W RADOŚCI ISTNIENIA
Im więcej Miłości w nas, tym więcej dostrzegamy Jej wokół.
47 obserwujących
132 notki
190k odsłon
  851   0

GEOMETRIA BLIŻEJ FIZYKI KWANTOWEJ część 3.

 

 

Kontinuum- eter - foton.


Dostrzegłam pewne nieścisłości w moich wcześniejszych publikacjach. Teraz spróbuję poprzednie błędy naprawić.

Kontinuum - to jest JEDNO, identyczne jakościowo z samym sobą i powielone ilościowo w nieskończoność.

Kontinuum - jako JEDNO powielone w nieskończoność - może znajdować się w takim samym - identycznym fizycznie stanie oraz/lub w różnych stanach - zróżnicowanych fizycznie.

Kontinuum - to jedno jakościowo, ciągłe i powielone ilościowo.
Obiekty- to jedno jakościowo powielone ilościowo, ale różnorodne i zróżnicowane fizycznie.

Zwykle do obserwacji klasycznej używana jest albo płaszczyzna euklidesowa 2D albo przestrzeń euklidesowa 3D. Ale w obu przypadkach: płaszczyzna i przestrzeń charakteryzują się krzywizną zerową. Przez to światu fizycznemu narzucamy pewne prawa, które obowiązują w płaskim, ze względu na krzywiznę zerową, świecie. Jednakże obiekty mogą charakteryzować się zmienną lub zróżnicowaną krzywizną. I tak na przykład okrąg ma krzywiznę równą 1. Krzywizna okręgu jest w każdym punkcie jednakowa i równa odwrotności jego promienia. Czyli jeśli zmienia się wartość promienia, to krzywizna okręgu powinna ulegać zmianie. Jeśli zaś wartość promienia jest ustalona na jednostkową r = 1, wówczas krzywizna badana wzdłuż promienia powinna się zmieniać w ten sposób, że im bliżej hipotetycznego środka promienia, tym krzywizna będzie malała aż do zera. Przypomnę, że pisałam kiedyś o tym, iż dualizm korpuskularno-falowy jest po prostu dualizmem obserwacyjnym. Wynika z dwóch różnych sposobów prowadzenia obserwacji tego samego obiektu. Przykład prosty : okręgi.

rys1

Mamy dwa sposoby obserwacji okręgów:

1. Obserwujemy te wszystkie okręgi jako różne, ponieważ uwzględniamy ich zmienne: długość L i promień r.

Te wszystkie okręgi (łącznie z punktem-kropką między nimi) możemy uznać za różne okręgi, pod warunkiem, że przypisujemy im krzywiznę zerową - określamy w ten sposób poziom klasyczny obserwacji. Wówczas wszystkie okręgi mają różny promień, a wszystkie opisywane są poprzez wzór:
L = 2 Pi r, w którym wartości promienia "r" i obwodu „L” są zmienne.
„L” i „r” są wprost proporcjonalne: gdy zwiększa się promień, zwiększa się też obwód.

W tym przypadku obserwujemy okręgi jako różne obiekty. Różnicuje je różna wartość promienia i obwodu. Jednak przy tej obserwacji przyjęto, że krzywizna dla każdego z tych okręgów jest stała.

Analogicznie w fizyce cząstek możemy przekształcić wzór na okrąg w ten sposób, że:
p (pęd) = 2 Pi v
p (pęd) i „v” prędkość wektorowa są wprost proporcjonalne: gdy zwiększa się pęd, zwiększa się też prędkość wektorowa.
Stąd
v = p /2 pi

2. Obserwujemy te wszystkie okręgi jako jeden okrąg znajdujący się w różnych stanach, ponieważ uwzględniamy ich zmienne oraz ukryte stałe.

Te wszystkie okręgi oraz punkt możemy uznać za różne stany jednego i tego samego okręgu, który będę nazywać meta-okręgiem o zmiennej krzywiźnie – w ten sposób określalibyśmy kwantowy sposób obserwacji.

L = k * 2 Pi R/n

W tym wzorze „ n”– wyznacza ilość pod-okręgów składających się na cały i stały obwód L. Natomiast "k" - wyznacza zmienną krzywiznę całego układu podokręgów i odpowiada ich ilości.
Przy obserwacjach dokonywanych na dowolnej z trzech płaszczyzn euklidesowych o zerowej krzywiźnie, stały promień – wektor jest łamany na pod-promienie – wektory czyli R/n = r.

W swojej notce – artykule pt. GEOMETRIA BLIŻEJ FIZYKI KWANTOWEJ część 2.” pisałam również o zmianach długości promienia zależnych od zmiany krzywizny przestrzennej okręgu:
Dla każdego z obu małych okręgów wartości L i R zmalały o połowę. Przy okazji zjawiska skręcania gumki występuje geometryczne zwiększenie krzywizny polegające na zwielokrotnianiu się pod-okręgów. W takim przypadku dla każdego z podokręgów długość okręgu i promienia maleją proporcjonalnie w zależności od ilości podokręgów znajdujących się we wspólnym układzie zachowującym stały obwód L i promień: L = 2 x 2 π rR/2, L= 3 x 2 π R/3, L= 4 x 2 π R/4 itd…

Rysunek 2. jest przykładem dla stanu okręgu opisanym jako L = 3 x2 π R/3:

 

rys 2
Aby uwzględnić zmiany geometrii okręgu zachodzące w przestrzeni, zastosowałam dodatkowy parametr – stałej ukrytej L uwzględniający zmiany stanu okręgu. Natomiast promień przyjmuję za zmienny po to, aby zaistniała możliwość obserwacji zjawiska, które ma miejsce w przestrzeni poza płaszczyzną euklidesową.

 

W takim przypadku R/n = r. Stąd wzór:
L = k * 2 Pi r
uwzględnia stały obwód meta-okręgu i zmienny promień charakterystyczny dla zmiennych stanów meta-okręgu.

W tym wzorze „ k” – wyznacza zmienne wartości krzywizny uwzględniające zmiany geometrii okręgu.

Wówczas meta-okrąg ma stały obwód, ale poszczególne stany tego meta-okręgu możemy opisywać dzięki zmiennej krzywiźnie przestrzennej meta-okręgu poprzez wzór:
L = k * 2 Pi r, w którym wartości krzywizny przestrzennej "k" oraz wartości promienia „r” są zmienne i odwrotnie proporcjonalne względem siebie, ale wartość obwodu okręgu jest stała.

W tym przypadku obserwujemy różne stany jednego obiektu – różnicuje je wartość krzywizny jego przestrzeni. Czyli mamy do czynienia z jednym okręgiem o zróżnicowanej wartości promienia. Podobnie jest z "cząstkami elementarnymi". Są one po prostu stanami jednej meta-cząstki.

Analogicznie:
p (pęd) = k * 2 Pi v
Tutaj „k” i „v” są odwrotnie proporcjonalne: gdy zwiększa się „k”, zmniejsza „v”. Pęd pozostaje stały, na przykład p = c. Przy stałym pędzie dla wzrastającej krzywizny prędkość wektorowa się zmniejsza, a przy zmniejszającej się krzywiźnie, prędkość wektorowa się zwiększa. Stąd:

Lubię to! Skomentuj4 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Technologie