u bytek
zabył się u-bytek, nawet nie u-topos -
państwo idealne z rzeszą domostw, tysiącem mieszkańców
czasem zrobią muzeum
o tych, których nie ma, zostawią puste miejsce
przy stole, w pamięci - natura nie zna próżni
wszystko się pomału - mimo szczerych chęci -
zamazuje, zlewa i dalej się kręci
siłą rzeczy - brak filozofii dziury -
w termodynamicznym pędzie
nic nie trwa ani chwili
nie mówiąc o wiecznie
Petrus
gdy topiłam się w rzeszocie
może krztusiec albo kruszec koronował się w tchawicy
suspens rósł bezdusznie dusił z oczywistych motywacji
konieczności, praw natury: produkt-efekt-stan chwilowy
homo sapiens, odpierzony z duszy ssak
człowiek zdeterminowany, wie się
(że się nie wie mniej istotne), ale wrzeszczy po sto razy – więc jest prawdą
niezawisłą wraz z przypadkiem, ten jest również naukowym politrukiem,
lub pierwiastkiem bez imienia, chyboczącą świadomością
gdzieś wśród zdziwień wszystko płynie, zauważam, że się zmieniam
nikt mnie nigdy nie powróci i nie zbada w powtórzeniach
– święty graal behawiorystów pryska
gdzieś odpływa bezpowrotnie w rozproszeniu
mrugam okiem do motyla w Amazonii,
wiesz kamyku zimny blady ja się pytam
czy dać wiary – bo w to wierzą głośną rzeszą głosząc mit,
że wkoło
żyją same automaty - ludzki pył
I wciąż
zbyt słabe są nasze myśli zbyt krótkie mają ręce
żeby z prawdą stać na ziemi twarzą w twarz
bez przerwy trwać, ogarnąć
nawet ten najmniejszy świat – popatrz
jeśli możesz – i co widzisz? skrawek miejsca
z miejsca skrawka wydobywa się poglądy
na ten czas – jest prawda o rzeczywistości -
kto ma władzę uzmysłowić siebie sobie
teraz, od początku aż po niewidomy koniec
odpowiedzieć na pytanie każde z wszystkich
pytam siebie - na wyrywki


Komentarze
Pokaż komentarze