Pulcinella Pulcinella
78
BLOG

pożegnanie z pełnią

Pulcinella Pulcinella Rozmaitości Obserwuj notkę 0

wiatr trzasnął czas w przytomną twarz

stukot się skurczył pochował w ścianach

miauknęły jeszcze drzwiczki od pieca

po białym kaflu sunął ogonek

dotknęła głowy -

znalazła cienki przedziałek światła

pękła koronka mignęło ciałem aż zadrżał owies

z trzepotem wąsów wrósł okiem w księżyc

blado chwyciła szminkę za usta

i piła, piła czerwień do luster

 

znikając w alei potrąciła cień

zachwiał się upadł

i rozbił w kamyki

Pulcinella
O mnie Pulcinella

przedmiot liryczny // który nie byłeś wcale nadzwyczajny / człowieku z wierszy / wieszany na drewnianym kołku / stawiany w kącie, leżysz na dnie szafy / i czekasz na to nie-wiadomo-co, a czasem / przyjdzie nocą mysz, pogłaszcze wąsem / coś-nie-coś ponadgryza los kukiełki / i tak codziennie i za każdym razem / tak ktoś ci coś ci zrobi z tobą / - dyżurny homo sapiens, rekwizyt - uczestnik // zaprawdę, zaprawdę ci powiem / jesteś poezji / nadzwyczajnie potrzebny

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Rozmaitości