CV - aksamitna forma wyzysku.

Chcąc czy nie chcąc, wkroczyliśmy w okres późnego kapitalizmu. To zjawisko zostało sformułowane przez Wernera Sombarta już na początku XX wieku. Jest to kapitalizm zreformowany - bądź kapitalizm „z ludzką twarzą” - czyli taki, który posiada ubezpieczenia społeczne oraz taki, gdzie państwo stymuluje wolny rynek. Wszystko jest ładne i piękne. Nie ma już takiego wyzysku, jaki opisywał Marks w XIX wieku.
Tak to wszystko wygląda, gdy spojrzy się na to powierzchownie. Kiedy zagłębimy się w badania nad późnym kapitalizmem, to zauważymy, że wszystko nie jest takie ładne. Pod kotarą, jak to bywa najczęściej – chociażby w Polsce, ochłapów socjalnych, kryje się nadal wykorzystywanie pracownika. Niewątpliwie obrońcy systemu kapitalistycznego będą uważać, że państwo zwalcza wyzyskiwaczy. Zwalcza czy nie zwalcza – nieistotne. Oczywiście, że dobrze jest, gdy rządzący dbają o interesy swojego obywatela (a nie tak, jak rząd PO, który nie zainteresował się inicjatywą powołania związków zawodowych dla Polaków na terenie Wielkiej Brytanii i Irlandii), jednak rzeczywiście nie chodzi o wyzysk taki, jaki opisywał w swoich książkach Karol Marks. Wyzysk w XX w. nabrał nowej, określam ją mianem „aksamitnej”, formy wyzysku. Otóż chodzi o CV (Curriculum Vitae). Dzisiaj jednostki, które wkraczają w świat pracy, starają się zdobywać kolejne punkty do swojego życiorysu – robią to często gęsto za darmo lub za marne grosze. Nierzadko na czas nieokreślony. Kończą też szkoły i różnorakie kursy, za które płacą często dużo pieniędzy. Ci pracownicy starając się, zdobywają tylko punkty w CV. Niegdyś pod tym względem było lepiej, bo szybciej można było znaleźć miejsce w systemie, dziś jedynie kolejny akapit. CV pozwoliło zrzucić odpowiedzialność z systemu na ludzi, którzy „za mało się starają”.