Kim tak naprawdę jestem:
człowiekiem, ssakiem zwyrodniałym, stadnym, i ciut ładnym.
Czy mądrym, jak się to rzecze nędzny człowiecze?, - nie!
Łamię normy i wszystkie zakazy - są to elementy mojej odrazy.
Czy kocham ciebie matko ziemio naprawdę, szczerze?, tak!
Choć sam w to marny boski tworze nie wierzę!
Czy rozumiem życie niezbicie?, tak! Wszystko rozumiem,
choć prawdę mówiąc, jako człowiek niczego nie umiem!
Uważam, że robię wspaniałe rzeczy, rujnując matkę naturę,
wiercę tej pięknej nędzarce w brzusiu, robię jej ogromną dziurę!
Czy myślę o przyszłości?, tak! Choć to mnie niezmiernie złości,
bo wszystkie te dwunożne istoty, są godne mojej tęsknoty z podłości,
by na nich zapolować; zniszczyć to tałałajstwo, a nie ich hodować!
Ich nędzny ziemski żywot sieje odrazę, zezwierzęcenie ziemi - zarazę!
To my zwyrodnialcy-ludzie, niszczymy w naturze wszystko
- ziemię niszczymy, to nasze odwieczne życiodajne siedlisko!
Więc kim tu naprawdę jestem?,
pasożytem, nie ogrodnikiem jej obrońcą, jej zaciekłym zwolennikiem
- mam duszę diabła i diabelskie postrzeganie, rozumienie, doznania;
koniec matko ziemio, koniec tego naszego ciebie miłowania!
Zniszczę cię, spalę, i zdechnę, jak cię już całkiem biedaczko rozwalę!
Inne tematy w dziale Polityka
