Donald Tusk vs ludzie pracy

Kilkudziesięciu działaczy różnych związków zawodowych (OPZZ, „Solidarności” i FZZ) czeka od wczoraj na premiera Donalda Tuska, okupując budynek Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Związkowcy przyznają, że nie chodzi tylko o „pomostówki”, lecz o cały system zabezpieczenia emerytalnego.

A co robi Donald Tusk? Pojawia się przed Centrum „Dialog”, by nakrzyczeć i skarcić związkowców za to, że nie zgadzają się na prowadzenie neoliberalnej polityki pracy. Demokracja to jest taki ustrój, w którym mniejszość nie może i nie powinna terroryzować większości – mówi premier. Tylko warto przypomnieć mu też drugą część najprostszej definicji demokracji, na którą prawdopodobnie się powołuje. Demokracja to jest taki ustrój, w którym większość powinna dbać o prawa mniejszości.

To już nie pierwszy raz, gdy premier Tusk i Platforma Obywatelska udowadniają, że ludzie pracy i związki zawodowe ich nie interesują. W wakacje bodajże OPZZ zaproponowało, by rząd wsparł starania o powołanie związku zawodowego dla Polaków pracujących w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Jednak rada ministrów w ogóle się tym nie zainteresowała.

Cała ta sytuacja przypomina przypadek liberałów w czasach transformacji, którzy marginalizując ludzi pracy przy swoich reformach, zostali później przez te same osoby odesłani do lamusa. Wtedy Donaldowi Tuskowi udało się przed śmiercią polityczną uciec, tworząc Platformę Obywatelską. Dziś jednak wchodzi w buty swoich dawnych kolegów z Unii Wolności i czeka go ten sam los. Trzeba zrozumieć, że bez poparcia ludzi pracy nie ma szans w efektywnym rządzeniu, ale na to poparcie trzeba sobie zasłużyć.