Syndrom sztokholmski

,,Syndrom sztokholmski to nieuświadomiony mechanizm obronny psychiki, w którym ofiara porwania, zakładnik lub osoba doświadczająca przemocy zaczyna odczuwać sympatię, lojalność, a nawet przywiązanie wobec swojego oprawcy.”
Pozwolę sobie pospekulować, jak to się dzieje, że ludzie ewidentnie skrzywdzeni, przechodzą na stronę swoich krzywdzicieli. Nie jestem psychologiem  i być może jest to zaleta, bo nie mam obciążeń błędnymi teoriami wykutymi na studiach i wkutymi do umysłu. Pozwolę więc sobie przedstawić następujące rozumowanie (podświadome), jakie ci skrzywdzeni z pewnością przechodzą. A więc doznają przemocy od  grupy przestępców i nabierają przekonania, że ci przestępcy nie cofną się przed niczym i aby osiągnąć swoje cele, wykorzystają do tego  ofiary, ale jednocześnie zaczyna im kiełkować myśl, że mogą poprawić swój los, identyfikując się w jakiś sposób ze swoimi krzywdzicielami, czyli mówiąc wprost, kiedy się do nich przyłączą. Jest jeszcze reszta społeczeństwa, ta reszta wprawdzie ich nie skrzywdzi, ale też nie mają żadnej gwarancji, że im pomoże. Podsumowując, przyłączając się do swoich krzywdzicieli (w swoim mniemaniu), zapewniają sobie poprawę swojego losu od razu, podczas gdy liczenie na pomoc ze strony reszty społeczeństwa jest sprawą niepewną.
Niestety, tę skłonność ludzi zwaną z syndromem sztokholmskim, wykorzystują bandyci w białych rękawiczkach, czyli politycy, do powiększania swojego elektoratu, tak sterując wydarzeniami politycznymi, aby te stanowiły w pewnym sensie zagrożenie dla ich wyborców. Zagrożenie to oddziałując na podświadomość wyborców, powoduje, że podświadomie dokonują wyboru, przyłączając się (tak jak ci zakładnicy w Sztokholmie) do tej partii, która działa na niekorzyść elektoratu. Wystarczy, że robi to z odpowiednią dozą brutalności.

Wszelkie podobieństwa do aktualnych wydarzeń, są nieuprawnione.