Wkład min. Kopacz w teorię ekonomii

       Prawo podaży i popytu jest prawem uniwersalnym, wszechświatowym i nawet nadmiar Bogów jest przez to prawo regulowany. W praktyce działa ono w ten sposób, iż przy braku jakiegoś dobra następuje walka o nie - na różne sposoby - reglamentacja, losowanie, kolejki, przedpłaty, zapisy, kartki, żółte firanki, dzielenie na tych, którzy dostęp do owego dobra mają i na tych którzy mogą sobie tylko marzyć. Znamy to aż nadto dobrze z czasów słusznie minionych. Przy zwiększonej podaży i ofercie następuje sytuacja odwrotna; właściciele tych dóbr szukają wszelkich sposobów by je upłynnić, na raty, z odroczoną płatnością z bonifikatami, z bonusami, produkuje się tony materiałów reklamowych, na akwizycję i reklamę idzie jedna trzecia kosztów produkcji, nie można się opędzić od domokrążców.To samo dotyczy usług medycznych; czytałem książki i oglądałem filmy - na czym polegała instytucja lekarza domowego w Anglii; otóż lekarz domowy chodził po domach i namawiał usilnie do przeprowadzenia badań, do leczenia takiego, czy innego potencjalnego schorzenia - zachowywał się podobnie do obecnych akwizytorów chcących sprzedać komplet sztućców. To jest właśnie nadmierna podaż i tak skutkuje. 

       Jedynie minister Kopacz dzielnie, samotnie ukuła całkiem odwrotne prawo, które brzmi: im większa jest podaż (w tym wypadku usług medycznych) - tym kolejki po te usługi są dłuższe.

       Tego typu wiekopomne odkrycie nowego ekonomicznego prawa burzy podstawy całej ekonomii, obala prawa formułowane w tej dziedzinie wiedzy - począwszy od Adama Smitha i jako takie zasługuje nie na jednego, ale przynajmniej na dwadzieścia naród Nobla.

       Minister Kopacz ma jeszcze wiele wybitnych uzdolnień; w rządzie Donalda Tuska odgrywa rolę niezłomnej Dolores Ibarruri - słynnej La Passionarii. Kiedy potrzeba, to potrafi przywołać do porządku nawet marszałka Schetynę. Ale o tym  - innym razem.