Kamil Durczok - szubrawca spod znaku III RP

   Naczelny propagandysta III RP, Kamil Durczok, odpowiadający za osłonę medialną obecnego establishmentu III RP, popisał się kolejnym obiektywnym felietonem, który uwypukla jego dziennikarską bezstronność –Link. Pouczył przy tej okazji przedstawicieli PiS, że „polityki nie robią ludzie w aksamitnych rękawiczkach”. Wnioskować można również z tego, że ta zasada tyczy się dziennikarstwa. Dlaczego? W kolejnej części swego felietonu redaktor Durczok zupełnie słusznie zauważa, iż „łódzka zbrodnia to dzieło szaleńca”, ale przy okazji strofuje Antoniego Macierewicza i pisiorów, którzy ośmielają się wołać o spokój, podczas gdy przez ostatnie pięć lat „zrobili najwięcej, aby go zburzyć”. Po czym dodaje, że „gwałtowne poszukiwanie piersi , w które wygodniej się uderzyć niż we własne, tylko pogłębia wściekłość i zaciekłość”. Uderzające jest w tym, że te słowa wypływają w czasie, kiedy wiemy już na pewno, iż Stefan Niesiołowski przez kilka dni kpił ze wszystkich i próbował zrobić z siebie potencjalną ofiarę tego „szaleńca”, a ostatecznie wyszło na to, że kłamał. Oczywiście dla Durczoka to bez znaczenia, iż jego obiektywne media, przez ten czas robiły wszystko, aby rozmyć na różne partie strach, przed agresją skierowaną właściwie w jedną opcję polityczną. I to, Durczokowi i innym propagandystom III RP, po raz kolejny udało się uzyskać. Taki miał być końcowy efekt ich zabiegów służących kreacji rzeczywistości społecznej po tej straszliwej zbrodni. Zadanie wykonali. Za to należą im się brawa ze strony establishmentu broniącego zdobyczy rewolucji… to znaczy III RP.

Dlatego nie dziwią napisane przez Durczoka słowa: „Zdumiewa też łatwość, z jaką politycy zrzucają swoje winy na media. Żeby była jasność: mój krytycyzm wobec tego, co robimy, z roku na rok jest większy. Jesteśmy współodpowiedzialni za klimat, w którym forma była istotniejsza od treści, a politycy skaczący sobie do oczu cenniejsi niż ci, którzy mało efektowanie, ale rozsądnie argumentowali i wykładali swoje racje. […]To nie dziennikarze kazali posłom PiS sugerować, że Putin do spółki z Tuskiem zrobili zamach na Lecha Kaczyńskiego”. Trudno jednak wywnioskować co takiego miał na myśli Durczok w powyższym cytacie? Chociażby właśnie w odniesieniu do tragedii smoleńskiej. Przecież to w sprawie Smoleńska dziennikarze broniący III RP, notorycznie lekceważą potężne zaniedbania proceduralne zarówno ze strony polskiej, jak i rosyjskiej, czyli faktycznie szereg poważnej wagi argumentów. Niejasności w tej kwestii naroiło się już tyle, iż słowa Durczoka brzmią jak kpina, a także cios wymierzony w demokrację i kompetencje umysłowe przeciętnego obywatela Polski. To podstawowy dowód na to, że Kamil Durczok nie jest niezależnym dziennikarzem, a zwykłym karierowiczem albo aparatczykiem z oligarchicznego nadania, którego nie interesuje ani prawda, ani dziennikarska etyka. Trudno przecież przypuszczać, aby tak „światły” człowiek, nieświadomie prawił nam tak durne morały. W innym wypadku śmiem sądzić, że poziom intelektualny naszej elity dziennikarskiej, bardzo mocno zaniża przeciętną światową, i nieuchronnie zmierza w kierunku państw tzw. Trzeciego Świata. Dlatego z punktu widzenia etyki dziennikarskiej, jest Pan, Panie Durczok, człowiekiem godnym pogardy. A właściwie napiszę więcej. To z powodu obecności w przestrzeni publicznej takich osób jak pańska, polski naród coraz bardziej domaga się fundamentalnych, systemowych zmian. To tacy ludzie sprawiają, iż radykalizm i konflikt społeczny nabierają istotnego przyspieszenia. Wstyd mi za to, że jest Pan moim rodakiem.


Paweł Ciok