Lewica Według Krytyki Politycznej

Jestem właśnie świeżo po przeczytaniu książki „Krytyki Politycznej Przewodnik Lewicy”. Od razu bez bicia przyznam, że jestem nią zachwycony.
Lewica powstała w czasie Wielkiej Rewolucji Francuskiej i konkurowała z prawicą o kształtowanie państwa. Jej hasłem było „wolność, równość i braterstwo”. Walczyła z feudalizmem, później, w XIX wieku, o zaniechanie dyskryminacji ludzi pokrzywdzonych ekonomicznie, a potem o prawa socjalne i kulturowe.
Lewica walczy z wyzyskiem i bezrobociem oraz o podmiotowość człowieka w świecie. Wspiera ludzi pokrzywdzonych i wykluczonych (mniejszości narodowe, etniczne i seksualne). Ta strona sceny politycznej chce budowania instytucji zabezpieczających wolność i równość obywateli, a także zapewnienia ludziom nie posiadającym kapitału, równego dostępu do edukacji i leczenia. Socjaldemokracja uważa, że wolność zasadza się na samorealizacji jednostek. Sądzi, że migracja jest sposobem na „starzenie się społeczeństw”, a nie populistyczne „zmuszanie” do rodzenia dzieci. Jest za rozdzieleniem Kościoła od państwa tak, jak zrobiono to we Francji na początku XX wieku – pozbawiono wpływu na edukację w szkołach i wsparcia finansowego ze strony państwa. Optuje za zamienieniem zajęć z religii w szkołach na lekcje religioznawstwa, oraz za podatkiem kościelnym. Socjaldemokracja jest za prawem jednostki do zakończenia życia (eutanazji) i za świadomym rodzicielstwem (refundacja środków antykoncepcyjnych i legalizacja aborcji).
Środowisko KP krytycznie odnosi się do demokracji liberalnej, bo – według niej – to system, który spowodował nierówności społeczne i uważa, że polski kapitalizm opiera się na wyzysku. Uważa, iż przez nierówności społeczne spowodowane liberalizmem gospodarczym do władzy dochodzą populiści i religijni fundamentaliści.
Lewa strona sceny politycznej pragnie podporządkowania gospodarki ludziom. A w podatku progresywnym widzi obronę przed nadmierną rozpiętością w dochodach obywateli. Potrzebę wysokich podatków tłumaczy dbaniem o wysoką jakość dóbr i usług publicznych. Socjaldemokracja chce, by owoce wzrostu gospodarczego trafiały do zwyczajnych obywateli, a nie tylko do właścicieli.
Wizja lewicowej polityki zagranicznej opiera się na poszanowaniu prawa międzynarodowego. Lewica chcę Europy federalnej z mocną rolą Parlamentu Europejskiego. Tłumaczą to tym, że światu jest potrzebna silna Europa. Lewica nie widzi w wojnie rozwiązania, jedynie problem i porażkę dyplomacji. Uważa też, że terroryzmu nie powinno zwalczać się sposobem militarnym tylko metodami policyjnymi.
Socjaldemokracja jest przeciwnikiem „sztuki dla sztuki”, ceni sobie za to sztukę zaangażowaną. Lewica powinna wspierać kulturę, która nie utrzyma się wśród wolnorynkowej konkurencji, i dbać o wolność słowa w sztuce.
Lewica ceni sobie społeczeństwo zaangażowane, czyli takie, które wyraża swoją dezaprobatę poprzez różnego rodzaju demonstracje i wiece oraz uczestniczące w otwartych spotkaniach i debatach. Dąży do rozbudowania trzeciego sektora na poziomie lokalnym.
Trudno nie zgodzić się z tym wszystkimi postulatami i spostrzeżeniami. Te zagadnienia zostały szerzej opisane w książce, którą polecam, bo naprawdę warto ją przeczytać.