Do 2004 r. traktowałem zajmowanie się nowymi źródłami energii wysokiej gęstości jak swoje hobby, ale gdy w tym właśnie roku uważnie przestudiowałem najbardziej aktualne (na tamten moment) strategie energetyczne Rosji i Gazpromu, USA, Niemiec, Francji, Japonii, Anglii, Polski, Ukrainy, i pozostałych krajów naszego regionu, to zrozumiałem:
Należy myśleć strategicznie, jeśli chce się cokolwiek znaczyć w tych grach. A było o czym myśleć, gdyż dla uważnych obserwatorów stawało się jasne, że w Ukrainie zajdą takie zmiany, które politykę poklepywania po polecach (Kwaśniewski - Kuczma) odeślą do lamusa.
Tak rozpoczęła się moja praca nad Strategią Energetycznego Partnerstwa. Rozmach kolosalny: od Rosji do USA. Skala rozwiązywanych problemów – nadregionalna. Cel: niezależność energetyczna człowieka, grupy, narodu, cywilizacji, rozumiana jak bezpieczeństwo biologicznego istnienia, kulturowej i intelektualnej stabilności, oraz ekonomicznego rozwoju gwarantującego spełnienie tych wymagań.
Gdy już miałem zarys strategii to zrozumiałem, że warunkiem sine qua non było zwycięstwo Pomarańczowej Rewolucji. Nie pozostawało mi nic innego jak się włączyć. Nie mogłem pójść na Majdan z dwóch powodów: nieokreślony do końca status przebywania i słaba przydatność dla zachodzących procesów.
Znalazłem lepsze rozwiązanie: "mianowałem się" wirtualnym doradcą Kandydata na urząd Prezydenta Ukrainy, Juszczenko W.A. i codziennie doradzałem Rewolucji, komentując zachodzące, przewidując kroki strony przeciwnej i wyrysowując taktykę postępowania, oraz opracowując projekty dokumentów, które musiały być przyjęte przez Majdan lub Parlament.
I co ciekawe! Moja działalność została zauważona, co znalazło swoje potwierdzenie w realnych działaniach komandy Kandydata, oraz w podziękowaniach jakie otrzymałem od Juszczenko W.A.
Dla realizacji mojej przewrotnej, ale jedynie słusznej, strategii należało na liniach tranzytowych gazu posadzić "wroga Rosji", tj. Doprowadzić do władzy w Ukrainie proamerykańskie siły.
Było zrozumiałe, że Rosja "odwdzięczy się" rynkowymi cenami na gaz, co dla Ukrainy będzie zabójcze, przy takiej zależności od gazu, a więc coś trzeba będzie robić z tym fantem. Czyli, jak widać, strategia opierała się na konkretnych uwarunkowaniach i odpowiadała jedenmu bardzo ważnemu warunkowi: była zdywersyfikowana.
Moja dywersyfikacja, to nie to samo co ta, o której mówi każda blondynka bez względu na to, czy jest politykiem, czy redaktorem.Moja dywersyfikacja, to dywersyfikacja sposobów wytwarzania energii, a nie kierunków zaopatrzenia w surowce energetyczne, gdyż tego, o czym mówi geografia fizyczna jeszcze nikomu nie udało się radykalnie skorygować.
Ja już wtedy wiedziałem ile gazu traci Ukraina na jego tranzyt przez swoje terytorium. Gaz kupowała po 50 USD, a mogła sprzedawać do Europy po 250 USD (miałem stosowne zapytania w ręku). To była gra o jedną elektrownię atomową o mocy 1500 MW w ciągu roku.
Albo o 5 modułowych elektrowni atomowych o mocy 300 MW (4 x 75 MW), podziemnych, kontenerowych, pracujących na jednym ładunku paliwa do 40 lat!!!
Ukraina miała wielkie nadwyżki energii elektrycznej, ale mimo tego Julia Tymoszenko zatwierdziła Program Rozwoju Energeytki w Ukrainie, w którym znalazło się miejsce dla 16 konwencjonalnych reaktorów atomowych. Absurd.
Na ich miejsce można byłoby wybudować 80 reaktorów modułowych i w ten sposób uczynić Ukrainę niezależną energeytcznie od Rosji, gazu, ropy i swoich polityków. A w raz z Ukrainą taką niezależność mogłyby uzyskać wszystkie kraje Europy Centralnej i Srodkowej.
Wszystkie kompresory do tłoczenia gazu powinny pracować na energii elektrycznej, gdyż gaz jest zbyt cennym surowcem chemicznym, żeby nim palić w piecu.
I to wszystko? – zapyta ktoś. To cała strategia?
Ależ nie moi drodzy. To dopiero początek. Buduje się trzy takie "Linie atomowe". Pierwsza: od Estonii do Berlina; Druga: wzdłuż polskiego odcinka rurociągu gazowego; Trzecia: od granicy FR do granicy Ukraina/UE, a stąd kilkoma liniami do Włoch, do Austrii i Szwajcarii, na Bałkany i do Grecji.
W taki to prosty sposób Polska weszłaby klubu państw wykorzystujących atom dla pokojowych celów. A jeśliby jeszcze dopracować i wdrożyć reaktory pracujące na torze, to szczęściu nie byłoby końca.
Do czego prowadzi ten początek? Do ery wodorowej. Mam zdywersyfikowany atom, mogę budować eneregtykę wodorową, a jak mam wodór to mogę myśleć o czystych technologiach węglowych i nie zastanawiać się czy to jest ważne dla klimatu, czy nie. Ja byłem w tych miejscach, gdzie pracują duże elektrownie węglowe (no. Trypoli koło Kijowa). Wrogom nie życzę!!!
I taki czynem, krok po kroku przybliżyłem się do hybrydowej eneregtyki dla lolaklnego wykorzystania. Jak już mam energię dla rozwoju ekonomiki i zaspokojeniu pootrzeb duchowych i intelektrualnych, mogę przystąpić do prac nad rzeczywistym wykorzystaniem energii ze źródeł odnawialnych, takich jak wiatr, słońce i woda.
Kto zwrócił uwagę na to, że ja stwierdziłem iż jedyną rzeczą, którą umiemy robić jest wyrobnictwo odpadów? Jakie wnioski: Oczywiście, potrzebujemy kompleksowe metody odzyskiwania energii z odpadów. Prace nad nimi niektóre kraje prowadzą już od 1970 r. Przyjdzie czas i ... będziemy nawet takie technologie kupować i płacić za nie grube pieniądze.
A równolegle pracować, pracować, i jeszcze raz pracować nad wdrożeniami takich źródeł energii, które zapewnią bezpieczeństwo biologiczne jednostce: tj. Zapewnią człowiekowi wodę i ciepło. Takie małe, kieszonkowe "ITER"-y.
Tutaj niejeden puknie się z politowaniem w głowę. Przecież ja niejednokrotnie twierdziłem, że ITER to poroniony pomysł, a proponuję popracować nad atomowymi reaktorkami w puszcze od "7UP". I miałby rację, gdyby nie to, że my proponujemy prowadzić syntezą atomową w przestrzeni dwuwymiarowej z wykorzystaniem Effektu Casimira.
Czy kogoś informowałem? Wszystkich, oprócz Putina, ale on i tak wie, gdyż poinformowałem Busha, a jednocześnie przeprowadziłem bardzo poważne rozmowy o budowie takich reaktorów dla Polski.
Komentarze
Pokaż komentarze (6)