Kiedy pieniądze spadają z nieba

Życie jest piękne ale zawsze na koniec przynosi tragiczną pustkę, ból i żałobę. W kraju zawrzała dyskusja na temat proponowanego zadośćuczynienia dla rodzin ofiar katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem. Każdemu z dzieci, żonie i rodzicom ofiary należy się 250 tysięcy złotych. W Polsce nienawykłej do odszkodowań suma ta wywołuje szok. Jedni nie mają na chleb, drugim pieniądze spadają z nieba. 

 

Jeśli zmarły w katastrofie  pozostawił siedmioro dzieci, żonę i swoich rodziców, to z pieniędzy podatników zadośćuczynienie wyniesie 2,5 miliona złotych. To nie zamyka drogi staraniom o stypendia, o inne odszkodowania. Ludzie krzyczą w rozgłośniach radiowych i stacjach telewizyjnych oburzeni takim obrotem sporawy. Powiadają, że jak  zginie w wypadku samochodowym ojciec mający na utrzymaniu rodzinę,  to rząd obcina o dwa tysiące złotych koszty jego pogrzebu. Kiedy ginie poseł, działacz partyjny, czy polityk – wtedy sypie się grad pieniędzy. Inni mówią, że tak powinno być, że proponowana suma w skali światowej jest żenująco niska.

 

Ludzie pytają, dlaczego pasażerowie Tupolewa 154 nie byli ubezpieczeni? Tylko para prezydencka miała ubezpieczenie. Kiedy Marta Kaczyńska otrzymała z tego tytułu 3 mln złotych niektórzy byli gotowi rozdeptać ją z nienawiści.

 

Nie mam nic przeciwko odszkodowaniom. Z jednym zastrzeżeniem. Niech za swoje nieudolne decyzje winni podobnych tragedii płacą z własnej kieszeni.

 

To bardzo przykre, że musimy o tym pisać i publicznie się wykłócać. Komu zależy na tym, żeby na tragedii rodzin ofiar nieszczęścia smoleńskiego zbijać polityczny kapitał? Kto zadecydował, żeby propozycję Prokuratorii Generalnej rzucić jak ochłap na forum publicznej dyskusji?