- Jutro jedziemy do moich rodziców. - powiedziała Kasia.
- To dobrze. Dawno tam nie byłem. - rzekł Krzysiu.
- Serio tak uważasz czy ironizujesz? Byliśmy tam trzy tygodnie temu.
- Tak? Nieprawda, bo trzy miesiące.
- Trzy tygodnie.
- Trzy miesiące. Jak dbasz o rodziców?! To może ich w ogóle nie odwiedzaj, a ja tam pojadę sam?!
- Chyba żartujesz?!
- Dobrze, ale już im współczuję. Co oni muszą się od ciebie nasłuchać?
- Co to miało znaczyć?! Odezwał się, prowokator kłótni.
- Ja?! To zwykle ty szukasz problemu!
- Dobrze, że chociaż nie mówisz "zawsze". Chyba, że się przejęzyczyłeś?
- A co?! Chcesz mnie na czymś pochwycić?!
- Dzisiaj przyjeżdżają do nas Kaśka i Krzysiek. - powiedział ojciec dziewczyny.
- Nie martw się, Romeczku. W pracy koleżanka odstąpiła mi dwa bilety do kina.
- Tylko, co my im powiemy, Zdzisiu?
- Może...: "Nasi znajomi nas wzywają, ponieważ są obydwoje ciężko chorzy."?
- Dobrze.
- O, dzwonek zwiastujący nieszczęście.
- Jak miło, że wychodzimy.
- Też się cieszę, ale otwórz.
- Czemu ja?
- Bo ja wpadłam na pomysł z chorymi osobami.
- Ale to kobiety są odporniejsze psychicznie.
- Nie unikaj odpowiedzialności. Zrób to dla mnie. Poza tym, co cię nie zabije, to cię wzmocni.
- Dobrze. - westchnął Romek. - Zrobię to dla ciebie.
Gdy mężczyzna wyjrzał przez wizjer, stracił wszelką nadzieję na odroczenie wizyty, choćby o kilka chwil. Otworzył ostrożnie drzwi, po czym lekko się uśmiechnął.
- Wiecie? Musimy wyjść. - zaczął się tłumaczyć. - Nasi znajomi dzwonili, że są ciężko chorzy i potrzebują pomocy - zakupu leków i tak dalej. Mamy nadzieję, że zaraz przyjdziemy, a wy się tu rozgośćcie.
- W sumie, ich zachowanie było dość dziwne. - odezwała się Kasia do Krzysia, po wyjściu jej rodziców z mieszkania.
- Dlaczego? Co w tym niezwykłego, że ktoś komuś pomaga?
- Moja mama trzymała coś wyglądającego na bilety do kina.
- Podejrzewasz ich o coś?
- Dokładnie.
- Może ci się zdawało?
- Tak! Nigdy nie mogę mieć racji!
- Zresztą, zobaczymy.
- Chodźmy na telewizję.
- Chętnie.
- Chociaż raz mnie nie krytykujesz.
- Nie przesadzaj.
- Dobra, chodźmy. Chociaż przed telewizorem będziesz siedział cicho.
- Ty też.
- Najlepiej już włączę. O, golf. Chodź szybko! Z tego będziesz zadowolony. - powiedziała uradowana Katarzyna.
Krzysztof uśmiechnął się na widok sportu.
- Patrz, jak słabo. - stęknął mężczyzna.
- Słabo!? Prawie trafił. Nie znasz się.
- Nie znam się!? Oglądałem golfa, kiedy nie miałaś pojęcia, jak się kij trzyma.
- Skąd ty to możesz wiedzieć?!
- Bo wiedziałabyś, co golfista zrobił źle.
- A ty, ofermo, nie umiałbyś tego kija chwycić nawet teraz! A wiesz, moi rodzice mają specjalny pokój do gry w ten sport. Wiadomo, że to nie to samo, co prawdziwe pole, ale mała dziura jest.
- Serio?
- Koniec filmu. - zmartwił się Roman. - Nie chcę wracać do domu.
- Nie musimy. Pójdziemy jeszcze do baru. - uspokoiła męża Zdzisia.
- O, tak. Przyda się.
Gdy weszli do lokalu, kobieta zamówiła dwa litry wódki.
- Byłeś taki mądry, a ani razu nie trafiłeś.
- A ty tylko dwa.
- Dwa razy to nie zero.
- Ale tylko dwa.
- Wybiłeś też okno w pokoju, który sama rozplanowałam.
- Nic dziwnego, że nie umiałem trafić.
- Pewnie! Wszystko robię źle!
- Nie wszystko. Nie przypalasz obiadu.
- Wielkie dzięki! Ale pochwała! A może jesteś zazdrosny o wynik?
- Wynik nie jest najważniejszy.
- To dlaczego byłeś taki przemądrzały przed telewizorem?!
- Wypowiadałem się na temat zawodowców. A potem stwierdziłaś: [...] "nie umiałbyś tego kija chwycić nawet teraz." [...]
- Faktycznie, potrafisz chwycić kij i nawet nie wypada ci z ręki.
- Bardzo śmieszne! Nie jesteś zmęczona?
- Tą twoją gadką? Tak.
- Nie o to mi chodzi. Tą grą, wredny babsztylu! Wszystkie moje stwierdzenia przeciwko mnie!
- Skoro podgrzewasz atmosferę... Ale rzeczywiście, jestem zmęczona. Chodźmy z powrotem na telewizję.
- Też mi się nie chce grać. Zatem, idźmy.
Przed telewizorem Krzysiu ze zmęczenia samoczynnie oparł głowę na ramieniu Kasi, która również automatycznie osunęła głowę o głowę męża. Zaczęli drzemać.
- Nigdy tak się nie u...iłem. - rzekł Roman w drodze do domu.
- ...a też. - odparła Zdzisława.
- A...e czas...em le...iej się "zreaksować", zrelaksować.
Gdy małżonkowie weszli do mieszkania, zobaczyli Hetmanów śpiących, opartych jeden o drugiego.
- Patrz, Zdzi...siu. Tak ładnie ...pią, a my tak ich osą...liśmy.
- Osądzaliśmy, to prawda. Widać, ...yliliśmy się.
Roman wyłączył światło.
- Krzysiek! Kto ci kazał ruszać kontakt?!
- To nie ja.
- Akurat.
Małżeństwo znów zasnęło w tej samej pozycji co poprzednio.
MMMH


Komentarze
Pokaż komentarze