Puzzle

Jestem w grupie Polaków szczególnie zagrożonych amnezją.
Komunizm upadł kiedy byłam dzieckiem. Rozumiem z grubsza podstawowe pojęcia np: PZPR, transformacja ustrojowa, Okrągły Stół, znam głośne postacie z nimi związane. Jednak ze szczegółami mam kłopot: mylą mi się niektóre nazwiska i fakty, nie umiem powiązać przyczyn ze skutkami, brakuje mi wiedzy.

Mam pewien ogólny pogląd na sprawy niedalekiej przeszłości i teraźniejszości Polski. Nigdy też nie było ze mną tak źle, by przyszło mi do głowy np. głosować na ludzi związanych z komunistycznym reżimem, choćby byli najprzystojniejsi, najlepiej ubrani i w najmilszych słowach obiecywali mi (jako przedstawicielce młodego elektoratu) przepyszne i pełne witamin wierzbowe gruszeczki.
Jednak prosty podział na złych i resztę nie wystarczy.

Spotykam sie z mnóstwem informacji - w mediach, w dyskusjach z ludźmi. Wiele z nich jest sprzecznych. Niektóre są nierzeczowe lub zniekształcone przez emocje nadawcy.
Mam nawyk nieufności, więc tonę w wątpliwościach, czy to, tamto źródło jest wiarygodne. Brakuje mi czasu na ciągłe szukanie i weryfikację. Nie wiem, gdzie szukać.
Co rusz napotykam zagadki: dlaczego ludzie byłej opozycji, którzy - zdawałoby się - mają ten sam cel i powinni współdziałać, bywają w konflikcie?; Co to za "układ", o którym tyle się mówi?; Po co jedni chcą zabetonowywać akta, które inni chcą oglądać?; Czemu Jacek Kaczmarski, choć żył i śpiewał ponad dziesięć lat po upadku komunizmu w Polsce, nigdy nie zmienił gorzkiego zakończenia piosenki "Mury"? - to tylko kilka przykładów pytań, które roją się w mojej głowie.
Czuję się, jakbym stała nad rozsypanym puzzlem, którego nie umiem ułożyć.

Może najprościej byłoby machnąć na to wszystko ręką? Nie mieć zdania, a kiedy już trzeba coś powiedzieć czy zrobić, kierować się intuicją, chwilowym nastrojem, opinią innych? Zająć się wyłącznie swoimi prywatnymi sprawami?

Jednak wciąż wracam i wracam do tej układanki, bo mały krąg własnych spraw, choć często trudno to dostrzec, ma punkty styczne z wielkim światem historii, ludzkości. Wiem też, ze gdzieś w niej są ważne rzeczy: losy ludzi, którzy drogo zapłacili bym żyła tak, jak żyję, prawda o człowieku, historie które mogą - także mnie - uczyć życia.

Niedawno przyjaciel pożyczył mi książkę "Michnikowszczyzna" Rafała Ziemkiewicza. To ciekawa lektura. Daje mi do myślenia i wskazuje problemy, które warto zbadać. Przedstawia wiele interesujących faktów i spójną, logiczną ich interpretację.

Minie jeszcze dużo czasu, nim z mojego puzzla wyłoni się jakiś obraz. Widzę jednak parę elementów układanki, które zdają się do siebie pasować.