Radykałowie nie są zwykle na miarę siebie, ale społeczeństwa w którym działają. W każdym razie, o ile chcą coś dla niego realnie znaczyć, czyli... wpływać na nie.
Czy nasi współcześni radykałowie - np. środowisko Krytyki Politycznej - osiągnie cokolwiek istotnego społecznie, poza znakomitym dorobkiem translatorskim tego co najciekawsze we współczesnych debatach politycznych na świecie. Czy postlacanowskie klimaty przełożą się na wpływy na prowincji, czy duch rebelii zwycięży świętego Ducha?
Mało kto wierzy, aby dyskurs oparty na pojęciah "żuisąs", "peti obże a", lub coś w tym stylu natchnie rewolucjonistów z Bolesławca albo znad bagien biebrzanskich do czynu, że walka o równouprawnienie gejów i prawne kwestie związane z zapłodnieniem lesbijek chcących wychowywać dziecko, mają znaczenie wykraczające poza seminaria gender studies.
Byc może należałoby zrobić krok do tyłu, dostosować myśl do etapu rozwoju, na którym znajduje się społęczeństwo. Zastanowić się nad podstawowymi kwestiami: płacy minimalnej, wyzysku w małych i średnich firmach, mobingu, prania mózgu na szkoleniach korporacyjnych itd.
Tylko czy takie kwestie mają w sobie dostatecznie dużo rewolucyjnego romantyzmu, aby intresować intelektualistów, którzy chcą nie tylko nawiązać dialog z "z dołami" (jak się kiedyś mówiło w partii komunistycznej o robotnikach) ale i "górą", czyli światowymi liderami intelektualnymi.
A ci żyją już w innym świecie: globalnego imperium, walki hiperpotęg, epoką końca pracy, kulturą wolnego czasu itd. Nie interesują ich kłopoty wczesnokapitalistycznego spłeczeństwa rodem z XIX wieku.
Ciemnogród nie równa się niemożliwość rewolucji.Lenin potrafił wykorzystać mroczne siły tkwiące w ludzie rosyjskim dla celów rewolucji. Nie przejął się ani jego "religianctwem", ani "ciemnotą umysłową". Działał skutecznie, zarazem intelektualnie należał do , by tak rzec, futurystów, proroków nadchodzącej epoki.
Tylko, czy ktoś chciałby w Polsce przeżyć powtórkę z Rewolucji Październikowej.
Komentarze
Pokaż komentarze