SOCJALNY EKOSYSTEM

Imponująca lista spraw na wokandzie tutejszego Sądu Administracyjnego w Warszawie , widoczna na załączonym skanie, to wzruszający dowód na niezwykłą kreatywność lokalnych struktur w Warszawie. W tym urokliwym ekosystemie powierzanie zadań z zakresu pomocy społecznej przebiega według sprawdzonego klucza: należy wyłonić z własnego grona odpowiednio „wyekstrahowanego” delegata, którego główną kompetencją jest sprawne i długofalowe zagospodarowywanie gigantycznych budżetów.

W tak harmonijnie zaprojektowanym układzie drobiazgi takie jak jakość czy rzetelność wykonania usług stają się zbędnym balastem. Priorytetem jest przecież zwielokrotnianie przepływów finansowych przez starannie skonstruowany układ naczyń połączonych. Mamy tu do czynienia z prawdziwym majstersztykiem pracy zespołowej, gdzie pod publiczną kroplówkę podpina się dyskretnie własnego, „tajnego” wykonawcę. Fakt ten, ku zaskoczeniu zainteresowanych, dostrzegło nawet CBA, wskazując w swoim piśmie na bezceremonialne promowanie w przetargu oferty ASS, w której zapomniano o tak drobnym szczególe, jak należny podatek VAT w gastronomii.

W rezultacie standard przymusowej pomocy szoruje po dnie, podczas gdy strumień pieniędzy szybuje w przestworza – oto w praktyce piękno lokalnej zmowy, zwanej dla niepoznaki współpracą. Można by zapytać, dlaczego decydenci tak dzielnie bronią się przed wprowadzeniem nowoczesnych przepisów, które pozwoliłyby obywatelom samodzielnie wybierać najlepszego dostawcę usług. Odpowiedź jest banalna: gdyby ludzie zaczęli decydować za siebie, budżetowe konfitury rozpłynęłyby się w powietrzu. A na czym wówczas zarabialiby lokalni wizjonerzy, jeśli nie na obywatelskiej niewiedzy?

Historia lubi zataczać koło. Swego czasu Rebeka Liberman musiała stoczyć heroiczny bój, by przebić się z prawdą o kulisach działalności Warszawskiego Towarzystwa Wzajemnej Pomocy „Cwi Migdal”, a akt oskarżenia powstał dopiero wtedy, gdy w sprawę zaangażował się ktoś spoza układu. Dekady minęły, dekoracje się zmieniły, ale przywiązanie do załatwiania ciemnych interesów w gronie „swoich” przetrwało za murami tego socjalnego getta w stanie nienaruszonym.

Stąd też wzięła się moja naiwna ciekawość i seria pytań skierowanych do Najwyższej Izby Kontroli o to, czy ten fascynujący model biznesowy był kiedykolwiek przedmiotem jej wnikliwych badań. Odpowiedź organu okazała się niezwykle wymowna: wszystkie moje niewinne dociekania trafiły na najwyższą półkę, prosto do szuflady z napisem „nie otwierać”.

Z wyrazami należnego szacunku