28 obserwujących
167 notek
290k odsłon
  1056   0

Co gospodarczo musi zrobić PiS po wyborach

Efektywna stawka opodatkowania VAT w Polsce - czyli po zsumowaniu wszystkiego - wynosi ok.16%. Oznacza to, że jeśli VAT wynosiłby 16% na wszystkie towary i usługi to dostarczałby tyle samo pieniędzy do budżetu, co teraz. Podniesienie VATu samo w sobie jest nie do zaakceptowania politycznie; grzebanie się zaś w matrycach i nie da nam odpowiednich pieniędzy. Co ważne-zwiększy koszty w gospodarce bo sprawi że wszystko będzie bardziej skomplikowane i trudniejsze w kontroli. A to kontrola VAT dała budżetom PiS taką moc, łatając dziurę podatkową. Należy to kontynuować. Należy wprowadzić jedną stawkę. Skoro 16% da nam tyle samo, ile dostajemy teraz, to aby zrekompensować utratę pieniędzy bo obniżamy opodatkowanie płacy należy tak zunifikowaną stawkę podnieść. W zależności od tego ile obniżki w opodatkowaniu płacy wprowadzimy - to o tyle by to spiąć.

Ktoś mógłby zapytać dlaczego opodatkowanie pracy ma być gorsze niż opodatkowanie konsumpcji, skoro nadal tak samo zabiera się pieniądze ludziom. Odpowiedź w uproszczeniu brzmi tak: nie liczy się ile się bierze, ale kiedy. Opodatkowanie pracy jest podatkiem nałożonym przed wyprodukowaniem efektu pracy. Podatek nałożony na konsumpcję jest podatkiem nałożonym na efekt wykonanej pracy. W pierwszym przypadku zanim wyprodukujemy już musimy zapłacić, w drugim już coś mamy więc to nie jest problem.

W 2017 roku całość opodatkowania pracy (wliczając PiT) dawała budżetowi państwa 358 miliardów złotych (używam danych z Mapy Dochodów Państwa). Opodatkowanie konsumpcji (całe) 221 miliardów, z czego VAT 143 miliardy. Jeśli wprowadzić jednolitą jego stawkę na poziomie 17% to dochody wyniosłyby 152 miliardy, a więc o 9 więcej niż teraz. Jeśli wprowadzilibyśmy stawkę 18%, tedy różnica wynosiłaby 17 miliardów. Mechanicznie licząc każda z tych wartości to przestrzeń do obniżenia opodatkowania pracy.

Problem oczywiście jest w tym, że VAT jest podatkiem na konsumpcję i nie dotyka w równym stopniu wszystkich obywateli - bo VAT zostanie na nich przerzucony w postaci wyższych cen. Ci, którzy są biedniejsi konsumują dużo produktów obecnie na stawkach preferencyjnych 5 i 8 procent. Oznaczałoby to dla nich większe wydatki. Dlatego należałoby skompensować tą zmianę również obniżką podatków dla nich - chociażby po to by politycznie mieć argument przeciwko krytyce. Oznacza to, że sumę uzyskaną w ten sposób należałoby podzielić między pracodawców i pracowników, obniżając opodatkowanie pracy po obu stronach równania.

Z tego względu opcja podatku VAT na 17% jest mniej sensowna; bo oznacza sumę 9 miliardów złotych do podziału. Zakładając, że będzie on równy, to po stronie pracodawcy koszt zatrudnienia zmienia się sumarycznie o ledwo 4,5 miliarda złotych. To może być za mały impuls, bo same zmiany w ZUS mają przynieść budżetowi ponad 5 miliardów złotych. O PPK i płacy minimalnej nie wspominając. Oznacza to, że podnieść należy więcej niż o procent, a więc minimum otrzymać opodatkowanie na 18%. Byłoby to 17 miliardów do "podziału" między pracowników i pracodawcę. Z tym da się już coś zrobić. Razem z ostatnią obniżką podatku PiT powinno to stworzyć wystarczającą poduszkę dla biedniejszych Polaków, oraz posłużyć jako kontrargument zamykający usta krytykom. Poza tym plusem jest to, że nastąpiłaby kasacja wprowadzonej przez PO stawki VAT 23%, politycznie niepopularnej. Summa summarum PiS więc obniżałby podatki.

Dodatkowym atutem fiskalnym tego rozwiązania jest uproszczenie systemu dynamizujące rozwój gospodarczy - bo teraz VAT będzie neutralny dla wyborów przedsiębiorcy co i jak produkować; zaś uproszczenie dla fiskusa spowoduje łatwość kontroli - będzie to kontynuacja obecnej polityki. Należy spodziewać się wzrostu dochodów ponad wyliczenia.

Kilka liczb by uzmysłowić sobie co oznacza kwota 17 miliardów w opodatkowaniu pracy:

8 miliardów wynoszą składki na Fundusz Wypadkowy

13 miliardów Fundusz Chorobowy

11 miliardów  Fundusz Pracy

44 miliardy Fundusz Rentowy

102 miliardy Fundusz Emerytalny

75 miliardów Fundusz Zdrowia

17 miliardów pozwoliłoby więc na całkowitą likwidację składki wypadkowej po stronie pracodawcy, (1,67% od płacy, co stanowi 8% pozapłacowych kosztów zatrudnienia, przy umowie o pracę koszta pracodawcy to ok. 20% pensji; ) i pozwoliłoby na radykalną obniżkę po stronie pracownika składki chorobowej, z obecnych 2,45% na jakieś 0,4% licząc mechanicznie (ok.10% pozapłacowych kosztów dla pracownika, koszta umowy o pracę dla pracownika to ok 22%).

Można też wyobrazić sobie scenariusz, w którym VAT zostaje ustalony na poziomie 20%, co dałoby z niego 178 miliardów - dając nam 35 miliardów bufora, pozwalając na pozbycie się składek na: Fundusz Pracy, Chorobowy, Wypadkowy. "Ogonek" który by został - 3 miliardy - pozwoliłyby pozbyć się pomysłu kasacji 30-krotności. W tym scenariuszu koszty zatrudnienia spadłyby u pracodawcy o jedną piątą, u pracownika o jedną dziesiątą.

Te zmiany wprowadzą odpowiedni impuls zmieniający zachowanie pracodawców w Polsce i wyznaczą kierunek dalszych zmian. Zdynamizowałyby rynek pracy, wzmocniły kondycje finansowe firm, dając więcej pieniędzy na zatrudnienia i inwestycje; o podwyżce płac nie wspominając. Działałyby również stymulująco na popyt bo pracownicy zarobiliby więcej. Ruch ten byłby więc zarówno propodażowy jak i propopytowy.

Sulfur

Lubię to! Skomentuj43 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Gospodarka