Po lewej stronie coś drgnęło

Raz na jakiś czas zdarza się, że media w Polsce zwrócą uwagę na lewą stronę sceny politycznej. Tak było podczas wyborów na przewodniczącego SLD, i tak samo było w ostatni weekend, kiedy to dość popularne odrzuty z Sojuszu razem z neoliberałami, którzy poprzez swoje technokratyczne działania w latach 90. wypadli za margines polityki, zainicjowały nowy centrolewicowy ruch w Krakowie. Oprócz nich pojawili się Wojciech Olejniczak i Ryszard Kalisz, którzy są w wewnętrznej opozycji do Napieralskiego. Sam prezes SLD stwierdził, że nie bywa tam, gdzie go nie chcą.

Już w czerwcu tego roku doszło do zainicjowania innego, już mniej mainstreamowego i bardziej antykapitalistycznego ruchu po lewej stronie, mianowicie Kongresu Porozumienia Lewicy. Grzegorz Napieralski już z nimi chciał współpracować, więc napisał list, który odczytano na II Walnym Zgromadzeniu.

Lewica w Polsce w końcu coś zrozumiała. Coś drgnęło, zmieniło się. Tendencja dzielenia się i tworzenia kolejnych kanap politycznych lewicy odwróciła się. Politycy, którzy niegdyś tryumfowali, poszli po rozum do głowy i odkryli, że mogli to robić tylko razem, a nie osobno i w rozbiciu.

„Otwarta Polska” (bo tak nazywa się ten centrolewicowy ruch) i KPL mogą jednak jedynie powstrzymać ekspansję polityczną dwóch partii prawicowych – narodowo-katolickiego PiSu i neokonserwatywnej Platformy. Same jednak nie są zdolne do rządzenia. Na lewicy coś drgnęło, ale wielkich zmian wciąż brak.

Tekst ukazał się na www.okolewe.pl