszło już nawet do tego, że w 21 wieku wdrożono w realnych warunkach projekt „decentralizacji” źródeł energii. W wielomieszkaniowym budynku, w każdym mieszkaniu zainstalowano piec spalania gazu ziemnego, a rury odprowadzające produkty spalania wyprowadzono po prostu na zewnątrz przez ściany osłonowe!
Dięki wirtualnemu obrotowi pieniądza i pełnej liberyzacji działalności gospodarczej największym szkodnikom planety nie opłaca się niczego robić w celu poprawy sytuacji. Przecież im gorszy jest stan środowiska naturalnego tym większe pieniądze wydaje się na jego ochronę. Wystarczy kupić akcje w firmach, które kontrolują rynek ekologiczny, żeby „brudne” pieniądze zamienić na „czyste”.
PARADOKS 5 – Naukowego nichilizmu.
Im węższa naukowo-techniczna specjalizacja, tym mniej humanizmu, etyki i intelektu w tym co robimy, oraz odpowiedzialności za to co robimy.
Mimo tego, że takie terminy jak „szkoła Demokryta”, „szkoła Leonardo da Vinci”, nie są dla nas pustym dźwiękiem, współczesne, „naukowe” podejście do procesu dydaktycznego i badawczego zrobiło z nas technokratyczną masę dla której pieniądz i dostęp do „elit” więcej znaczy niż honor, godność osobista i odpowiedzialność za uczynki.
W pogoni za dobrami materialnymi, uciechami świeckiego życia i splendorami (tytuły, nagrody, dostęp do pieniędzy przeznaczanych na naukę i rozwój) jesteśmy gotowi zablokować każdą nową i progresywną ideę, oraz zniszczyć jej nosiciela.
W przeszłości naukowe centra powstawały wokróg bezapelacyjnych osobistości i liderów, a dzisiejsze „naukowe centra” (akademie nauk, instytuty, fundacje, itp.) są ośrodkami najsilniejszego konserwatyzmu i nichilizmu.
W młodości mieszkałem w małym miasteczku, w którym były aż trzy, dobrze wyposażone modelarnie. Dzisiaj mieszkam w stolicy kraju, który siłą inercji posyła rakiety w kosmos, ale z okien mojego mieszkania widać aż pięć „Salonów Gier Hazardowych”.
Największego wynalazcę przełomu XIX i XX wieków, N. Teslę do dzisiaj nie uhonorowano Nagrodą Nobla, ale nagrodę tą zdążyliśmy wręczyć organizacji, istnienie której ma na celu stwarzać wrażenie, że człowiek jest w stanie kontrolować energetykę jądrową i wykorzystywać ją w celach pokojowych.
PARADOKS 6 – Diagnozy i wyboru metody leczenia
Im mniej precyzyjna diagnoza tym trudniej wyznaczyć metodę leczenia.
Podwyższa się średnia temperatura otoczenia, topią się lodowce, przez co podnosi się poziom mórz i oceanów. Następuje przemieszczenie stref klimatycznych co pociąga za sobą zanikanie rodzajów i gatunków flory i fauny.
Coraz częściej trzęsie skorupę ziemską, przez co cierpimy od związanych z tym kataklizmów – tsunami, wzrost aktywności wulkanicznej, zsuwy gruntów, itd.
Rośnie ilość CO2 w atmosferze, a więc w najbliższym czasie oczekuje nas wzrost kwasowości wód i związane z tym zmniejszenie potencjału biologicznego mórz i oceanów. Jeśli podejmiemy próbę zbalansowania tych strat zwiększeniem produkcji żywności to jedynym, realnym efektem jaki zostanie osiągnięty będzie ... przyrost emisji CO2, a źródłem tego przyrostu będzie przemysł nawozów mineralnych i hodowla zwierząt.
Rośnie powierzchnia pustyń, a jednocześnie coraz więcej terenów gęsto zamieszkałych przez ludzi przez cierpi od powodzi. Mamy dostęp do ogromnych mas wody zmagazynowanej w morzach, oceanach, i atmosferze otaczającej planetę, ale już miliardami zaczynamy liczyć tych ludzi, którzy nie mają dostępu do Czystej wody!
Postawiliśmy diagnozę – następuje przyśpieszony proces zmiany klimatu spowodowany wzrostem średniej temperatury planety, lecz mało kto zadaje sobie trud zastanowić się nad tym, że jest to diagnoza skutków a nie przyczyn powodujących te zmiany.
PARADOKS 7 – Tender "Virgin Earth Challenge"
$25 mln nagrody dla zwycięzcy tenderu mogą przynieść większą korzyść ludzkości, niż miliardy wydawane corocznie przez polityków na ochronę środowiska.
Politycy, sprawując swoją władzę w imieniu wyborców, działając pod wpływem doradców i „ekspertów”, wydają bajońskie kwoty na realizację szalonych projektów zaproponowanych przez „właściwych” uczonych, mimo tego, że te projekty już w momencie startu są skazane na niepowodzenie.
Cała sztuka tego tandemu (politycy + uczeni) sprowadza się do tego, żeby odchylenie rezultatów od założeń, lub ich brak, przedstawić jak kolejny sukces tradycyjnej, skostniałej nauki będący uzasadnieniem dla utopienia w takim projekcie kolejnych, jeszcze większych sum.
Klasycznymi przykładami mogą być projekty pod kodowymi nazwami ITER i LHC (Large Hadron Collider). Pierwszy jest większym bratem reaktorów TOKAMAK, które nigdy nie spełniły pokładanych w nich nadziei, a drugi ma służyć do znalezienia „boskiej cząsteczki” – bozonu Higgsa.
Miliardy dolarów zabrane u podatników będą wydane na uzyskanie potwierdzenia, że reakcją, jaka będzie miała miejsce w reaktorze ITER człowiek nie jest w stanie kierować, a wyniki uzyskane w projekcie LHC jeszcze bardziej będą odbiegać od tych wielkości, które są założone w Standartowym Modelu.
Jeśli znajdzie się ktoś, kto jest w stanie zaproponować realną do realizacji ideę, to trzeba liczyć się z tym, że idea ta jest zgłoszona w którymś z Biur Patentowych na świecie. Oznacza to, że Mr. Branson jest doskonałym ekonomistą i strategiem.
Ogłaszając tender kierował się intuicją wspartą żelaznym rachunkiem ekonomicznym. Założył, że taka idea istnieje lub może być na zamówienie sformułowana i wyliczył, że odszukanie tej jednej wśród milionów będzie kosztować więcej niż wynosi nagroda w tym tenderze.
cdn.
Komentarze
Pokaż komentarze (27)