A po co nam kolejny szeryf?

Andrzej Czuma został nowym ministrem sprawiedliwości. Wszyscy dziennikarze i publicyści, jak jeden mąż, stwierdzili wczoraj, że to wspaniała, choć zaskakująca, decyzja premiera. Jakżeby inaczej być mogło.

Premier Donald Tusk przedstawiając nowego ministra, stwierdził, iż podjął taką decyzję, ponieważ Andrzej Czuma ma piękny życiorys. Był w końcu dysydentem w PRL. Premier większość czasu spędził na przedstawianiu pasji Czumy – uwielbia on wspinaczkę i uprawianie różnych innych sportów. Potencjalny widz TVN24 (które nadawało tę konferencję premiera z wielką pompą z żółtym, zamiast czerwonego, paskiem) mógł zapytać, co to ma wszystko do rzeczy? Co ma piernik do wiatraka? Czy człowiek, który był osądzany przez niesprawiedliwy system, jest stworzony do prowadzenia Ministerstwa Sprawiedliwości? Co ma do dobrego zarządzania sądownictwem i prokuraturą jeden z najwyższych wyroków w Polsce Ludowej? Czy ministrem nie powinien być człowiek znający się na rzeczy, najlepiej profesor prawa, jak Ćwiąkalski chociażby?

Prawicowi publicyści bardzo się ucieszyli z nominacji Czumy. Brakowało im takiego szeryfa, który za dobre wynagradza, a za złe karze. Oczywiście „zło” i „dobro” relatywnie przez nich postrzegane. Chcieli takiego nowego Ziobro. Czuło się to już podczas formowania rządu przez Donalda Tuska, gdy toczyła się debata w mediach o „anty-Ziobro”, „pro-Ziobro” oraz w końcu o „lepszym Ziobro”, co było już totalnym zaprzepaszczeniem dobrego startu Zbigniewa Ćwiąkalskego, który chciał rzeczowo podejść do spraw ministerialnych i normalizować prokuraturę, a przynajmniej sprawiał takie wrażenie. Choć z drugiej strony swojego największego z celów nie spełnił – nie rozdzielił stanowiska prokuratora generalnego od ministra sprawiedliwości, dlatego nie powinno nikomu brakować byłego ministra.

Trzeba przy okazji przyznać także Donaldowi Tuskowi, że umiejętnie wykorzystał słabe zaplecze swojej partii przeciwko PiS-owi, które to zawsze lubiło odwoływać się do martyrologii polskiej, hołubiąc byłych dysydentów (oczywiście tych, którzy nie zakładali „Wyborczej”) i posła, teraz już desygnowanego na ministra, Andrzeja Czumę zawsze sobie poważało (choć są wyjątki, jak „koledzy” z komisji sprawiedliwości – Kurski i Mularczyk).

Po co nam kolejny szeryf? Czy już doświadczenia z tym ostatnim nie nauczyły nas czegoś? Ja, w przeciwieństwie do różnych osób tęskniących za polityką zamordyzmu nie wobec przestępców, ale wobec oponentów politycznych, życzę ministrowi Czumie dokonania reformy w Ministerstwie Sprawiedliwości, a nie „szeryfowania” nad Polakami.