Przez polskę przetacza się fala krytyki rewolucji. Rewolucji francuskiej, Maja '68, rewolucji seksualnej, rewolucji mentalnej, która dokonałą "Odkrycia Innego". O tym są spektakle teatralne J. Klaty i W. Rubina we Wrocławskim teatrze Polskim, podobne sprawy podejmował w swoich przedstawieniach J. Jarocki.
Zarzuca się rewolucjom to, że wprowadzają własne formy opresyjności takie, jak polityczna poprawność, kult piękna, młodości, kult nieodpowiedzialności i w ogóle ideologię "róbta co chceta".
Bullshit.
Wypada przypomnieć słowa Hebbla: "Gdy jakaś rewolucja się nie uda, nie uda się cały wiek, bo wtedy filistr ma dowód rzczowy".Słowem, najłatwiej znaleźć powody, że zmiana nie jest potrzebna, że zmiana jest gorsza od stanu wyjściowego.
Owszem, gdy mówimy o ofiarach rewolucji, szczególnie niewinnych, jest nad czym ubolewać. Gdy jednak wyciąga się takie wady okresu porewolucyjnego (mowa n.p. o rewolucji kontrkultury lat 60-tych) jak narkotyki i swobodę seksualną, to warto porównać sytuację z okresem przedrewolucyjnym.
A co mieliśmy wtedy? Represyjność wobec każdej odmiennośći, patriarchat, nagi kult pieniądza bez widocznych alternatyw. Pod tym względem jest o tyle lepiej, że łatwiej znaleźć oazy wolnego ducha. Co prawda nie dotyczy to Polski.
Pasja bogacenia się odebrała Polakom rozum do reszty, zresztą nigdy go za wiele nie mieli. Żeby chodziło o rozum, ale tu utracono coś więcej - resztki duszy, której obecność wyczuwałem jeszcze w latach 80-tych. Nie należy jednak tego zapisywać po stronie winy rewolucji ale nowego ustroju i słabośći charakteru Polaków.
(Swoją drogą Euro 2008 miało udowodnić, że jesteśmy wielkim narodem, chyba jednak nie tym razem.)
Osobiście czuję się lepiej w świecie permisywizmu, kultu piękna, młodości, swobód seksualnych niż w zamordyzmie i szarzyźnie późnej komuny albo wyobrażonej w sennych koszmarach katodyktatury, której cień pada na Polskę od początku nowego ustroju.
Rewolucja nie umarła, tylko teraz robi się ją inaczej.
Komentarze
Pokaż komentarze