Fonsie obracał w dłoni kluczyk do samochodu jak najukochańszy fetysz. Posrebrzana trupia czacha dyndała w charakterze breloczka. Wyglądało to na straszną tandetę i w pierwszej chwili chłopak zastanowił się nad trafnością wyboru detalu przez swojego szefa, ale po ocenie kolorystyki porsche oraz jego kuloodpornych szyb o barwie przydymionego szkła zauważył, że Santiago po raz kolejny udowodnił swą dbałość o najdrobniejsze szczegóły. Breloczek był skomponowany z całością. Dodawał jej pazura. Fonsie powoli przekręcał kluczyk w zamku. Odszukiwał w pamięci filmowych scen, w których samochód wybucha przy tej czynności. Zazwyczaj eksplozja następuje dopiero przy uruchomieniu stacyjki. Etap pierwszy zatem przeszedł bez bólu. Alfonso Jose przełknął ślinę. Na siedzeniu pasażera spoczywała butelka słodzonego napoju gazowanego w kolorze limetki. Co za szajs...
- Pan Zuleta w życiu by nie wypił czegoś takiego... - zmarszczył się.
Ostrożnie obejrzał butelkę z każdej strony, powąchał jej zawartość. Pachniało gumą arabską i kwasem fosforowym. Zakręcił wieczko. Zamknął oczy, podskoczył nerwowo na swoim fotelu i postanowił mieć już suspens za sobą. Zdecydowanym ruchem wbił karbowaną stal w wydrążony specjalnie dla niej korytarz przy kierownicy. Silnik zawarczał jak dzikie kocisko czające się do ostatecznego unicestwienia półżywej ofiary. Zaskoczył. Mruczał w oczekiwaniu na dalsze komendy kierowcy. Fonsie się roześmiał. Paranoja. Niech ta chora sytuacja się skończy.
- Podwożenie na życzenie - ukłonił panu Zulecie podczas wysiadania.
Santiago warknął zniecierpliwiony i przyspieszył ruchy Fonsiego popychając go ręką. Był myślami zbyt daleko, by nawet podziękować.
- Miałem zabrać jeszcze tamtą butelkę z siedzenia - oponował Fonsie.
Ale adresat już go nie słyszał. Odpalił system i skierował się na Bronx River Parkway.
- Co to za flaszka? Rany, z jakim ja flejtuchem muszę pracować... jeżeli jest niedokręcona i ten słodki syf się wyleje na siedzenie mojego samochodu... - wygrażał w myśli pan Zuleta.
Korzystając z faktu utknięcia w korku, postanowił się zapowiedzieć telefonicznie swojemu kontaktowi na Queensie. Manuel Mendoza był długoletnim znajomym Santiago. Wielu ludzi ma dwie lewe ręce do pracy. Santiago Zuleta - odmiennie. W jego robocie zawsze mógł liczyć na swoje dwie prawe ręce - Fonsiego i Manu. Obu łączyło zamiłowanie do opowiadania o seksie, aczkolwiek gustowali w odmiennych płciach. Manuel nie umiał przepuścić żadnej spódniczce i to właśnie jemu Anna zawdzięcza brak większych kontuzji w trakcie swojego porwania z domu i transportu do USA. Niezawodny GPS ukryty między nogami Manu ostatnimi czasy oprowadzał go po nowojorskiej dzielnicy Queens i zaskakująco często znajdował "final destination" w ramionach Melissy Almeidy, młodej kochanki Paco Ferrero. Jeżeli Ferrero wybrał się z wizytą do domu Manu, ten błyskawicznie udał się z rewizytą.
- Czy jest z tobą panna Almeida? - pytał Santi wyszukując drobniaków w kieszeniach marynarki i spodni, ponieważ znowu podrożały ceny przejazdu przez mosty w mieście. Za nim trąbiły inne samochody.
- Ona ma koleżanki, opanuj się - zezłościł się Mendoza, rzucając zazdrosne spojrzenie na śpiącą latynoską seksbombę w stylu Vanessy Ferlito. - Nie muszę się z tobą dzielić.
- Nie dotknąłbym tej szmaty nawet końcówką najdłuższego frędzla na mopie. Muszę się dostać do domu Paco Ferrero bez zostawiania śladów.
- Jestem teraz w jego domu. Leżę, leżę, uwaliłem się jak zwierzę na jego łóżku - ziewnął Manu. - Potrzebujesz czegoś konkretnego?
- Chcę się rozejrzeć. W razie czego, weźmiemy dziewczynę jako zakładniczkę. Jest gorzej, niż myślisz.
Manuel delikatnie dmuchnął na kosmyk włosów pogrążonej we śnie panny Almeidy. Ta bezwiednie naciągnęła się kołdrą, zrywając jej fragment z przyjaciela i popiskując z dezaprobatą.
- Będzie gorzej, niż myślisz... - Manu wyszeptał w jej kierunku.
63
BLOG
Komentarze
Pokaż komentarze (19)