To już cały rok minął, gdy zamieniliśmy prawicę na prawicę, czyli kartofle z PiS na frytki z PO. Ten okres, który politycy Platformy zmarnowali z różnych powodów, zakończył się upadkiem idei polityki miłości i spokoju, o jakim mówił cały czas Donald Tusk w kampanii wyborczej.
Platforma Obywatelska wraz z PiSem stworzyła sztuczny podział na „Polskę solidarną” i „Polskę liberalną”, dzięki któremu można było prowadzić kampanię wyborczą w 2005 roku. Wyrządzono przy tym wielką krzywdę polityce w Polsce, wprowadzając ostatecznie idee postpolityczną na salony. Po dwóch latach rządu „Polski solidarnej” w postaci PiSu, Samoobrony i LPR Donald Tusk wygrał jedynie walorami estetycznymi i anty-PiSowstwem, utrzymując podziały między dwiema prawicowymi partiami, czyli jego „alternatywą” wobec populistów. Dlatego nie bez powodu w pierwszym akapicie mówię o kartoflach i frytkach, parafrazując to, co napisała kiedyś Kinga Dunin. Kartofle są tradycyjnością, a frytki nowoczesnością, jednak wciąż jest to ta sama strona sceny politycznej.
Formowanie rządu Platformy wyglądało dość komicznie. Przez kilka lat partia Tuska chwaliła się swoim „Gabinetem Cieni”, a ostatecznie z niego do rządu trafiła tylko Ewa Kopacz i Mirosław Drzewiecki. Najlepszym przykładem „krótkiej ławki” PO było dramatyczne szukanie w ostatniej chwili kogoś na stanowisko ministra edukacji, kiedy to Jarosław Gowin odmówił Donaldowi Tuskowi, by nim zostać. Ostatecznie wybór padł na żonę znajomego, czyli na Katarzynę Hall, która była niegdyś nauczycielką matematyki. Pierwszym elementem postpolitycznym było obsadzanie reszty stanowisk ministerialnych ekspertami, zamiast – jak doradzali publicyści z lewa i z prawa - znanymi politykami Platformy, co mogłoby przynieść większą popularność rządowi. Ale Donald Tusk popularności rządu nie chce tak samo, jak nie chciał wcześniej popularności innych polityków PO. Premier Tusk traktuje swój rząd, jako etap przejściowy do prezydentury. Platformy nie traktował on nigdy jako partii politycznej, która na stałe wejdzie i zadomowi się w polskiej polityce, lecz jako spełnienie swoich zachcianek i zdobywanie kolejnych stołków. Gdyby tak nie było, to nie rozbijałby Unii Wolności. Gdyby tak nie było, to nie usuwałby różnymi sposobami znanych polityków, którzy mieli inne poglądy w pewnych kwestiach, niż on.
Dzisiaj rzeczywiście widać, że rząd PO stara się płynąć tak, żeby to było zawsze popularne i miało dobry oddźwięk wśród społeczeństwa. Widać przy tym także, że Donald Tusk pewnymi populistycznymi wypowiedziami podkrada elektorat PiSu, skracając sobie drogę do prezydentury. Rząd nie przedstawia żadnych konkretów i widać, że planu działania nie ma. Gdy już przedstawia jakieś tam konkrety, to jest jeszcze gorzej. Katarzyna Hall rzucała kilka propozycji – mniej lub bardziej bezwartościowych, głupich i niebezpiecznych. Jedyną reformą, jaką planuje ona wprowadzić jest podniesienie pensum nauczycielom i zabranie im „pomostówek”, co niewątpliwie jest zdobywaniem kolejnych procentów w sondażach, bo społeczeństwo nigdy nie było przyjaźnie nastawione do pedagogów. Rząd, minister edukacji i premier Tusk powinni raczej mówić o poprawie jakości publicznej edukacji i polepszeniu sytuacji majątkowej nauczycieli, którzy będą kształcić i wychowywać kolejne pokolenia. Jedynym dobrym pomysłem była szkoła podstawowa, kształcąca od szóstego roku życia, ponieważ różne badania na świecie pokazały, że im jest wcześniej zaczyna się edukacja, tym bardziej zniwelowane są późniejsze nierówności między dziećmi z rodzin bogatych, a biednych. W sprawach edukacji wyższej też nie ma nic, czym można się pochwalić – jest jedynie kompromitacja. Donald Tusk dużo mówił o znaczeniu edukacji, ale widać, że planu na poprawę jej nie ma.
Ewa Kopacz, minister zdrowia, działa podobnie. Rzucony został pomysł zapłodnienia in-vitro, lecz po sprzeciwie Kościoła katolickiego od razu go cofnięto. PO próbowało zaś wprowadzić, a właściwie wciąż próbuje, pomysł komercjalizacji (czyli prywatyzacji) szpitali, co spowoduje uniemożliwienie dostępu do lecznictwa ludziom najbiedniejszym. Wciąż nie wiadomo, dlaczego pomysł odpolitycznienia prokuratury nagle przepadł, choć (mimo sprzeciwu Lecha Kaczyńskiego i PiSu) PO uzyska większość w parlamencie przy pomocy SLD. Kolejny sztandarowy pomysł ekipy Tuska, czyli połączenie miast autostradami, także nie zostanie zrealizowany do czasu Euro 2012.
Na początku napisałem, że pierwszy rok rządu kończy się upadkiem polityki miłości Tuska, a kończy się dlatego, że Platforma wchodzi w spór z ludźmi pracy, nie prowadząc dialogu ze związkami zawodowymi, zaś jedynie z pracodawcami i neoliberalnymi ekonomistami. Premier Tusk nie nauczył się tego od poprzednich liberalnych rządów, że wchodząc w konflikt z ludźmi pracy, może zostać odesłany później przez nich na margines polityki. Zbigniew Chlebowski stwierdził niedawno, że ich partia „nie chodzi na pasku żadnego związku”, ale nie chodzi o to, by chodzić na czyimś pasku, lecz uznać drugą stronę za ważną i dochodzić z nią do kompromisu, który będzie dobry dla obu stron. To są podstawowe kwestie w polityce. Platforma Obywatelska, jako partia technokratyczna i prowadząca „jedynie słuszną politykę ekonomiczną”, zapomina o tym, zarówno w komisji trójstronnej, jak i w parlamencie, zachowując się niczym ugrupowanie posiadające władzę nie od ludu, lecz od istot najwyższych! Zapomina także o tym, że nie jest jedyną partią w Sejmie i że te inne partie różnią się od Platformy programem, który chcą realizować. Mogą świadczyć o tym wypowiedzi Donalda Tuska o opozycji, jako o „psujach”, a tak na pewno polityki miłości i współpracy się nie prowadzi. Kolejnym błędem PO był brak zainteresowania inicjatywą tworzenia związków zawodowych dla Polaków w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Może już wtedy (a było to w wakacje) chcieli udowodnić, że „nie chodzą na pasku żadnego związku”.
Plusami roku rządów Tuska i Platformy jest wycofanie wojsk Polski z Iraku, kontynuowanie polityki Joanny Kluzik-Rostkowskiej oraz poprawa wizerunku RP na arenie międzynarodowej, choć polityka zagraniczna od czasów poprzedniej ekipy nie zmieniła się zbytnio. Jest to jedynie zmiana kosmetyczna, choć ważna w dyplomacji. Ciekawy jest program partnerstwa wschodniego, lecz szef MSZ, który jest najmocniejszym ogniwem rządu, nie postarał się zbytnio, by wciągnąć do niego także i Niemcy, z którymi program ten wydałby się opinii publicznej i elitom w UE ważniejszy.
O mocy i triumfie Donalda Tuska oraz jego Platformy Obywatelskiej decyduje słabość i wciąż pamiętana kompromitacja jej opozycji – PiSu i SLD. Dopóki nie pojawi się ktoś nowy z lewicy bądź z prawicy, dopóty Donald Tusk będzie śmiał się nam w twarz, bo to on jest dziś hegemonem polityki w Polsce.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)