Żyrafa Niepodległości: trzecia odsłona.Literatura dziecięca.

Przez cały dzień Król i Książę mocno się napocili zbijając z desek podwyższenie, wieszając kurtynę i ustawiając rzędy świec do oświetlenia sceny. Tego wieczoru sala była po brzegi nabita samymi mężczyznami. Kiedy szpilki nie dałoby się już wcisnąć, Książę odszedł od drzwi, których dotąd pilnował, okrążył dom i przez wejście z tyłu i wydostał się na scenę. Stanął przed kurtyną i wygłosił najpierw mowę, w której wychwalał pod niebiosa tę tragedię i powiedział, że jest to najbardziej porywająca tragedia, jaką kiedykolwiek widziano w teatrze. Ględził tak i ględził o tej tragedii i o Edmundzie Keanie starszym, który gra w niej główną rolę. A jak w końcu ciekawość wszystkich wzrosła do niemożliwości, podniósł kurtynę i w tej samej chwili Król wypadł na scenę na czworakach, całkiem nagi; od stóp do głów był pomalowany w koła,pasy, smugi i kropki najrozmaitszych kolorów niczym prawdziwa tęcza. (...)

Na drugi dzień całe miasteczko mówiło tylko o tym, jakie piękne jest przedstawienie. Wieczorem sala była nabita po brzegi nowymi ludźmi, których nabraliśmy w taki sam sposób.(...) Trzeciego wieczora sala była nabita, ale tym razem nie przyszedł nikt nowy tylko ci sami ludzie, którzy oglądali dwa poprzednie przedstawienia. Stałem z Księciem przy drzwiach i widziałem, że wszyscy, co wchodzą na salę, mają wypchane kieszenie albo niosą coś w zanadrzu;zaraz też zauważyłem, że nie są to perfumy – całkiem przeciwnie. Czułem zapach zepsutych jajek (na kopy!), zgniłej kapusty i tym podobnych paskudztw; a jeżeli wiem, po czym poznaje się z daleka zdechłego kota – a ja babcię kocham, że wiem – wnieśli, ich tam na salę sześćdziesiąt, cztery sztuki.

Wszedłem na chwilę do środka, ale tak cuchnęło że nie mogłem wytrzymać. Kiedy wszystkie miejsca były już zajęte, Książę dał ćwierć dolara jakiemuś człowiekowi i kazał mu pilnować drzwi, a sam skierował się do wyjścia na scenę, ja naturalnie za nim. Ale jak tylko znaleźliśmy się za węgłem i w ciemności, powiada:– Idź szybko, aż wyjdziesz spomiędzy domów, a potem wal na tratwę, jakby cię goniły wszystkie diabły. Zrobiłem, jak mi kazał, a on pozostał w tyle. Przybiegliśmy na tratwę jednocześnie i w dwie sekundy później płynęliśmy z prądem na środek rzeki, w zupełnej ciemności i ciszy; nikt nie odzywał się słowem. Pomyślałem, że biedny Król dostanie za swoje od publiczności na sali. Gdzie tam; po chwili patrzę, a on gramoli się z wigwamu i pyta:– No i jak tam, Wasza Miłość? Jak się dzisiaj przedstawienie udało? W ogóle nie poszedł tego wieczoru do miasteczka!(...) Ci sprytni hultaje zebrali w ciągu trzech wieczorów czterysta sześćdziesiąt pięć dolarów. Nie widziałem nigdy takiego zatrzęsienia pieniędzy.

(Mark Twain)

Jak wiadomo o tegorocznych obchodach narodowego święta, jesteśmy na etapie trzeciego wieczoru i bystrzejsi z miejscowych chcą zrobić kawał monarchom, którzy szekspirowski dramat przeobrazili w bezsensowną hucpę. Spróbują wykorzystać przedstawienie na swoich zasadach.Trzeba się jednak liczyć z tym, że oszuści wiedzą, że ich stare sztuczki już się zużyły i mają coś w zanadrzu. Nawet nie będę zgadywał, co.

Wiem tylko, że nie można liczyć na ich ucieczkę z pieniędzmi: to oni i tylko oni kasę trzymali, trzymają i trzymać będą. A kasa brzęczy.

No a tłum? Tłum jest jak ślepy wilk: w bezpośrednim starciu zagryzłby każdego, ale nie wie, skąd go zachodzą.