Film Romana Załuskiego z 1979r. p.t. "Wściekły", to jedno z lepszych dzieł naszej peerelowskiej kinematografii. Każdemu kto zna fabułę, trudno odrzucić skojarzenie z tragicznymi wydarzeniami sprzed dwóch tygodni. Bez powodu giną ludzie, ofiary są zupełnie przypadkowe, a jedyne co je łączy to śmiertelny postrzał z ręki nieznanego mordercy. Śledztwo jest trudne, bo w przeciwieństwie do współczesnego terrorysty, tamten chce pozostać niezidentyfikowany. To znak czasu. Jednak motywy działania są zdaje się podobne. Obydwu do mordu pchnęła "wścieklizna". Nie ta dosłowna, zdefiniowana okrutna choroba wirusowa, ale ta symboliczna.
Jeśli ktoś w swoim życiu miał nieszczęście stanąć oko w oko ze wściekłym zwierzęciem, to wie skąd w naszym języku znalazło się to słowo. Ja wiem, bo w połowie lat siedemdziesiątych, jako kilkulatek przeżyłem osobiście skutki zjawienia się chorego lisa w gospodarstwie mojej Babci na Podlasiu. Zanim zwierzę zostało "skasowane" przez naszego psa, zdążyło zagryźć kaczkę. Kaczkę zjadł kot, my z Kuzynem bawiliśmy się z kotem. Nie było rady - seria zastrzyków w brzuch, czyli szczepienie, o którym do dziś nie mogę zapomnieć. Psa zabrano na kwarantannę. Mimo, że się nie zaraził, to i tak został uśpiony, bo miejscowi myśliwi wykorzystali okazję by się go pozbyć. Do dziś nie toleruję przedstawicieli tej grupy. Widoku wściekłego lisa też nie zapomniałem. Spienione, ogłupione zwierzę z wystawionymi kłami, ekstremalnie przy tym agresywne. Dlatego "wściekły", bo cieknący, piana na pysku to najbardziej charakterystyczny objaw choroby.
Wydawałoby się, że ze wścieklizną sobie poradziliśmy, bo walka z nią od czasów Ludwika Pasteura jest skuteczna. W Polsce to wielka zasługa Odona Bujwida, działającego głównie w Krakowie. I choć niestety sama choroba po latach zaniku, zaczęła się tu i ówdzie pojawiać, to nie jej wirusowa forma jest w tej chwili najbardziej śmiercionośna.
Filmowy "wściekły" zabijał, bo psychicznie nie mógł znieść widoku cudzego szczęścia, choćby objawiało się w najprostszych formach, jak choćby wzajemne ciepło okazywane sobie przez parę starszych ludzi, prowadzących kiosk. Zastrzelił psa, poruszony jego więzią z właścicielem. I tak jak terrorysta z Ostrowca Świętokrzyskiego - nie rzucał się w oczy, piany z ust nie toczył, a przy tym zawsze mówił "dzień dobry". W duszy jednak obaj byli ekstremalnie "wściekli" i to wywoływało morderczą agresję.
Filmowy seryjny zabójca to tylko fikcja ( choć podobno scenariusz oparto na życiorysie jakiejś realnej postaci ), ale terrorysta sprzed dwóch tygodni - już niestety nie. To prawdziwy "wściekły", ofiara choroby, która zdaje się rozprzestrzeniać nie tylko w naszym społeczeństwie, jak realna, zabójcza pandemia. Jakie są przyczyny pojawiania się takich "wściekłych", o spotkanie z którymi będzie niestety coraz łatwiej? Nie da się jednoznacznie na takie pytanie odpowiedzieć, ale z pewnością wścieklizna rozlewająca się w mediach, w codziennych relacjach międzyludzkich, generowana cynicznie przez różnych "piarowców" czy innych speców od programowania ludzkich zachowań - ma tu wielkie znaczenie. Musimy być nieustannie wystraszeni, pobudzeni, zestresowani, a co najgorsze - ekstremalnie spolaryzowani. Czyli sprowadzeni do stanu wściekłych zwierząt, którym choroba nie pozwala na żadną ocenę rzeczywistości, pozostawiając tylko pianę na pysku i niekontrolowaną agresję.
Ze wszystkich przekształceń świata, jakich w życiu byłem świadkiem, to jedno chyba jest najgorsze. Ta wszechobecna wścieklizna. Przypominając sobie te dawne liczne letnie dni, jakie spędzałem na podlaskiej wsi, najbardziej chyba tęsknię za tymi wieczorami, gdy gdzieś w oddali szczekał pies, charakterystycznie turkotał w dali silnik zjeżdżającego z pola ciągnika, a potem zaczynała się cisza, czyli najbardziej dziś deficytowe ze wszystkich dóbr niezbędnych człowiekowi do życia. Lubiłem po tych kilku tygodniach wracać do gwaru miasta, nieodmiennie kojarzącego się z wylądowaniem na Dworcu Wileńskim, ale to wszystko miało jakąś równowagę. Teraz jest tylko nieustanny hałas produkujący "wściekłych", a iluś z nich zawsze w końcu chwyci za nóż, albo karabin.
Jest i diament na tle tego krakowskiego popiołu sprzed dwóch tygodni. A raczej dwa. Młodzi ludzie, mający rodziny i ani przez chwilę nie wahający się narazić życia, aby bronić innych przed "wściekłym". Podobno nie ma przypadków. Oby tak było i oby obydwaj bohaterscy policjanci trwale udowodnili, że ludzi dobrej woli jest więcej. I w końcu wygrają z roznoszącymi "wściekliznę".


Komentarze
Pokaż komentarze (8)