KONSTYTUCJA, czyli kto nas tak urządził...

Artykuł

Jest

Po zmianie (propozycja)

20

Społeczna gospodarka rynkowa oparta nawolności działalności gospodarczej, wła­sności prywatnej oraz solidarności, dialo­gu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej.

Społeczna gospodarka rynkowa oparta nakonsensusie pomiędzy interesami kapitału, myśli przedsiębiorczej i pracystanowi pod­stawę ustroju gospodarczego Rzeczypospoli­tej Polskiej

Cele:

1. Przejście od konfliktowego do partnerskiego modelu stosunków przemysłowych. Przez stosunki przemysłowe rozumieć będziemy całokształt stosunków pomiędzy pracodawcami i ich organizacjami a pracobiorcami i ich organizacjami.

2. Realizacja historycznego, z końca II Rzeczypospolitej, postulatu „unii kapitału i pracy”.

3. Otwarcie pola dla organizacji przedsiębiorstw „strukturalnie innowacyjnych”, w których to przedsiębiorstwa „reagują na potrzeby rynku całym swym organizmem a nie tylko konceptem właściciela i jego wyspecjalizowanych służb”.

4. Większa ochrona prawna myśli przedsiębiorczej właściciela, kosztem – być może – prawa do własności. Upowszechnienie narzędzi partycypacji pracowniczej w obszarach współwłasności i współzarządzania.

Zadanie:

Zapisać w konstytucji obowiązek takiego ustawienia procedur decyzyjnych, które prowadziłyby do obowiązku osiągania konsensusu pomiędzy interesami kapitału, myśli przedsiębiorczej i pracy w przedsiębiorstwach

103.p1

Mandatu posła nie można łączyć z funkcją Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, Rzecz­nika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka i ich zastępców, członka Rady Polityki Pieniężnej, członka Krajo­wej Rady Radiofonii i Telewizji, ambasa­dora oraz z zatrudnieniem w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Pre­zydenta Rzeczypospolitej lub z zatrudnie­niem w administracji rządowej.Zakaz ten nie dotyczy członków Rady Ministrów i se­kretarzy stanu w administracji rządowej.

Mandatu posła nie można łączyć z funkcją Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Pre­zesa Najwyższej Izby Kontroli, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka i ich zastępców, członka Rady Poli­tyki Pieniężnej, członka Krajowej Rady Ra­diofonii i Telewizji, ambasadora oraz z za­trudnieniem w Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypo­spolitej lub z zatrudnieniem w administracji rządowej.Zakaz ten dotyczy także członków Rady Ministrów i sekretarzy stanu w admi­nistracji rządowej.

Cel:

1. Wytrącenie partiom politycznym z rąk argumentu, że program to przedstawią dopiero jak wygrają wybory i zmontują koalicję.

2. Zmuszenie partii politycznych do prezentowania „gabinetów cieni” i programów podczas kampanii wyborczych. Nie chcemy dłużej głosować na kota w worku.

3. Doprowadzenie do konsekwentnego rozdziału władzy wykonawczej od ustawodawczej

4. Wyeliminowanie ustaw z przedłożenia rządowego (poza ustawą budżetową), ograniczenie możliwości psucia prawa przez „raka lobbingu” działającego w zaciszu gabinetów ministerialnych.

5. Profesjonalizacja polityki, zmuszenie partii do przygotowywania kadr.

6. Zmniejszenie liczby posłów o 100.

Zadanie:

Zapisać w konstytucji zasadę pełnego rozdziału władzy wykonawczej, ustawodawczej i sadowniczej.

104.p1

Posłowie są przedstawicielami Narodu. Nie wiążą ich instrukcje wyborców

Posłowie są przedstawicielamiwyborców i mogą być odwołani w drodze referendum w swoim okręgu wyborczym jeśli ilość głosów za odwołaniem przekroczy liczbę głosów przeciwnych o ilość głosów jakie poseł uzy­skał w wyborach.

Cele:

1. Przewrócenie wyborcom, a nie jakiemuś bytowi chimerycznemu jak „naród” roli suwerena.

2. Zapobieganie petryfikacji koteryjno-wasalnego systemu sprawowania władzy.

3. Uaktywnienie polityczne wyborców.

Zadanie:

Zapisać w konstytucji zasady odwołania posła jeśli sprzeniewierzył się realizacji głoszonego podczas kampanii wyborczej programu.

220.p2

Ustawa budżetowa nie może przewidywaćpokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w centralnym banku państwa.

Ustawa budżetowa nie może przewidywaćwykorzystywania kwot emisji pieniądza przez bank centralny na pokrywanie wydat­ków stałych.

Cel:

1. Przywrócenie narodowi własności ekwiwalentu pieniężnego wzrostu PKB powodowanego postępem technologicznym i organizacyjnym.

2. Wyeliminowanie „przekrętu systemowego” powodującego konieczność ciągłego zadłużanie się w bankach: państwa, przedsiębiorców i gospodarstw domowych.

Zadanie:

Zapisanie w konstytucji przepisu, który uniemożliwiałby psucie pieniądza poprzez zadłużanie się w banku centralnym nie pozbawiając rządu prowadzenia aktywnej polityki gospodarczej z kwot emisji pieniądza.

227.p1

Centralnym bankiem państwa jest Naro­dowy Bank Polski. Przysługuje mu wy­łączne prawo emisji pieniądza oraz usta­lania i realizowania polityki pieniężnej. Narodowy Bank Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza.

BRONIĆ TEGO ZAPISU DO UPADŁEGO NAWET ZA CENĘ WYSTĄPIENIA Z UE

dodać:

p.8

Strategię kotwiczenia waluty w formule emi­syjnej banku centralnego określają: przyrost PKB i cel inflacyjny na poziomie 2% rocz­nie.

p.9

Rozproszenia emisji może być spożytkowane jedynie na powiększenie mocy wytwórczych gospodarki i pobudzenie popytu wewnętrz­nego.

Cele:

1. Zmiana architektury finansowej: odejście o koncepcji emisji pieniądza na poczet długu do koncepcji ilościowej teorii pieniądza.

2. Obniżenie potrzeb pożyczkowych państwa, przedsiębiorców i gospodarstw domowych na sumę około 150 mld rocznie.

3. Obniżenie kosztów finansowych odkładanych w polskich wyrobach o około 20% ich ceny.

4. Stworzenie trwałych czynników wzrostu polskich mocy wytwórczych,

5. Zwiększenie popytu krajowego

Zadanie:

Zapisać w konstytucji ścisłe wytyczne odnośnie strategii kotwiczenia waluty oraz kierunków i zasad rozproszenia emisji przez budżet państwa.