28 obserwujących
299 notek
409k odsłon
  348   0

Opis komunizmu - diagnoza Pruskiego Sztabu Generalnego

Pokazałem kiedyś model formacji lewicowej jako gry o sumie zerowej. Ważna jest kwestia umiejętnego posługiwania się modelami. Do przewidywania zachowania się rzeczywistości potrzeba czasem wielu różnych modeli. Każdy z nich, jest jakoś "lokalnie styczny" do nieodgadnionej i tajemniczej rzeczywistości. Ale każdy z nich jest tylko modelem. Pamiętamy, interesujemy się rzeczywistością - nie modelem. Nigdy nie możemy o tym zapominać, na tym polega pokora wobec rzeczywistości.
To nie jest ani relatywizm, ani cynizm. To jest po prostu pokora. Są jednak teoretycy, którzy robią sobie model. Porównują go z rzeczywistością i dostrzegają z radością, że zachowanie modelu dobrze opisuje prawdziwe zjawiska i można z jego zachowania wyciągać wnioski, które "potwierdzają się w rzeczywistości". Taka sobie fenomenologia.  
I to jest moment, w którym przewraca im się w głowie. I wtedy zaczynają sobie wyobrażać, że to nie model naśladuje jakiś fragment realnego świata, ale że jest przeciwnie. Postępują odwrotnie, chcą upodobnić rzeczywistość do swojego wyobrażenia o niej. Jest to jedno z tych Heglowskich ukąszeń: "Jeśli fakty są sprzeczne z teorią, to tym gorzej dla tych faktów".
Na tym polega cała teoria rewolucji, stąd bierze się cała lewicowa skłonność do wrażliwego pochylania się nad wszystkimi potrzebującymi i uszczęśliwianiu ich na siłę, nawet wbrew ich woli. Bo wiedza wrażliwego humanisty zawsze jest ponad "obiektywną rzeczywistością". Na tym polega rewolucyjna lewicowa utopia. O więzi wszystkich totalitarnych ideologii od czasów Jana Jakuba Rousseau przez marksizm i wszystkie póżniejsze światowe totalitaryzmy, aż do współczesnej poprawności politycznej, głęboko tkwiącej w nieludzkim i antyhumanistycznym nihiliźmie postmodernizmu, pięknie pisała Agnieszka Kołakowska. Jest to bezpośredni powód odżegnywania się wspólczesnej Europy od wszelkich korzeni cywilizacji zachodu, wypierania się własnej europejskiej tradycji. Wrogość wobec chrześcijańskich korzeni Europy jest tylko ideową i konsekwentną cechą komuny od jej najwcześniejszych urodzin. Dokładnie od tego momentu uczony humanista staje się jakobińskim hunwejbinem, pryncypialnym rewolucjonistą wznoszącym gilotyny albo gułagi. Lewicowy światopogląd można ograniczyć jedynie do modelu nieostrożnego posługiwania się teorią. Do zwykłej arogancji w stosunku do rzeczywistości. Ale jest to tylko długi nos Pinokia.

Napisałem wyżej - do tego samego realnego świata pasują różne modele. Zaproponuję jeden z nich. Jest to esej wybrany z różnych materiałów pomocniczych do Historii gospodarczej III RP. Jest to:

Opis komunizmu jako pasożyta.  Pasożyty są stworzeniami bardzo prostymi, ich organy życiowe są często niesłychanie prymitywne, albo wręcz uległy zupełnemu zanikowi, ich własne ciało zaledwie wystarczy do ataku i skutecznego osiedlenia się we wnętrzu gospodarza. Prawie tylko jajo, czasem coś w rodzaju poczwarki z jakąś toksyczną otoczką chemiczną do wstępnego sparaliżowania lub znieczulenia ofiary. Poza ustrojem żywiciela na ogół nie są zdolne do samodzielnego życia, po udanej inwazji zaczyna się ich benefis. Poza organizmem żywiciela są niewidoczne, niezauważalne i lekceważone, dopiero później rosną błyskawicznie, okazują się być masą robactwa, szykującego się do inwazji na kolejną ofiarę. Mały robak, zdolny powalić konia. Często pasożyty wykorzystują do przetrwania i inwazji „pomoc” innych silniejszych organizmów, tak jak w przypadku malarii, czy śpiączki - agresywne formy pasożyta są wstrzykiwane przez usłużnego komara, czy muchę tse-tse. Pasożyty maskują się, ukrywają za finezyjną mistyfikacją, udają, że są tym, czym nie są.

Najważniejszą cechą zdrowego organizmu społecznego, atakowaną przez komunizm, jest zdolność do samoregulacji. Pruska diagnoza komunizmu - inwazja na Rosję w 1917 r.  Chorobę trzeba zwalczać, chory organizm leczyć, aby robić to dobrze, potrzebne jest odkrycie czynnika chorobotwórczego. Reganowskie określenie: - „Imperium zła[1] dotyczące komunizmu, jest tylko potwierdzeniem tej diagnozy, wyrażonej przez jeden z autorytetów politycznych tego świata.   Pierwszym, znanym w historii medycyny politycznej parazytologiem, który zidentyfikował pasożyta, wyizolował jego agresywne imago i świadomie użył w wojnie biologicznej przeciwko organizmowi wrogiego, osłabionego wojną państwa rosyjskiego, był rząd i wywiad niemieckiW Wikipedii czytamy:      „ Po obaleniu caratu w rewolucji lutowej 1917 roku, Lenin – dzięki wydatnej pomocy wywiadu niemieckiego, (…) został razem ze współpracownikami przewieziony ze Szwajcarii poprzez Niemcy do Rosji, w zaplombowanym wagonie - oficjalnie było to niemożliwe, gdyż był obywatelem wrogiego państwa. 16 kwietnia przybył do Petersburga i tam 17 kwietnia ogłosił (…) hasło przejścia od rewolucji burżuazyjno-demokratycznej do rewolucji socjalistycznej. (…) Działał z ukrycia, jako teoretyk i inspirator. (…) Okres od października 1917 do lipca 1918 wypełniła praca nad organizacją państwa radzieckiego, między innymi powołanie tajnej policji CzeKa oraz walka z tzw. kontrrewolucją, czyli przeciwnikami politycznymi, wewnątrz kraju i z zewnętrzną interwencją. (…) W tym czasie (17 lipca 1918) na podstawie decyzji lokalnych władz bolszewickich na Uralu rozstrzelano w Jekaterynburgu byłego cara Mikołaja i jego rodzinę, na co Lenin i Jakow Swierdłow udzielili milczącego przyzwolenia. (…) Zachowało się wiele podpisanych przez Lenina listów i telegramów wzywających do wzmagania terroru i rozstrzeliwania opozycjonistów, przedsiębiorców zwanych "burżujami”, duchownych prawosławnych i innych "zbędnych" osób. W roku 1921 Lenin nakazał Tuchaczewskiemu użyć broni chemicznej przeciw powstaniu chłopskiemu w guberni tambowskiej. W tym czasie Lenin sprzyjał polityce, (…) polegającej na upaństwowieniu przemysłu i zniesieniu gospodarki rynkowej (likwidacji pieniądza). Lenin podjął także próbę przeprowadzenia podobnej rewolucji w uprzemysłowionych państwach Europy Zachodniej. Kult (…) Lenina wygasł dopiero w okresie pierestrojki (po 1985 r.), kiedy otwarcie archiwów ujawniło okrucieństwa i absurdy leninowskiej polityki, a jego prace filozoficzne i ekonomiczne uznano za wtórne i mało inspirujące. (…) Lenin w początkach 1918 r. zawarł pokój z Niemcami (pokój brzeski), co spowodowało nasilenie wojny domowej.”  http://pl.wikipedia.org/wiki/Lenin
Lubię to! Skomentuj25 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale