Postać Ernesto Guevary.

Dzisiaj mija 80. rocznica urodziny Ernesto Guevary. „Che” był organizatorem rewolucji w Argentynie. Przeprowadził też, wraz z braćmi Castro, powstanie na Kubie.
W tym artykule będę chciał pokazać przeobrażenie Geuvary – od studenta medycyny, romantyka do rewolucjonisty. Oczywiście nie zapominam o zbrodniach, jakie popełnił przy przeprowadzaniu tych rewolucji. W „Dziennikach Motocyklowych” i w „Mojej Rewolucji” szukałem pytania, co go skłoniło do walki o wolność i równe szansy dla ludzi z najniższych sfer.
Sądzę, że idea walki o wolność, powinna być najwyższym priorytetem u wszelkiej maści działaczy politycznych. Nie walki zbrojnej oczywiście, ale walki zgodnej z systemem demokratycznym dzisiejszego świata. Myślą przewodnią tego artykułu jest to, czy i co możemy czerpać od tej charyzmatycznej postaci dzisiaj.
Na samym początku „Dzienników Motocyklowych” spotykamy Ernesto Guevare jako młodego studenta medycyny, który łaknie poznania świata. Wyrusza on więc ze swoim przyjacielem, Alberto Granado, w podróż po Ameryce Południowej. Ta podróż w jego późniejszym życiu miała duże znaczenie, albowiem to podczas niej spotkał się z nierównościami społecznymi i to po tej podróży, jak przyznaje jego ojciec – Ernesto Guevara Lynch, zaczął wierzyć w system komunistyczny – upatrywał w nim spełnienie marzeń o powszechnej równości, wolności i braterstwie.
Geuvara opisuje w „Dziennikach Motocyklowych” spotkanie z przedstawicielami rasy araukańskiej, którzy zostali niegdyś zniewoleni przez białego człowieka oraz przypadek kobiety wykluczonej ze społeczeństwa z powodu choroby serca i astmy. „Che” przeciwstawiał się podziałowi kastowemu i segregacji rasowej. Duży fragment w jego zapiskach zajmuje historia konkwistadorów, wyniszczających kulturę Inków. Rażące jest też dla niego to, że burżuazja nie interesowała się problemami ludzi z niższych warstw społecznych i że nie chciała temu zaradzić.
Między zakończeniem „Dzienników Motocyklowych” a początkiem „Mojej Rewolucji” mijają dwa lata. Ernesto przedstawia organizowanie Armii Powstańczej przez Fidela Castro i późniejszą walkę zbrojną (dziś można by określić je mianem „działalności terrorystycznej”). Tłumaczy też, czemu bierze udział w tym powstaniu – według niego demokracja kształtuje się żmudnie i różnego rodzaju stronnictwa muszą iść na wiele ustępstw, by dojść do władzy, dyktatura za to nie ma realnego wsparcia większości obywateli. Zaciekawiło mnie też to, że Guevara przedstawia siebie, jako osobę stojącą z boku tych wszystkich wydarzeń na Kubie. Określa Armię Powstańczą mianem monolitu - Fidel Castro podobno umiał zjednywać sobie ludzi, a gdy już podejrzewał kogoś o zdradę, to nawet nie cofną się przed morderstwem. Ciekawy jest też cytat z El Comandante: „noszę brodę, ponieważ wszystko, co robię, to jedno wielkie dziadostwo” (jak wiadomo tą brodę nosi do dzisiaj – ciekawe czemu, prawda?).
Postać Ernesto „Che” Guevary jest świetnym przykładem na to, że można zmieniać świat – na dobre, ale też niestety na złe.