Anatomia samorządowego uniku. Czy Rada Warszawy kryje „układ ASS”?
Biurokracja potrafi mistrzowsko zamieść pod dywan nawet najbardziej palące problemy. Kiedy jednak w grę wchodzi lekkomyślne wydawanie publicznych pieniędzy, ignorowanie wyroków i jawne wchodzenie w buty organów uchwałodawczych, sprawa przestaje być jedynie proceduralnym sporem. Staje się skandalem. To, co wydarzyło się na linii Komisja Skarg, Wniosków i Petycji – Wojewoda Mazowiecki – Rada m.st. Warszawy, to podręcznikowy przykład na to, jak lokalni decydenci próbują uciec od odpowiedzialności.
Wojewoda widzi przewlekłość, Komisja... przymyka oko
Zaczyna się od klasycznego urzędniczego „nie, bo nie”. Wojewoda Mazowiecki czarno na białym stwierdza przewlekłość w działaniach. Co robi Komisja? Zamiast uderzyć się w piersi, przeanalizować błędy i wyciągnąć wnioski, arbitralnie i bez żadnego uzasadnienia ogłasza, że zarzut Wojewody był... nieuzasadniony.
Ot tak, na słowo honoru. Bez wskazania konkretnych faktów, bez przedstawienia dokumentów, które pozwalałyby na tak radykalnie odmienną ocenę sytuacji. Komisja po prostu uznała, że jej zdanie waży więcej niż oficjalne ustalenia organu nadzorczego. Mało tego, w tle pojawia się rażący bałagan dokumentacyjny. Jeśli protokół nie rejestruje przebiegu głosowania, to w świecie urzędniczych procedur rodzi to fundamentalne pytania. Czy do głosowania w ogóle doszło? Żądanie przedstawienia protokołu głosowania oraz dokumentu kończącego sprawę nie jest czepialstwem – to elementarny wymóg transparentności życia publicznego.
Komisja to nie Rada. Lekcja z ustawy o samorządzie
W tym proceduralnym chaosie doszło do rządu dusz, który w państwie prawa nie ma prawa się wydarzyć. Komisja pomyliła role i spróbowała zastąpić całą Radę m.st. Warszawy.
Przypomnijmy podstawy, o których wprost mówi art. 18b ustawy o samorządzie gminnym oraz jednoznaczna wykładnia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (interpelacja nr 3588): rola komisji jest wyłącznie organizacyjna i pomocnicza. To cała Rada, jako organ kolegialny, musi zapoznać się ze wszystkimi okolicznościami sprawy i podjąć decyzję. Samodzielne przejmowanie kompetencji i arbitralne ucinanie tematu przez Komisję słowami „sprawą nie będziemy się zajmować” to jawne naruszenie ustawowych procedur.
Zaufany realizator i miliony za fikcję?
Poniżej wykaz kilka razy po 20 mln plus wiele milionów dodatkowo więcej aneksowanych umów z ASS ( Agencja Służby Społecznej) do zaczerpnięcia z gradowej chmury Warszawy …świadczenia rozproszone trudne tak naprawdę do weryfikacji …jedyne pewne to środki z tego misz-masz…
https://chmura.um.warszawa.pl/u/hqUsJo6lLCOUpSwv/d534c3d9-445e-4e8e-8e7a-756eec6fdf4c?l
kod dostępu: Ai3#1apT
Dlaczego ta sprawa budzi tak wielkie emocje? Bo w tle majaczy systemowy problem rozliczania usług społecznych, gdzie jakość i zakres świadczeń są niezwykle rozproszone i trudne do zweryfikowania. W takich warunkach idealnie rozwija się mechanizm „zaufanego środowiskowego realizatora” – w tym przypadku podmiotu typu ASS.
Scenariusz od lat pozostaje ten sam:
• Pomiędzy urzędnikami a „zaufanym” podmiotem dochodzi do cichego podziału ról.
• Przetargi są de facto „rozpisywane pod ASS”, co całkowicie zabija jakąkolwiek konkurencyjność i równy dostęp do zamówień publicznych.
• Środowisko socjalne po kryjomu „utyka” w procedurach przyznawane przez siebie realizacje, z zupełnym pominięciem wskaźników jakościowych.
Efekt? Warszawa od dziesięcioleci płaci gigantyczne pieniądze za usługi i świadczenia, które w rzeczywistości... w ogóle nie miały miejsca lub były jedynie pozorowane. To nie są teorie spiskowe – o tym procederze mówił już wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1999 roku!
Grzechy zaniechania: KIO i NIK na przestrzeni lat
Dzisiejsza bezkarność to efekt wieloletnich, celowych zaniechań najważniejszych instytucji kontrolnych. Już wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 24 listopada 2009 roku (sygn. KIO/UZP 1432/09) pokazał, jak potężny immunitet chroni układ wokół ASS.Wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z 24 listopada 2009 r., sygn. KIO/UZP 1432/09 *
*Stosownie do brzmienia art. 191 ust. 3 Pzp Izba nie rozpoznawała zarzutu
dotyczącego naruszenia przez zamawiającego w toku postępowania przepisu art. 22 ust. 2Pzp oraz zarzutu dotyczącego rażącego naruszenia przez zamawiającego art. 7 Pzp ( względem ASS)
poprzez dopuszczenie przez zamawiającego do wykonywania czynności w postępowaniu
przez osoby, które podlegają wyłączeniu z uwagi na fakt, iż pozostają z wykonawcą w takim
stosunku prawnym i faktycznym, który budzi uzasadnione wątpliwości co do ich
bezstronności. Zarzuty powyższe nie zostały zawarte w proteście poprzedzającym
rozpoznawane odwołanie.
Biorąc za podstawę stan rzeczy, ustalony w toku postępowania, Izba orzekła, jak
w sentencji na podstawie art.191 ust.1, 1a i ust. 2 pkt 1 Pzp, uznając, że stwierdzone
naruszenie przepisów ustawy Pzp może mieć wpływ na wynik postępowania.
KIO z powodów formalnych (brak zawarcia zarzutów w uprzednim proteście) nie rozpoznała wówczas kluczowych oskarżeń: naruszenia bezstronności i dopuszczenia do przetargu osób, które ze względu na powiązania prawne i faktyczne z wykonawcą powinny zostać natychmiast wyłączone. Choć Izba przyznała, że doszło do naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych, które mogło wpłynąć na wynik postępowania, system przetrwał. Dzisiaj zbieramy tego gorzkie owoce.
Czas na ruch Rady Warszawy
W obliczu tych faktów bulwersujące pismo z 6 listopada 2026 roku (sygnowane przez Sławomira Potapowicza), odsyłające sprawę do „Ad 5. Sprawy różne” w protokole Komisji Polityki Społecznej i Rodziny, brzmi jak ponury żart.
Radni Warszawy mają ustawowy obowiązek stać na straży środków publicznych. Nie mogą udawać, że nie widzą lekkomyślnego transferu publicznych pieniędzy do prywatnych kieszeni kooperantów. Wniosek o ponowne, tym razem w pełni kolegialne rozpatrzenie sprawy przez Radę m.st. Warszawy to jedyna droga do uratowania resztek transparentności w stolicy. Sprawa wniosku z 17 maja 2026 roku musi wrócić na wokandę – i to przy otwartych kurtynach.


Komentarze
Pokaż komentarze