Wcielenie prawdziwe

Czy można pogodzić takie sprawy, jak fakt, że Jezus, Syn Boży stał się podobny człowiekowi we wszystkim oprócz grzechu, z Jego wizerunkami ukrzyżowanego i już z Krzyża, chwalebnie władającego nad światem? Ba, nie tylko władającego, ale i wyglądającego jak gdyby Krzyż, który Mu się przytrafił nie specjalnie Go dotyczył. Czy chwała objawiła się w godzinie śmierci, czy w chwili Zmartwychwstania. Myślę, że tych elementów nie da się połączyć w obrazie, ponieważ wizerunek jest tylko dwuwymiarowym znakiem pewnej prawdy, która przekracza go bogactwem. Wobec tego wizerunki ukrzyżowanego Pantokratora w musiały mieć w historii Kościoła dwojakie źródło 1) Jezus Przedwieczne Słowo sprawuje swe powszechne władztwo, jako Bóg i jego chwała choć ukryta w umęczonym ciele, w wieczności pozostaje niezmienna. W tym przypadku mielibyśmy do czynienia z pewnego rodzaju skrótem myślowym zrozumiałym jednak dla wyrobionych umysłów. Albo 2) rzecz ociera się o mitologizację i jest pewnego rodzaju nieporozumieniem duchowym, które trzeba zdekonstruować, ponieważ zniekształca przekaz prawdy o Wcieleniu Boga. A przecież sam Jezus powiedział nam veritas vos liberabit. Argument z tradycji, jakkolwiek piękny, nie jest wystarczający, ponieważ ma siłę jedynie argumentu z autorytetu, a to wedle św. Tomasza z Akwinu najsłabszy z argumentów za prawdą. Zresztą należy podkreślić, że istotną sprawą, jest oczyszczanie tego co nazywamy Tradycją, z różnych niedoskonałych elementów pomniejszych tradycji, stanowiących w swoich dobrych elementach o bogactwie Kościoła.
Jako że zbliżają się święta Bożego Narodzenia weźmy inny przykład niż śmierć krzyżowa Pana Jezusa. Czy nie wyobrażamy sobie czasem, że Syn Boży leżąc w kołysce wcale nie gaworzył, tylko pełnym głosem wykładał prawdy wiary, albo w wieku szkolnym rozkazywał ptakom i, że zawsze otaczała go aura cudownych wydarzeń. Owszem, sformułowanie które odnajdziemy w mszale sprzed reformy liturgicznej na święto Oczyszczenia Najświętszej Maryi Panny: Senex puerum portabat, puer autem senem regebat, czyli Starzec niósł Dziecię, lecz Dziecię kierowało starcem, jest prawdziwe, ale dlatego, że Dziecię wskazuje na Osobę Słowa Wcielonego. To Słowo Wcielone kierowało swoją wiekuistą wolą starca Symeona, ale twierdzić, że malutki Jezusek ciągnął za Sobą starego Symeona byłoby mitologicznym nadużyciem. Tego typu nadużycia pojawiają się w apokryficznych tekstach, ale nigdy w natchnionym kanonie Pisma Świętego. Prawda o Wcieleniu wymaga zgody na to, że On stał się rzeczywiście podobnym do nas we wszystkim oprócz grzechu. Choć posiadał pełnię łaski, to jednak jego ludzka wola i rozum podlegały rozwojowi. Nie ma oczywiście, żadnego przeciwstawienia między tym co ludzkie i boskie u Jezusa, które pozwoliłoby postawić tezę, że Jezus nie wiedział, że jest Bogiem (o tym może napisze innym razem…). Jednocześnie gdyby jako człowiek, Jezus od poczęcia posiadał wszystkie władze woli i rozumu mielibyśmy do czynienia z jakimś wynaturzeniem godnym pogańskiej mitologicznej wyobraźni. To byłby tylko jakiś Bóg w przebraniu człowieka, a nie Bóg Wcielony przyjmujący ludzką naturę do której należy też ten rozwój od poczęcia.
Z powyższych powodów narodziny w Betlejem są jednym z ważniejszych wydarzeń związanych z umniejszeniem i ogołoceniem się Boga wobec człowieka. To właśnie wtedy, jako człowiek Bóg wkroczył w czas poddając się ludzkim ograniczeniom, które nie dotyczą go w wieczności jako bytu duchowego. Ikonografowie wschodu wiedzieli to doskonale dlatego tak często przedstawiali grotę dla zwierząt, w której narodził się Jezus, jako grotę grobową, a samo Dziecię owinięte w bandaże, jak po ukrzyżowaniu, a u jego stóp otchłań piekielną, z której wydobył grzesznika Adama.

tr