Zostałem dziadkiem!

Pamiętam, że jak już byłem na tyle świadomy, żeby nad takimi rzeczami się w ogóle choć chwilę móc zastanawiać, to znaczy kiedy miałem mniej więcej 6-7 (może 8?) lat, wydało mi się, że starszy ode mnie o niecałe 60 lat mój osobisty dziadek, jest tak stary, że to aż nieprzyzwoite jest. Drugi dziadek był, notabene, dobrych kilka lat starszy, ale z nim kontakt był dużo rzadszy, więc jego w moich „przemyśleniach” nie było. Tak do 15. roku życia dziwiło mnie dalej to, jak można zacząć być dopiero dziadkiem (byłem najstarszym wnukiem) mając aż tyle lat na karku, co mój antenat. 

Z wiekiem przestałem się dziwić. I dobrze, bo co by było teraz, kiedy to ja, w wieku kilka procent poważniejszym od przodka, sam dostąpiłem tej łaski?

To najszczęśliwszy, od ponad 28 lat, dzień w moim życiu. Nie docierało do mnie wcześniej, że taki będzie. Mimo, że przecież od kilku miesięcy wiedziałem, że to nastąpi. Dopiero jak zobaczyłem tę śliczną buźkę, rumiane poliki, uniesione w górę rączki, te drobne paluszki, wielkie i mądre oczka, to doszło do mnie, że właśnie dokonało się coś dla mnie niebywałego i wspaniałego.

Żyj długo, zdrowo i szczęśliwie, mój wnusiu kochany. A kiedy już dorośniesz, to każdego dnia, na swoją miarę, zmieniaj świat na lepsze. Tak, żeby można było kiedyś zapomnieć o tym obecnym, wypełnionym po brzegi różnymi Putinami, Kimami, Xi Jinpingami, Trumpami czy Tuskami. 

Wszystkiego co najlepsze, kochanie!

Niech DOBRY Bóg ma Cię w swojej opiece! Przez całe życie.