wiatr trzasnął czas w przytomną twarz
stukot się skurczył pochował w ścianach
miauknęły jeszcze drzwiczki od pieca
po białym kaflu sunął ogonek
dotknęła głowy -
znalazła cienki przedziałek światła
pękła koronka mignęło ciałem aż zadrżał owies
z trzepotem wąsów wrósł okiem w księżyc
blado chwyciła szminkę za usta
i piła, piła czerwień do luster
znikając w alei potrąciła cień
zachwiał się upadł
i rozbił w kamyki


Komentarze
Pokaż komentarze