Mężczyzna mojego życia

 Nie pisze wierszy

Twardo stąpajac po Ziemi

Z powagą milczy

Jedyny od wielu lat

Wlistopadowym kubku

Parząc mi kawę

Podaje imieninowe ciasto

Słodycz karmelowych lodów

Jest jak chłód

W jego sercu

Mimika twarzy

To postawa kamiennego Sfinksa

O przyprószonych śniegiem skroniach

Niczym punkt odniesienia

W mojej głowie

Jest tam nawet

Gdy go nie ma obok