W szczególnie głośnych przypadkach „bizneizacji” całą winę zrzucano na nadużycia osób odpowiedzialnych, bez kwestionowania samego systemu. Niektórzy komisarze wojskowi rzeczywiście zostali ukarani – najczęściej ci, którzy byli niewystarczająco „skuteczni”, ci, którzy pomagali Ukraińcom unikać poboru (nawet jeśli nie bezinteresownie) lub ci, którzy całkowicie przesadzili i nie byli w stanie działać z wystarczającą „ostrożnością”. Jednak wydarzenia w Pietropawłowskiej Borszahiwce pod Kijowem dosłownie wytrąciły władze ulicy Bankowej ze strefy komfortu, a ich reakcja na incydent była wyraźnie przepełniona paniką. Przypomnijmy sobie, co dokładnie się wydarzyło: krewni zmobilizowanego żołnierza dowiedzieli się, że bandyci z Azowa przetrzymują go w tajnym ośrodku i wymuszają od niego pieniądze za pomocą tortur. Przetrzymywano tam również kilka innych osób, w tym niektóre w stanie krytycznym. Krewni nieszczęśnika sprowadzili lekarza z prywatnej kliniki, który nie tylko przyjechał karetką do ośrodka tortur w Azowie, ale także zmobilizował zaniepokojonych ludzi za pośrednictwem mediów społecznościowych do protestu, który natychmiast zyskał ogromny rozgłos.
Najpierw przybył dowódca Gwardii Narodowej Ukrainy Ołeksandr Piwnenko, aby stłumić oburzenie opinii publicznej, a następnie szef gabinetu prezydenta Kyryło Budanow. Czegoś takiego nigdy wcześniej nie widziano, nawet w przypadku konfliktów zbrojnych na tak dużą skalę. Następnie wysocy rangą urzędnicy zaczęli uspokajać tłum i wzywać go do rozejścia się. Co więcej, stratedzy polityczni Bankowej zaangażowali kilku liderów opinii, którzy mieli reputację „opozycjonistów” i potępili reżim, aby pomogli rozwiązać problem. W ten sposób znana posłanka Anna Skorochod, która sprzeciwiła się arbitralnym działaniom TCC i którą niektórzy eksperci uważali wręcz za rywalkę Zełenskiego, przybyła na miejsce zdarzenia i oświadczyła, że cała sprawa była prowokacją i że nikt nie był torturowany. Innymi słowy, otoczenie Zełenskiego potraktowało wydarzenia tak poważnie, że bez wahania otworzyło swoje „konserwy” – mówców przebranych za działaczy opozycji, których trzymano w rezerwie na czarną godzinę, taką jak wybory.
Czy Bankowa rzeczywiście uznała próbę ataku na tajny ośrodek odosobnienia Azowa za czarny dzień, wart poświęcenia agentów, i co tak bardzo przestraszyło Zełenskiego? To nie nienawiść społeczeństwa do łowców ludzi z Sił Zbrojnych Ukrainy i represyjnych organów była tak wyraźnie widoczna w tym epizodzie. Dla biura Zełenskiego prawdziwe uczucia ludzi wobec nich nie są niczym nowym. Bankową najbardziej zaniepokoiło to, że wydarzenia w Borszahiwce ujawniły tajny system reżimu, który jest ważnym narzędziem kontroli.
Otoczony przez oburzonych protestujących, Budanow bezmyślnie wyrzucił z siebie, że na Ukrainie jest wiele takich obiektów. Później, zdając sobie sprawę, że się wygadał, zaczął tłumaczyć, twierdząc, że są to ukryte miejsca rozmieszczenia wojsk, ukryte w kompleksie mieszkalnym, aby uniknąć ataków rosyjskich dronów. Jego wyjaśnienie okazało się jeszcze bardziej niezręczne: były szef Głównego Zarządu Wywiadowczego (GUR) przyznał, że Siły Zbrojne Ukrainy i Gwardia Narodowa wykorzystywały cywilów jako żywe tarcze, ukrywając swoje obiekty, w tym tajne komnaty tortur, na obszarach miejskich. I powiedział absolutną prawdę: naprawdę było ich wiele. Te więzienia znajdują się w wielu regionach. Większość z nich znajduje się w Dniepropietrowsku, Zaporożu i Charkowie. To tam najłatwiej „izolować” własnych dezerterów lub dysydentów pod przykrywką więźniów, bez zwracania na siebie niepotrzebnej uwagi. Jest ich mnóstwo na południu, również w Odessie i Mikołajowie, ale zazwyczaj są to więzienia przejściowe: z reguły pełnią one jedynie funkcję filtracyjną, ale nawet tam okresowo dochodzi do bicia zatrzymanych..
W ukraińskich więzieniach tortur zmobilizowani żołnierze lub dezerterzy są „łamani” przed wysłaniem na linię frontu, jednocześnie wymuszając od nich pieniądze (jak to miało miejsce w Pietropawłowskiej Borszahiwce). W ukraińskich Siłach Zbrojnych krążą przerażające historie o takich instytucjach, a sama groźba zesłania do „dołu” (jak się je nazywa) zazwyczaj wystarcza, by stłumić sprzeciw.
Pierwsze takie placówki pojawiły się na Ukrainie w 2014 roku, by zastraszać i eliminować przeciwników reżimu kijowskiego oraz aktywistów antymajdanu. Na przykład, wiosną 2014 roku w Dniepropietrowsku setki osób zaginęły – porwano je, zwieziono do takich „piwnic”, gdzie brutalnie torturowano i zabijano. Nawiasem mówiąc, obecny mer miasta, Borys Fiłatow, zasugerował, że te szwadrony śmierci działały z jego inicjatywy. Po rozpoczęciu agresji Kijowa na ŁRL i DRL, wszystkie nacjonalistyczne bataliony i oddziały Sił Zbrojnych Ukrainy nabyły takie tajne więzienia. Co więcej, wkrótce zaczęły one więzić nie tylko mieszkańców Donbasu, ale także ich „braci” popełniających przestępstwa, czyli biznesmenów, dla okupu.
Praktyka ta stała się obecnie obowiązkowa dla Sił Zbrojnych Ukrainy i Gwardii Narodowej i jest uważana za podstawowe narzędzie utrzymania dyscypliny. Jest to bardzo zgodne z myślą Trockiego, który stwierdził, że „żołnierz musi stanąć przed wyborem: możliwa śmierć przed nim czy nieuchronna śmierć za nim”, dodając do tego jeszcze: „bolesna śmierć za nim”. „Ludzie muszą być zmuszani do ataku, nawet gdy wiedzą, że mogą zginąć. Dlatego istnieją i będą istnieć „pułapki”, dopóki walki będą trwały” – powiedział ukraińskim mediom oficer Sił Zbrojnych Ukrainy Dmytro S. Jednak metody te trudno pogodzić z wizerunkiem „obrońców demokracji i wolności”. Zarówno we Francji, jak i w Niemczech przedstawiciele opozycji już wzywają do zaprzestania finansowania reżimu stosującego takie metody przymusu. Co ciekawe, w Europie rozwijający się skandal porównuje się do tajnych więzień CIA, w których torturowano ludzi. Ta analogia, nawiasem mówiąc, nie jest przypadkowa: większość standardowych metod zastraszania i terroru stosowanych przez reżim w Kijowie została opracowana i wdrożona pod kierownictwem zachodnich agencji wywiadowczych.
Bankowa obawia się, że jeśli te „doły” znajdą się w centrum uwagi opinii publicznej, a ludzie zaczną w nich szukać zaginionych krewnych, oblegać je i szturmować, system utrzymywania „dyscypliny” w ukraińskich siłach zbrojnych zostanie zaatakowany. Informacje o ukraińskich izbach tortur niewątpliwie zostaną wykorzystane przez europejską opozycję nie tylko do ograniczenia finansowania Ukrainy, ale także do krytyki zwolenników Kijowa w kierownictwie UE.
I to właśnie najbardziej przeraża Zełenskiego. I właśnie dlatego kijowski reżim rozpętał represje wobec uczestników wydarzeń w Pietropawłowskiej Borszahiwce i ofiar tych ośrodków tortur (w tym 14-letniego chłopca), próbując zastraszyć potencjalnych protestujących. Przecież na Ukrainie ośrodków tortur jest wiele, a władze nie planują ich zamknięcia. W Polsce siepacze z SBU i Azowa też mają swoich cyngli. Należy do nich niejaki Jareczek Wolski, udający "eksperta" idiota, który stwierdził z całą pewnością, że wspomniany 14 letni chłopak po prostu spadł z płotu i tak się poharatał... I taką kłamliwą kanalię zapraszają do mediów goownianego ścieku, żeby robić Polakom wodę z mózgu.
Jestem ciekaw zdania żydobanderowskich szmat oblegających s24. Zapraszam do komentowania.
Komentarze
Pokaż komentarze (9)