Minister braku kompetencji

Siódmego marca – w przeddzień święta kobiet – premier Donald Tusk w imię polityki miłości postanowił przywrócić urząd Pełnomocnika ds. Równego Traktowania. Jest nim od kilku miesięcy Elżbieta Radziszewska z Platformy Obywatelskiej. Tylko, że nic z tej decyzji nie wynika, ponieważ pani Radziszewska nic dotąd nie zrobiła.

Donald Tusk, przy ogłaszaniu opinii publicznej, jaką to decyzję w sprawie tego urzędu podjął, powiedział: mówimy dzisiaj o równym traktowaniu ludzi, obywateli względem prawa, ale także o równym traktowaniu przez urzędy w praktyce życia codziennego ludzi nie tylko ze względu na płeć, ale także wszystkie inne dystynkcje: rasę, poglądy, wyznanie, wiek. Jednak zapomniał wtedy dodać, że zapewne nie zrobiłby tego, gdyby nie wymogi stawiane w tej sprawie przez Unię Europejską.

Ten iście propagandowy zabieg (co można już stwierdzić po ośmiu miesiącach) połączony ze spełnieniem wymagań UE miał jeden dobry aspekt – następnego dnia poruszono w mediach temat nierówności ze względu na płeć, który w rodzimej debacie publicznej w ogóle nie istnieje. Takie pojęcia jak gender, „lepka podłoga” i „szklany sufit” nie padały chyba w ogóle w mainstreamowych mediach, a jeżeli tak, to tylko z ust feministek, które przedstawiane są w nich jako kompletne wariatki sfrustrowane swoim życiem. Taki stereotyp powoduje, że kobiety – nawet te uważające się za dyskryminowane w jakimś aspekcie - boją siebie określić, jako buntujące się obecnemu traktowaniu, ponieważ zostaną wrzucone do celi śmiechu i staną się „niekobiece”, niczym te wyklinane oszołomki - Szczuka i Senyszyn.

Wróćmy jednak do pani Radziszewskiej. W wywiadzie udzielonym programowi śniadaniowemu „Dzień Dobry TVN” (widać jak mało poważnie traktowana jest kwestia równouprawnienia w mediach) pani minister po masie ogólników stwierdziła, że jest koordynatorem między różnymi ministerstwami. Zaś w wywiadzie udzielonym Feminotece powiedziała, że posiada ogromne kompetencje, by zaraz potem oznajmić, iż tak naprawdę są one małe i że tak dużo to ona nie może, bo nie posiada takich kompetencji. Prawdą jest, że uprawnienia obecnego Ministra ds. Równego Traktowania są względem urzędu z lat 2001-2005 skromne, jednak są sprawy, którymi można (trzeba!) się zająć.

Osoba sprawująca taki urząd ma prawo do opiniowania projektów ustaw, monitorowania sytuacji w zakresie równego traktowania oraz – co wydaje się najważniejsze – promowania i propagowania problematyki równouprawnienia. Lecz pani Radziszewska takich działań nie podejmowała przez osiem miesięcy swojego urzędowania, zresztą czego można spodziewać się było od osoby, która głosowała niegdyś przeciwko swemu dzisiejszemu stanowisku oraz przeciwko ustawie o równym statusie kobiet i mężczyzn. Nie dziwi więc fakt zaniechania tak ważnych spraw, jak dyskryminacja ze względu na płeć, i zajęcie się – według pani minister – „naprawdę dyskryminowaną grupą w Polsce”, jaką są chrześcijanie!

Na koniec warto przypomnieć, iż kobiety są lepiej wykształcone, niż mężczyźni, co nie odzwierciedla się w ogóle w płacach, a temat przemocy wobec kobiet jest całkowicie przemilczany (zarówno przez polityków, jak i dziennikarzy). Ostatnio pojawiła się sprawa żałosnych porad urzędników z PIP, lecz to nie pociągnęło za sobą chęci do zmian. Czy musimy czekać aż wydarzy się coś złego, by w końcu na serio zacząć rozmawiać i działać? Wszystko na to wskazuje, niestety.