Wrażliwość Pani Prezydentowej

Protestujący w Sejmie rodzice niepełnosprawnych dzieci z prawie każdej strony spotykają się z pełnym zrozumieniem i szacunkiem dla ich ogromnego wysiłku i determinacji. Równocześnie jest niewielu, którzy są w stanie zrozumieć argumenty Tuska, że względy budżetowe uniemożliwiają spełnienie bardzo skromnych oczekiwań tych rodziców. W obliczu ogromnych nadużyć w sferze gospodarczej tolerowanych od lat przez Tuska, bezmyślnego wydawania środków publicznych na niejasne cele (np. sławny już portal Emp@tia) lub wielomilionowych afer w łonie urzędu Premiera RP, wymówki Tuska są po prostu groteskowe.

Do tego wszystkiego bieda rodziców została skonfrontowana z arogancją takich osób jak poseł Niesiołowski lub senator Libicki, którzy jakby na zamówienie „z góry” przyszli upolitycznić protest rodziców. Ironia, zwykłe chamstwo i prymitywizm sączące się z ust obu parlamentarzystów powinno znaleźć swój finał w Komisji Etyki. Można machnąć ręką na ich ekscesy, kiedy adresatem są ich przeciwnicy polityczni. Jeżeli są one adresowane do ludzi żebrzących o należną im pomoc, to zasługuje to na najwyższe oburzenie.

Rodzice poprosili również o wsparcie „Pierwszą Matkę RP” – prezydentową Komorowską i chyba nie spodziewali się, że ta zastosuje wybieg, aby się z nimi nie spotkać. Prezydentowa ponownie udowodniła, że również jej ludzka wrażliwość uległa przyśpieszonej konwersji w tkankę tłuszczową. Swoim haniebnym zachowaniem pokazała przede wszystkim, że Pałac Prezydencki służy w istocie swojemu własnemu środowisku politycznemu a nie polskiemu społeczeństwu.

Protest rodziców i wydarzenia wokół niego pokazały nam wszystkim, jak bardzo wysoki jest poziom degradacji Państwa i jak dramatycznie niski jest poziom etyki jego elit politycznych. Najwyższy czas, aby zmienić to już teraz. Prawo do tego daje nam demokracja. Trwające przyzwolenie społeczne na działanie ludzi spod szyldu Platformy Obywatelskiej świadczy źle o całym naszym społeczeństwie.