Krótko o Panu P.

Wczoraj zacząłem czytać książkę Janusza Palikota – „Poletko Pana P.”. Jest to zbiór notek z internetowego dziennika posła Platformy Obywatelskiej, którego prowadził przez 252 dni. Przyznam się, że bloga nie czytałem wcześniej, i pewnie nie zacząłbym, gdyby nie wydanie papierowe.
Kupując książkę w pewnej małej księgarni, liczyłem na dozę humoru ścinającego z nóg - do którego z resztą przyzwyczaił nas skandalista z PO. Zostałem mile zaskoczony. Z większości tych blogowych wpisów bije troska o ludzi z najniższych sfer społecznych, autor przy tym przedstawia kilka ciekawych rozwiązań, by pomóc im wyjść z tych „dołów”. W „Poletku Pana P.” Janusz Palikot apeluje do polityków, aby nie zapominali o ludziach, którzy ich wybrali, żeby nie zapominali o tym, że są przedstawicielami tych ludzi i że powinni dbać o ich interesy – a nie wykorzystywać mównicę sejmową do własnych interesów i do gry politycznej.
Jednak trochę smuci mnie to, że aby zwrócić uwagę na pewne ważne sprawy, by zainteresować nią ludzi, Palikot musi stosować różne prowokacje. Bo przecież chcąc o coś zaapelować, trzeba podążać głównym nurtem stabloidyzowanych mediów.
Jednakże najważniejszą cechą tego pana jest prawdziwość, której wśród polityków trzeba długo szukać. Może Janusz Palikot nie reprezentuje moich poglądów, może nie zagłosowałbym na niego, ale szanuję go za to, że jest prawdziwy i że w polityce nikogo nie udaje.