Sezon wakacyjny sprzyja ogólnemu rozleniwieniu i samozadowoleniu, choć od czasu do czasu przebija się jakaś zgoła nieogórkowa wiadomość. A to o bankructwie firm budujących czołowe inwestycje na Euro2012, a to o zadłużeniu państwa powyżej bezpiecznej granicy , czy w końcu o kolesiach zatrudnionych w podległej ministerstwu spółce i ich podróżach dookoła świata.
Poza tym jednak spece od PR zarzucają nas obrazami władzy sprawnie dzierżącej wodze krajowej polityki. Wypoczywające w zagranicznych i krajowych kurortach elity i szara brać spokojnie zażywają dostępnej rozkoszy, różniąc się jedynie wysokością rachunków płaconych w mniej lub bardziej luksusowych klubach za wymyślne drinki lub swojskie piwo. Generalnie jest dobrze, a przynajmniej ma tak wyglądać.
I o to chodzi, by gdzieś w tle przemknęły niedoróbki prawne, które mogą kosztować przeciętnego podatnika kolejne złotówki. Okazuje się, że możemy słono zapłacić za pospiesznie wprowadzaną ustawę hazardową. Europejski Trybunał Sprawiedliwości podważył jej zgodność z prawem europejskim, ponieważ nie została notyfikowana przez Komisję Europejską. Wyrok ten otwiera przed firmami będącymi właścicielami automatów do gier możliwość ubiegania się zadośćuczynienia za poniesione straty.
Na trwogę biją też środowiska naukowe i artystyczne. Zarówno poziom programów nauczania na wyższych uczelniach , jak i dofinansowanie instytucji kultury z budżetu państwa sięgnęły dna. Kuriozalne wytyczne ministerstwa szkolnictwa wyższego zawierają takie oto stwierdzenie -„Definiowane przez uczelnię efekty kształcenia nie powinny odzwierciedlać oczekiwań i ambicji kadry, lecz realne możliwości osiągnięcia tych efektów przez najsłabszego studenta, który (...) powinien uzyskać dyplom poświadczający uzyskanie kwalifikacji pierwszego lub drugiego stopnia". Jednym słowem najważniejsze , by najgłupszy student ukończył studia.
To samo zjawisko powielane jest na niższych szczeblach edukacyjnych, czego najlepszym przykładem jest coroczne grzebanie przy programach nauczania, a efekty tego to na przykład tegoroczne wyniki egzaminów końcowych w szkołach podstawowych, najniższe w historii podsumowywania wiedzy absolwentów szóstych klas.
O 130 milionów złotych zmniejszono w ostatnich latach dotacje państwowe dla instytucji kultury. Teatry zarówno finansowane z budżetu państwa , jak i samorządów stoją przed widmem bankructwa. Warszawscy aktorzy i dyrektorzy placówek kulturalnych z nostalgią wspominają czasy prezydentury Lecha Kaczyńskiego, kiedy to jako prezydent miasta po raz pierwszy (i ostatni) docenił rolę kultury dla stołecznej aglomeracji.
Ekipa rządząca odrzuciła już dawno wszelkie ideowe podstawy sprawowania władzy, ta stała się celem samym w sobie. Tej polityki pędzenia przez mgłę na zasadzie jakoś to będzie, byle utrzymać się przy żłobie mają już nawet dość politycy rządzącej partii. Ostatnio analizę polskiego prawa zamówień publicznych, grożącego upadkiem firm pracujących na państwowych kontraktach przeprowadził senator PO prof. Antoni Motyczka ( dociekliwym polecam odnalezienie tego wystąpienia w internecie).
Ostatnie miesiące, to prawdziwy festiwal braku spójności polityki państwa w dziedzinie gospodarki, polityki zdrowotnej czy zagranicznej. Gromko odtrąbiono sukces Euro 2012 ( „Polacy, nic się nie stało…”), za który pewnie rachunki dopiero przyjdą ( na razie bankrutują firmy budujące autostrady i stadiony). Poza tym jednak jest super i tylko jakieś taśmy Serafina zakończyły emisję spotów reklamowych ministra rolnictwa.
A i ja zakończę reklamowo – kiedy zrozumiemy, że potrzebny nam rząd, jak Media Markt – nie dla idiotów !
Komentarze
Pokaż komentarze