wczoraj wydarzył się cud

Usłyszałem dzisiaj, więc zapisuję, aby grzech zaniechania nie stał się (tym razem) moim udziałem.

K. w czwartym tygodniu ciąży dowiedziała się, że jej (nienarodzone) dziecko jest chore. Nieuleczalna choroba. Deformacja. B. prawdopodobne cierpienie dziecka, gdy się narodzi.

Lekarz prowadzący powiedział: Takie coś się usuwa.

K. nie usunęła. Prosiła o modlitwę i sama modlitewną krucjatę rozpoczęła. Jej siostra dzień w dzień na Eucharystii prosiła o uzdrowienie. W tej intencji, wraz ze swym mężem, wzięła udział w rekolekcjach.

Wspólnie (dwie siostry i ich mężowie) uczestniczyli w nabożeństwie, z modlitwą o uzdrowienie.

W trakcie nabożeństwa kapłan powiedział: K., twoje dziecko zostało uzdrowione.

Dodajmy: kapłan, który nie znał ani K, ani jej bliskich, nie znał powodu, dla którego K. z rodziną przybyłą na nabożeństwo.

K., jej siostra i ich mężowie nie mieli wątpliwości, że słowa kapłana są kierowane właśnie do Tej Konkretnej K., i że dotyczą Tego Konkretnego Dziecka.

(„Poczuliśmy, jakby prąd przez nas przeszedł” - powiedział T., mąż siostry K., z zawodu informatyk, nie ulegający emocjom poważny szef, poważnego zespołu).

K. poszła na umówiony termin USG („Wiedziałam, że jest wszystko w porządku” - mówiła).

Lekarz prowadzący nie chciał wierzyć. Prosił o konsultację kolegów.

Wszystkie ślady deformacji zniknęły. Wyniki USG pokazują Zdrowe Dziecko.

Gdy lekarz powiedział to K., nie krył zdumienia. Jeszcze bardziej był skonfundowany, gdy usłyszał od K.: Dlatego, panie doktorze, warto każdemu dziecku dać szansę się urodzić.

Siostrę K. i jej męża znam b. dobrze. Wiem, że nie konfabulują.

Ja, sam będąc człowiekiem małej wiary, spisuję ich świadectwo, aby pomogło tym, którym ma pomóc. Ku chwale Stwórcy.