Blog
Rubikkon 1
Rubikkon 1 Projekt Fundacji Odpowiedzialność Obywatelska
0 obserwujących 34 notki 8114 odsłon
Rubikkon 1, 14 stycznia 2008 r.

Pochwała pozorów

Nic tak dziś nie satysfakcjonuje ludzi poniżanych, prostacko wyzyskiwanych i ograniczanych w ich elementarnych prawach do życia, jak pozory. Mamy właśnie możliwość radosnego uczestnictwa w tej jakże zawsze ekscytującej grze prowadzonej niby serio na wszystkich szczeblach naszego wykształconego, wrażliwego, aby nie powiedzieć, że wręcz przewrażliwionego społeczeństwa. Ludzie z wszystkiego niezadowoleni, tak zwani zawodowi malkontenci oczywiście wszystko krytykują, a to że wykształcenie jest jednostronne, a to że humaniści nie bardzo mają pojęcie o technice, a to że bezduszność staje się demokratyczna, powszechna i nachalna. Na ogół poszukują oni rekompensaty dla swoich nie spełnionych ambicji. No cóż, mieć ambicje to sprawa podstawowa. Bez nich człowiek, jakby się nie liczył. Cóż w dzisiejszych czasach może osiągnąć ktoś, kto nic nie chce? Z drugiej strony tak jakoś się składa, że na ogół ambicje znacznie przerastają możliwości, co jest powodem frustracji, gniewu, depresji, agresji i temu podobnych uczuć, które można by jeszcze długo tu wymieniać. Zajmijmy się jednak tymi tak uroczymi pozorami, bez których życie byłoby szare, nudne i jednostajne.
 

Polityka

Ta dziedzina naszego życia publicznego otoczona jest nimbem tajemniczości, ekscytacji, niespełnionego, a jednocześnie nieograniczonego pożądania, podziwu, poklasku, chwały i sławy. Na polityce zna się każdy w sposób umożliwiający do wyboru pełnienie jednej z dwóch najważniejszych stanowisk w państwie. Są to funkcje premiera i prezydenta. Stawianie swoich ambicji poniżej tych najwyższych urzędów jest przyjmowane jako defekt umysłowy, uczuciowy i coś, co dyskwalifikuje każdego porządnego człowieka. Bycie ministrem to już jest porażka, oczywiście, że każdy nawet minister nosi napoleońską buławę w swoim tornistrze i dlatego każdy z nich jest niezadowolony. Wszyscy chcą być prezydentami i premierami. Ludzi jest 40 milionów, a tylko dwa stanowiska. Nikomu ta jawna dysproporcja nie przeszkadza, bo wiadomo, że każdy się po prostu nadaje, ma po temu właściwe kwalifikacje, a wszelkie uprzedzenia, czy już krytyczne wypowiedzi to po prostu zwykła zawiść, a zawistników nigdy nie brakuje. Jeżeli bez uprzedzeń i złośliwości posłuchać niewykształconą sprzątaczkę, przy zachowaniu pełnego szacunku dla jej osoby i tak niezbędnego zawodu, to na ogół jej poglądy na sprawowanie władzy w państwie i na świecie, zarówno co do radykalizmu, jak i rozwiązań administracyjnych nie wiele się różnią od dystyngowanego profesora wyższej uczelni, który biegle zna kilka języków, opublikował grube dzieła naukowe ze swojej dziedziny badań, a nawet rozmawiał grzecznościowo z politykami kilku współczesnych imperiów gospodarczych i militarnych. Jedni czynią z tego powodu cierpkie uwagi, że wykształcenie nawet najwyższe w polityce nic nie jest warte, drudzy widzą w tym upadek tej tak szlachetnej sztuki polityki, którą może rządzić przysłowiowa leninowska kucharka. Pozór bycia choćby tylko we własnym mniemaniu premierem, czy prezydentem, no może w chwilach niepowodzeń nawet jakimś ministrem jest tym motorem który powoduje, że wszyscy znają się na polityce, jak nikt inny. Ten sympatyczny pozór posiadania najwyższych godności, choćby tylko we własnych myślach, własnych przekonaniach jest czynnikiem wielce stabilizującym polską politykę i nadaje jej tak potrzebny nimb niezniszczalności, braku ludzi niezastąpionych oraz przekonanie, że jako naród jesteśmy jedynym na świecie mającym niewyczerpalne zasoby kadrowe do pełnienia najtrudniejszych i najniewdzięczniejszych ról politycznych.
 

Gospodarka

Tu całkiem jest podobnie jak w polityce, choć dziedzina zainteresowań jakby trochę inna. Bo cóż to jest gospodarka. O tym każdy dobrze wie, kto prowadzi choćby własne gospodarstwo i co miesiąc musi zbilansować swoje dochody i wydatki, a więc podobnie jak w polityce ma pojęcie o tym, co to jest gospodarka. Tu nie sposób spotkać kogoś, kto by chwalił ministra gospodarki. Stąd bystrzy politycy zawsze stanowisko to oddają komuś, kto jak przysłowiowy baran nadziany siarką, prędzej, czy później zostanie podrzucony krakowskiemu smokowi na pożarcie. Każdy minister gospodarki jest zły. Nie żeby miał zły charakter, lub jeszcze gorzej nie miał kwalifikacji lub też zamierzał komuś świadomie wyrządzić szkodę, o nie, nic z tych rzeczy. Po prostu podejmuje nie te decyzje, co potrzeba, a w wyniku tego nasze kieszenie są coraz bardziej puste. Proszę mi powiedzieć, kto lubi, gdy nic nie ma w kieszeni? A no nikt. Co innego gdybym to ja był na jego miejscu, powiedziałbym premierowi co o nim myślę, a najlepiej by było jednak gdybym sam został premierem. Tego rodzaju dywagacje są tak popularne, tak powszechne, że do znudzenia od prawie dwudziestu lat powtarzane, że wreszcie poglądy te dotarły na same szczyty władzy. Każdy minister jest niezadowolony z premiera, budżetu, otoczenia, kadr którymi kieruje itp. itd. Przyznam się, że nie słyszałem jeszcze zadowolonego ministra ze swojej roli. Jest to zapewne jakaś choroba, oby nie zakaźna, którą co rychlej prof. Zbigniew Religa powinien zdiagnozować i poddać wytrwałej, acz skutecznej terapii.
 
 
Kultura
 
Jesteśmy narodem cywilizowanym i szanującym swoje najdawniejsze nawet tradycje. Każdego ranka mówimy sobie „Dzień dobry"! Już samo powiedzenie tego zaklęcia wprawia w dobry humor miliony spieszących do pracy i z powrotem. Pod koniec dnia już znacznie rzadziej słychać „Dobry wieczór". Bo tak na zdrowy rozum po co, to „Dobry wieczór", kiedy powiedzieliśmy już „Dzień dobry", czy raz wypowiedziana grzeczność nie wystarczy! Wybrańcom losu, ludziom których podziwiamy i szanujemy, na powitanie podajemy rękę. Oczywiście nie wszystkim, nie wszyscy dorastają do tego, abyśmy się zniżali do ich poziomu. Tym możemy co najwyżej z daleka lekko skinąć głową. To wystarczy. Kulturalny człowiek oczywiście coś czyta. Tu szczytem kultury, towarzyskiej akceptacji, a nawet swego rodzaju adoracji jest kupiona w kiosku gazeta. O nie, nie jest to zwykła gazeta, jak mógłby ktoś pomyśleć, to jedna z najbardziej wpływowych, opiniotwórczych, dobrze poinformowanych gazet stanowiących chlubę naszego dziennikarstwa. W dowód naszej łaskawości z ludźmi nam równymi pod każdym względem wymieniamy naszą gazetę w pracy na podobnie prestiżowy dziennik, w którym napisano dokładnie to samo, co w naszej gazecie, ale innymi słowami, w innym układzie szpalt i tytułów. Kulturalny człowiek po przyjściu do pracy pije rano kawę, oczywiście tę z ostatniej najczęściej powtarzanej reklamy w TVP. Kultura wymaga aby przyjaźnie i ciekawie rozmawiać ze swoimi współpracownikami. Tematem są oczywiście ostatnie zakupy. Jakie to intrygujące, kupiłem coś, co mi nawet do niczego nie jest potrzebne, ale za to po jak niskiej cenie! Wszyscy podziwiają zaradność kolegi i koleżanki. Miny, słowa i treści wygłoszone w programie TVP i jej prywatnych przybudówek są kolejnym nieustannie przez cały dzień omawianym tematem. Zawsze mamy tu coś do dodania. To, że komuś się program podobał to nic, bo mnie podobał się jeszcze bardziej. Podobnie jest z negatywnymi odczuciami. Ten występ był zły, a ja uważam, że był najgorszy, a ktoś jeszcze dorzuca, że nie dało się tego oglądać. Zbiorowa jednomyślność tych powszechnych ocen tak pozytywnych, jak i negatywnych jest wyróżnikiem kultury masowej coraz bardziej dominującej warstwy ludzi inteligentnych zatrudnionych w tzw. usługach bankowych, prawnych, urzędowych, gospodarczych i każdych innych.
 
 
Wirtualna gra pozorów

Nic tak nie cieszy, jak upajanie się pozornymi sukcesami. Współczesna cywilizacja znalazła na to określenie „wirtualne", czyli tylko w mediach, w słowie, w odpowiednio skonstruowanym i przekazanym obrazie. Co by nie było, wirtualna rzeczywistość ma swoje niezaprzeczalne zalety, wszak inaczej by nie istniała, gdyby nie była potrzebna i nie odnosiła sukcesów. Wirtualna wiadomość daje spokój ducha i umożliwia spokojny sen. Co prawda, przekazy obrazkowe pokazują stale stan klęski, katastrofy, morderstwa, kazirodcze nadużycia, wynaturzenia niezwykłe, ale z drugiej strony, czy nie jest to ciekawe? Pozory władzy, znaczenia, kompetencji mają dziś niezwykłe wzięcie, są poszukiwane i cena ich uzyskania stale wzrasta. Tej bez przerwy doskonalonej, rozwijanej i ubóstwianej oraz niczym nieograniczonej grze pozorów towarzyszy zadowolenie z życia, niczym nie zmącony optymizm życiowy, wysokie obroty, zyski i produkcja mająca charakter nieskończonej ery szczęścia i powodzenia. Wszystko jednak ma swój początek i koniec. Jaki będzie koniec tej ery to lepiej nawet nie rozprawiać, bo w dobie absolutnego zwycięstwa wirtualnej i każdej innej gry pozorów jest to zajęcie mało bezpieczne. Ilustruje je stara mądrość ludowa, która mówi, że jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać, jak i one. Warto też pamiętać, że pozory mylą, ale czyżby aż prawie 40 milionów rodaków mogło się mylić?

                                                                                Adam Maksymowicz

                                                                                               Rubikkon 


Opublikowano: 14.01.2008 17:56.
Autor: Rubikkon 1
Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie


Polska

Źródło polskiego antysemityzmu Adam Maksymowicz Zagraniczne prognozy i podsumowania Aleksander Siemaszko Urojone Boże Narodzenie Jadwiga Buchholtz Seks, czyli o tym, co interesuje każdego Tomasz Zdunek Górnicza potęga Andrzej Marecki Płaćmy za studia Robert Durlej A PiS jak zwykle szkodzi Robert Durlej Czy dziennikarz ma godność? Witold Filipowicz Sekretne wyznanie Anonima Iga Sytuacja patowa…i tylko tyle? Joanna Pyziak Drugi Sikorski Adam Maksymowicz Czy Polska może stać się drugą Irlandią? Robert Durlej

Europa

Europejski Dzień przeciwko Karze Śmierci Robert Durlej Wyrzuty sumienia Adam Maksymowicz Wojna w Europie Andrzej Marecki

Świat

Na dachu Świata Joanna Pyziak Iran: pętla się zaciska Jeff Lukens Eksportujac inflację do OPEC Thomas E. Brewton Zagraj o darmowy ryż Bartosz Wieczorek Betlejem bez telewizji Bartosz Wieczorek Birma – raj utracony Aleksandra Dąbrowska

Idea

Chrześcijański libertarianizm? Mikołaj Barczentewicz Ukryta dyktatura Adam Maksymowicz Czy Republika przetrwa? Bruce Fein Liberalizm a konserwatyzm Tomasz Tokarz

Historia

Benedykt Polak Andrzej Marecki Norymberga Adam Maksymowicz

Kultura

Pochwała pozorów Adam Maksymowicz Ewangelia według Hollywood Bartosz Wieczorek Dobra Nowina w świecie Google Bartosz Wieczorek A czy ty jesteś trendy? Renata Kamińska „Pora umierac” rez. Dorota Kedzierzawska Aleksandra Dąbrowska Gorączka latynoamerykańska Artura Domosławskiego Barbara Chrząstek Rzecz o zacofaniu Jadwiga Buchholtz

* * *

Jeśli chcesz oddać na niego głos, wyślij SMS o treści C00168 na numer 71222. Koszt SMS, to 1 zł plus vat. Dochód z głosowania zostanie przeznaczony na Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla dzieci Niewidomych i Słabowidzących w Krakowie.

Ostatnie notki

Tematy w dziale