-Moja mama była taką piękną, samodzielną kobietą, a teraz tylko obiadki jej w głowie.
- To niedobrze- podsumowuję, nie wiedząc za bardzo jakiej odpowiedzi się spodziewa. Chyba bardziej rozwiniętej.- To niedobrze –kontynuuję- że tak sobie nie ułożyła tego, co powinna była sobie ułożyć.
Patrzy na mnie i już wiem, że nie trafiłam.
Myślę nad tym, co mi powiedziała i dochodzę do wniosku, że ma rację.
- Wiesz co, jeśli za dwadzieścia lat powiem ci, że nie mogę się z tobą spotkać na taką, o, kawę jak dzisiaj, bo zupę dla Niego gotuję i muszę odebrać dzieci ze szkoły, zabij mnie, proszę. Bo jeśli tak ci odpowiem, to będzie znaczyć, że i tak już od dawna jestem martwa.
Mieszamy w swoich kubkach bez słowa delektując się kolejną świeżo uprzędzoną niteczką porozumienia.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)