Nawet nie widziałem, jak dobrze się stało, że wczoraj zamieściłem notkę o posiedzeniu delegacji PE ds. Białorusi. Otóż dzisiaj w „Gazecie Wyborczej” ukazał się artykuł Wacława Radziwinowicza i Tomasza Bieleckiego na ten właśnie temat. We wzmiankowanym artykule pojawiają się jedynie dwaj eurodeputowani, którzy wypowiadają się w tej materii i prezentowani są jako osoby walczące o prawa Białorusinów – Jacek Saryusz – Wolski i Jacek Protasiewicz. Obaj to zacni ludzie i nie do nich mam pretensje, bo w inkryminowanej kwestii robią, co mogą. Jest jednak jeden problem – obaj są z partii rządzącej. Dziennikarze cytują jedynie ich, jedynie im pozwalają się wypowiedzieć i jedynie oni są, ze świata polityki, pozytywnymi bohaterami całej sprawy.
Wacław Radziwinowicz jest korespondentem GW w Moskwie, więc nie można mieć do niego pretensji, ale Tomasz Bielecki pracuje na co dzień w Brukseli i winien wiedzieć, że nie tylko w PO są osoby, które zajmują się tematyką białoruską. Gdyby Pan Redaktor zadał sobie trud, to wiedziałby, że to ja apelowałem o zwołanie tego posiedzenia, że chciałem wydania specjalnego oświadczenia w kwestii pogarszającej się sytuacji na Białorusi, że ogromna część mojej aktywności poselskiej dotyczy tej tematyki i że ostatecznie przyjęte stanowisko Delegacji jest kompilacją dokumentu zaproponowanego przeze mnie i przez Jacka Protasiewicza ( za co zresztą chwała temu ostatniemu).
Jednak dla Tomasza Bieleckiego istnieją jedynie politycy partii rządzącej jako ci, których warto cytować i promować. Inni członkowie tej Delegacji, jak ja, czy inni specjaliści od polityki wschodniej, jak Paweł Kowal czy Marek Siwiec, już nie są potrzebni. Czy tylko dlatego, że nie są w rządzie? Mam więc dla Pana Redaktora dwie informacje – że istnieją inni politycy, niźli ci z PO ( z całym dla nich szacunkiem), którzy zajmują się tematyką białoruską oraz że istnieją rzetelni dziennikarze. To pierwsze łatwo sprawdzić w Internecie. A to drugie? Musi mi Pan Redaktor uwierzyć na słowo.
Komentarze
Pokaż komentarze (19)