Młodszy brat

Cóż się wydarzyło ostatnio w polityce złego i przedziwnego zarazem. SLD – określająca siebie mianem „lewicowej partii” – zagłosowała za odrzuceniem weta prezydenta ws. emerytur pomostowych, dając pole do popisu Lechowi Kaczyńskiemu, jako prawdziwemu obrońcy ludu, oraz Prawu i Sprawiedliwości, które dwoma latami rządów udowodniło, że partią społeczną nie jest.

Zdrowy spór wewnątrz partii zawsze (a przynajmniej bardzo często) przynosi korzyści. Do takich sporów dochodziło na przestrzeni ostatnich lat wśród partii socjaldemokratycznych, które wybrać musiały, jaką ze ścieżek mają podążać – czy tą „trzecią drogą”, czy być może wciąż socjalistyczną. Opis ten nie pasuje w żadnym razie do tego, co dzieję się w SLD. Tam dochodzi do sporów, które są wyniszczające, a na dodatek nie opierają się na żadnej wizji programowej, ale na tym, do kogo się upodobnić, kogo być „młodszym bratem”. Dla partii, która posiada własny program polityczny, nie powinno mieć znaczenia to, z kim się głosuje. Stronnicy Wojciecha Olejniczaka zapewne stwierdziliby, że głosowanie z PiS to polityczna śmierć Sojuszu. Najlepszym kontrargumentem dla frakcji „nowoczesnej lewicy” – jak określają się ludzie Olejniczaka – jest to, że głosowanie z bardziej popularną Platformą i tak nie przyniesie korzyści, bo skoro wyborca przy urnie będzie miał do wyboru partię Donalda Tuska i podróbkę (czy jak określił to Przemysław Gosiewski - na którego myślałem nigdy się nie powołam – „młodszego brata”) tej partii, to pewne jest, że wybierze oryginał. W całej tej sprawie nie pomaga fakt, że to media i dziennikarze kreują Napieralskiego na jakiegoś zwolennika PiSu, zapominając o czymś takim, jak program polityczny.

Kwestia związana z tzw. podgryzaniem też jest rozpatrywana źle. Panuje takie oto przekonanie, iż najlepiej podgryzać partii, która ma go najwięcej. SLD ma akurat dość łatwe zadanie w czasach, gdy podział na lewicę i prawicę jest rozróżniany na dwóch płaszczyznach. Na polu polityki obyczajowej partia Napieralskiego może przyciągnąć ten bardziej liberalny elektorat PO, zaś na polu polityki gospodarczej ludzi pracy od PiS oraz grupę sfrustrowanych młodych ludzi, która zwiększać się będzie w czasie kryzysu finansowego w Polsce i w późniejszych latach. To zapewnić może temu ugrupowaniu sukces – bycie po prostu lewicą.

Wojciech Olejniczak dużo mówił o „nowoczesnej lewicy”, powołując się na centrolewicowy model w Europie Zachodniej. Od tego jednak partie socjaldemokratyczne zaczynają odchodzić, ku uciesze społeczeństwa przy okazji. Czy w czasach, gdy sypie się system kapitalistyczny oparty na neoliberalnym dogmacie, głupotą nie jest odwoływanie się do niego, będąc w partii, która ma w nazwie słowo „lewica”? Ugrupowanie, ślizgające się w sondażach na progu wyborczym, powinno zacząć od utrzymania tego elektoratu, który już ma. Odrzucając weto prezydenta, SLD straci z czasem nawet tych kilka procent. Jeżeli udałoby im się jakoś uratować tonący statek na kolejnych parę lat, to pewne jest już teraz, że Sojusz nie stworzy razem z innymi partiami lewicy wspólnej listy do europarlamentu. Czy zatem jedynym dobrym rozwiązaniem dla SLD jest „wyprowadzenie sztandaru”?