Piątek pod stojącym krzyżem

Niebo płacze.

Dzisiejszy dzień jest zimny i przytłaczający. Czuję, że wydarzy się coś wielkiego.

Historia jest piękna - On i Ona. Syn i Matka. On bierze krzyż. Ona opłakuje.On umiera. Ona wylewa łzy. On już wyzionął ducha - ona bierze go martwego w ramiona. Klasyczne piety są pełne bólu. Zawsze je podziwiałem.

Matka nic nie robi. Chce - ale nie może. Jej syn wybrał taki los i godzi się z tym. Ona mnie intryguje bardziej niż On. On odtrąca w pewien sposób matkę - wyrywa się z jej opieki, by po śmierci, już jako martwy człowiek, wrócić w jej ramiona.

Podobno rodzice nie powinni opłakiwać swoich dzieci. Tak. To trzeba zapisać.  To jest pewne.

Matka zostaje. Jak ta historia się kończy? Czy kiedykolwiek się skończyła?

Niebo płacze.

Możliwe, że właśnie syn albo córka w domu obok umiera przy matce. Codziennie stawiany jest kolejny krzyż. A pod krzyżem stoją Ci co cierpią. Matka i ojciec. Przecież tam też był mężczyzna. Dlaczego nie ma ikon przedstawiających cierpienie ojca?

Boże... Cierpiałeś?