MMMH MMMH
30
BLOG

Świeże dobre małżeństwo

MMMH MMMH Kultura Obserwuj notkę 0
Wizyta

- Jutro jedziemy do moich rodziców. - powiedziała Kasia.

- To dobrze. Dawno tam nie byłem. - rzekł Krzysiu.

- Serio tak uważasz czy ironizujesz? Byliśmy tam trzy tygodnie temu.

- Tak? Nieprawda, bo trzy miesiące.

- Trzy tygodnie.

- Trzy miesiące. Jak dbasz o rodziców?! To może ich w ogóle nie odwiedzaj, a ja tam pojadę sam?!

- Chyba żartujesz?!

- Dobrze, ale już im współczuję. Co oni muszą się od ciebie nasłuchać?

- Co to miało znaczyć?! Odezwał się, prowokator kłótni.

- Ja?! To zwykle ty szukasz problemu!

- Dobrze, że chociaż nie mówisz "zawsze". Chyba, że się przejęzyczyłeś?

- A co?! Chcesz mnie na czymś pochwycić?!


- Dzisiaj przyjeżdżają do nas Kaśka i Krzysiek. - powiedział ojciec dziewczyny.

- Nie martw się, Romeczku. W pracy koleżanka odstąpiła mi dwa bilety do kina.

- Tylko, co my im powiemy, Zdzisiu?

- Może...: "Nasi znajomi nas wzywają, ponieważ są obydwoje ciężko chorzy."?

- Dobrze.

- O, dzwonek zwiastujący nieszczęście.

- Jak miło, że wychodzimy.

- Też się cieszę, ale otwórz.

- Czemu ja?

- Bo ja wpadłam na pomysł z chorymi osobami.

- Ale to kobiety są odporniejsze psychicznie.

- Nie unikaj odpowiedzialności. Zrób to dla mnie. Poza tym, co cię nie zabije, to cię wzmocni.

- Dobrze. - westchnął Romek. - Zrobię to dla ciebie.

   Gdy mężczyzna wyjrzał przez wizjer, stracił wszelką nadzieję na odroczenie wizyty, choćby o kilka chwil. Otworzył ostrożnie drzwi, po czym lekko się uśmiechnął.

- Wiecie? Musimy wyjść. - zaczął się tłumaczyć. - Nasi znajomi dzwonili, że są ciężko chorzy i potrzebują pomocy - zakupu leków i tak dalej. Mamy nadzieję, że zaraz przyjdziemy, a wy się tu rozgośćcie.


- W sumie, ich zachowanie było dość dziwne. - odezwała się Kasia do Krzysia, po wyjściu jej rodziców z mieszkania.

- Dlaczego? Co w tym niezwykłego, że ktoś komuś pomaga?

- Moja mama trzymała coś wyglądającego na bilety do kina.

- Podejrzewasz ich o coś?

- Dokładnie.

- Może ci się zdawało?

- Tak! Nigdy nie mogę mieć racji!

- Zresztą, zobaczymy.

- Chodźmy na telewizję.

- Chętnie.

- Chociaż raz mnie nie krytykujesz.

- Nie przesadzaj.

- Dobra, chodźmy. Chociaż przed telewizorem będziesz siedział cicho.

- Ty też.

- Najlepiej już włączę. O, golf. Chodź szybko! Z tego będziesz zadowolony. - powiedziała uradowana Katarzyna.

Krzysztof uśmiechnął się na widok sportu.

- Patrz, jak słabo. - stęknął mężczyzna.

- Słabo!? Prawie trafił. Nie znasz się.

- Nie znam się!? Oglądałem golfa, kiedy nie miałaś pojęcia, jak się kij trzyma.

- Skąd ty to możesz wiedzieć?!

- Bo wiedziałabyś, co golfista zrobił źle.

- A ty, ofermo, nie umiałbyś tego kija chwycić nawet teraz! A wiesz, moi rodzice mają specjalny pokój do gry w ten sport. Wiadomo, że to nie to samo, co prawdziwe pole, ale mała dziura jest.

- Serio?


- Koniec filmu. - zmartwił się Roman. - Nie chcę wracać do domu.

- Nie musimy. Pójdziemy jeszcze do baru. - uspokoiła męża Zdzisia.

- O, tak. Przyda się.

   Gdy weszli do lokalu, kobieta zamówiła dwa litry wódki.


- Byłeś taki mądry, a ani razu nie trafiłeś.

- A ty tylko dwa.

- Dwa razy to nie zero.

- Ale tylko dwa.

- Wybiłeś też okno w pokoju, który sama rozplanowałam.

- Nic dziwnego, że nie umiałem trafić.

- Pewnie! Wszystko robię źle!

- Nie wszystko. Nie przypalasz obiadu.

- Wielkie dzięki! Ale pochwała! A może jesteś zazdrosny o wynik?

- Wynik nie jest najważniejszy.

- To dlaczego byłeś taki przemądrzały przed telewizorem?!

- Wypowiadałem się na temat zawodowców. A potem stwierdziłaś: [...] "nie umiałbyś tego kija chwycić nawet teraz." [...]

- Faktycznie, potrafisz chwycić kij i nawet nie wypada ci z ręki.

- Bardzo śmieszne! Nie jesteś zmęczona?

- Tą twoją gadką? Tak.

- Nie o to mi chodzi. Tą grą, wredny babsztylu! Wszystkie moje stwierdzenia przeciwko mnie!

- Skoro podgrzewasz atmosferę... Ale rzeczywiście, jestem zmęczona. Chodźmy z powrotem na telewizję.

- Też mi się nie chce grać. Zatem, idźmy.

   Przed telewizorem Krzysiu ze zmęczenia samoczynnie oparł głowę na ramieniu Kasi, która również automatycznie osunęła głowę o głowę męża. Zaczęli drzemać.


- Nigdy tak się nie u...iłem. - rzekł Roman w drodze do domu.

- ...a też. - odparła Zdzisława.

- A...e czas...em le...iej się "zreaksować", zrelaksować.

   Gdy małżonkowie weszli do mieszkania, zobaczyli Hetmanów śpiących, opartych jeden o drugiego.

- Patrz, Zdzi...siu. Tak ładnie ...pią, a my tak ich osą...liśmy.

- Osądzaliśmy, to prawda. Widać, ...yliliśmy się.

   Roman wyłączył światło.

 - Krzysiek! Kto ci kazał ruszać kontakt?!

- To nie ja.

- Akurat.

   Małżeństwo znów zasnęło w tej samej pozycji co poprzednio.




MMMH

MMMH
O mnie MMMH

handlowiec, politolog

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Kultura