Spokój i czubki ...

Jedyną sprawą jest to, że nie potrafimy tego dostrzegać.. Jeżeli wokół nas jest dużo mentalnego hałasu, wtedy po prostu nie dostrzegamy tego, że on istnieje. I również nie dostrzegamy wymiaru w sobie, który jest o wiele głębszy niż ruch myśli. I wtedy cała Nasza tożsamość jest związana z przepływem myśli … Znam takie nawet powiedzenie: „Powiedz co myślisz , a powiem Tobie kim jesteś .” Jest to przez umysł stworzone ( mentalne) poczucie tożsamości. Można by powiedzieć : osobista historia i nic więcej…, która niedługo ma dobiec końca. Może w tym roku ..a może za lat 50.

 

To więc kim jesteśmy i Spokój (bezruch) jest jednym i tym samym.

 

I jeżeli jeszcze kompletnie nie oszaleliśmy w tym szalonym świecie, to znaczy, że mamy dostęp do Spokoju w nas samych. Możemy tego nie pamiętać po jakimś czasie , ponieważ to nie jest zapamiętywane, albowiem Spokój jest poza czasem.. , a umysł nie jest w stanie takiego zdarzenia zapamiętać. Albo nawet pomyśleć .. ” o tak, to było bardzo interesujące..”.

 

Ponieważ Spokój nie jest interesujący.. natomiast umysł nasz wychwytuje tylko zdarzenia, którymi jest w stanie się zainteresować. Ale „interesujące” to nie ostateczna wartość, ostateczną jest jedynie dla umysłu. Możemy iść na spacer i spojrzeć na drzewo, kwiaty, wschód słońca, i czy wówczas powiemy, że wschód słońca jest interesujący ?

Tylko wtedy będzie on interesujący, kiedy postanowisz napisać doktorat ze wschodów słońca.. Wszystko co wokół nas znajduje się .. może stać się interesujące, kiedy umysł nasz podejmie decyzję przeanalizowania mentalnie. I na to, też znajduje się miejsce w tym.. wymiarze… Ale jeżeli ugrzęźliśmy w tym wymiarze to, dzielimy rzeczy na cząstki i je analizujemy.. A nawiasem mówiąc, większość analizy wynika poprzez śmierć danej rzeczy.. może ona nastąpić od razu lub jest stopniowana. Ale jeżeli umiejscowimy siebie w danym badanym obiekcie np w drzewie .. czy zachodzie słońca.. kontemplując.. naprawdę patrząc, wówczas twoje patrzenie wychodzi poza interesująco i widzisz o wiele głębiej… Tak samo w zachodzie słońca .. nie ma nic interesującego .. ale ono może być bardzo inspirujące. To jest głębia .. a tam może być głębina.., która wymyka się analizom umysłowym. A w momencie, kiedy to zanalizowaliśmy , zredukujemy, to zawsze wychodzi z tego coś bez życia .. martwe opisy, liczby i właściwości… nic więcej.

 

Większość naszej cywilizacji.. a tak dzieje się od długiego już czasu , jest uwięziona w tym wymiarze , gdzie bezustannie krąży wokół własnego życia.. analizując , interpretując, i edukując rzeczy tak szybko , jak tylko wejdą w ich pole świadomości. Robią to ludziom. Robią to sytuacjom jakie napotykają. Natychmiast mają swoją osobistą reakcyjną zależność od tego. Robią .. to naturze.. i nie mogą już postrzegać świętości.. która jest w naturze. Ponieważ docierają do niej tylko poprzez myślenie.. a to jest okrutne więzienie.. w którym.. jest nasz koniec. Więzienie uczynione z własnego umysłu.. zniewolenie. a wtedy już docierasz do swego życia w ten sam sposób i całe nasze życie zostaje zredukowane do koncepcji ( pojęciowej ) rzeczywistości .. w głowie. Opierającej się .. na myślach… które masz na temat rzeczy.

 

Punkty widzenia, opinie.. a nawet tzw wiedza .

 

Wiedza .. to myśl , naklejka.. która daje nam jedynie iluzję tego, że wiemy.. a jedynie czym ona w rzeczywistości jest .. to tym, iż myśl położyłeś na czymś.. a wtedy to traci głębię i żywość. Odnosimy się wówczas do rzeczywistości poprzez zasłonę myślenia. Również do samego siebie odnosimy się poprzez zasłonę myślenia. Ponieważ sami w tym wymiarze stajemy się pojęciową, opartą na myślach skończonością . Wchodzimy w EGO - tyczną jaźń., czyli własne „ja” z własną niezaspokojoną historią . Swoimi pragnieniami, obawami i frustracjami.. i swoimi… nadziejami, że znajdziemy ostateczne spełnienie ( swojego niezaspokojonego i niezaspokojonego ) opartego na historii , poczucia siebie … w przyszłości, która znowu staje się formą myślową.

Tym właśnie jest przyszłość. Nikt nigdy jej nie spotkał poza formą myślową … a jednak większość z nas żyje nieświadomie, tak jakby następna chwila była ważniejsza , niż.. ten moment … jedyna rzecz jaka kiedykolwiek istnieje.. Ta jedna chwila, której nigdy nie można opuścić.. Nie opuściliśmy i nie opuścimy, jest związana z życiem , którym jesteśmy., a także jest nierozerwalna ze Spokojem . Ponieważ w chwili TERAZ jeżeli wkraczasz ze swoją uwagą .. Spokój wyłania się.. Esencja obecnej chwili .. nieważne jak szaleńczo to wygląda na powierzchni.. jest zawsze Spokojem. To również .. świętość. Jedyne miejsce, gdzie święty wymiar może być znaleziony, jest TERAZ , czyli musimy być Obecni w tym momencie. Musimy przebudzić się w ten moment... aby odczuć .. że Życie jest święte.

 

Kiedy jesteś zatracony we własnych myślach, świętość dla Ciebie jest bez znaczenia. Może ona stać się jedną z kolejnych koncepcji, jaką zaczniesz się bawić. I możesz nawet napisać doktorat na ten temat.. bez napotkania tego kiedykolwiek osobiście..

A więc to głębia jest nierozerwalna od naszego istnienia … i życia. Głębią jest JEDNO ŚWIĘTE ŻYCIE…

 

Powyższy temat napisałam ku pomocy wyrażania przez nas Spokoju w naszym życiu...

Do refleksji napisania tego artykułu pobudziły mnie drzewa, a konkretnie ich czubki szukające spokoju w wysokości nieba ...