Kto po Kaczyńskim?

Już za dwa lata wybory prezydenckie. Mówi się, że kampania już wystartowała, więc chyba warto zastanowić się, kto ma największe szanse do zwycięstwa w nich.

Lech Kaczyński, aktualny Prezydent Rzeczpospolitej oraz kandydat Prawa i Sprawiedliwości na to stanowisko w 2010 roku, ma – nie łudźmy się – najmniejsze szanse, by ponownie nim zostać. Poważny problem ma jego macierzysta partia, która ryzykuje tym swój dalszy byt na scenie politycznej, bo przegrany kandydat może pociągnąć PiS za sobą, a partia ta nie wyszła jeszcze z kryzysu po przegranych wyborach w 2007 roku. Kto mógłby zastąpić zatem Lecha Kaczyńskiego w kandydowaniu z ramienia partii jego brata? Jarosław Kaczyński? Mało realne, prezes boi się, że utraci kontrolę nad swoją partią. Zbigniew Ziobro? Tak samo jak przy kandydowaniu szefa PiSu - nierealne. Przed Prawem i Sprawiedliwością trudna decyzja do podjęcia w przyszłym czasie, warto się temu uważnie przyglądać.

Aktualny Premier i szef najpopularniejszej partii w Polsce ma już większe szanse na zwycięstwo w wyborach. Na razie stara się on nie popełniać żadnych rażących błędów, czyli nie bierze się za palące sprawy kraju. Tylko z czasem może się dla społeczeństwa rażące wydać to, że Donald Tusk nic nie robi, co oczywiście wykorzysta opozycja z prawa i z lewa. Trudne będzie także wytłumaczenie wyborcom, dlaczego Tusk rezygnuje ze stanowiska Premiera na rzecz Prezydenta z innego powodu, niż tylko chęć zdobywania kolejnych stołków. Niedawno pojawił się pomysł, by na fotel Prezydenta kandydował Lech Wałęsa, któremu najbliżej jest właśnie do środowiska Platformy Obywatelskiej. Dwór Tuska musi zdecydować, czy, narażając się na zwiększenie niechęci, wystawi aktualnego Premiera, czy poszuka kogoś nowego, być może Wałęsę. Może też wystawić kandydata koalicyjnego – Waldemara Pawlaka.

Najlepszym, jak na razie, kandydatem prawicy na Prezydenta RP jest (zyskujący coraz większą popularność ostatnio) Rafał Dutkiewicz - aktualny Prezydent Wrocławia. Jego osiągnięcia znane są wśród społeczeństwa, aczkolwiek tak znany nie jest, by znać jego brudy i pomyłki, które na pewno popełnił podczas pełnienia swojej funkcji. Także ten kandydat jest najatrakcyjniejszy dla prawicy.

A co z lewicowym kandydatem? Tutaj – w przeciwieństwie do prawej strony – brak tylu pretendentów, co stanowi zarówno o sile, jak i o słabości lewicy. Wciąż wymieniany na rynku „przyszłych Prezydentów Polski” jest Włodzimierz Cimoszewicz, który sam nie wyraża zgody, mimo że jest atrakcyjny dla SLD i innych mniejszych formacji lewicowych. Tylko nie wiadomo, czy po tym zostawieniu wyborców w środku kampanii z 2005 roku, Cimoszewicz zyska zaufanie wśród wyborców. Kto oprócz byłego Premiera? Olejniczak? Napieralski? Obie kandydatury wydają się równie śmieszne. Jakieś szanse ma Dariusz Rosati, jednak on nie może liczyć na więcej niż 15 procent. Więc kandydatem lewicy, który realnie może zagrozić prawicowcom i wygrać z nimi, ma tylko Włodzimierz Cimoszewicz.

Kampania prezydencka w 2010 roku będzie jedną z najciekawszych w dotychczasowej historii III RP.