44 obserwujących
84 notki
106k odsłon
  1006   0

Rozwiązanie TOE (XXI).

Rozwiązanie TOE (XXI).

 

 

Rozwiązanie TOE jako wskazanie nowego paradygmatu nauki,

 

                 Czyli

 

Rozważania podsumowujące wykłady pt. „ W poszukiwaniu Tożsamości Kosmicznej” oraz „ O logiczno – pojęciowych podstawach Wielkiej Unifikacji, spełniającej warunki TOE”, opublikowane na Salonie 24 oraz na www.sheller.pl.

 

 

 1.  Prawo Zachowania w fizyce, a fundamentalność fenomenu Kosmosu.

 

Najogólniejszy sens tak zwanego „Prawa Zachowania” w fizyce wyraża następująca konstatacja: W Przyrodzie nie jest możliwe powstanie czegokolwiek z niczego, jak i cokolwiek co powstało, nie może zamienić się w nic. Odmianą powyższego wyartykułowania jest jeszcze prostsze twierdzenie, które brzmi : Przyroda nie znosi pustki.

 

Zatem z Prawa Zachowania wynika, że natura Kosmosu polega na pełni. „Pełnia” z kolei jest tym, co realizuje się przez bycie kontinuum. Dla pełni rozumianej jako kontinuum „pustka” oznacza „przerwę”. Zatem Prawo Zachowania daje się dointerpretować jako wskazujące na Kosmos będący  Bytem, który nie posiada przerw: polegający na wypełnieniu o cesze kontinuum.

 

Jeżeli nie chcemy naruszyć Prawa Zachowania, musimy zgodzić się co do tego, iż makroskopowy dualizm  Kosmosu ujawniający się relacją ciało – przestrzeń oraz mikrokosmiczny dualizm tegoż samego Kosmosu, ujawniający się relacją korpuskuła – pole, nigdy nie mogą zawierać w sobie przerwy takiej, która pozbawiałaby ich uczestnictwa w przynależności do kontinuum wypełnienia kosmicznego. Prosto mówiąc, nie jest możliwy żaden typ przestrzeni, czy pola, ani korpuskuły i ciała, które nie byłyby tak samo pełne jak pełność wynikająca z Prawa Zachowania ( na konieczność bycia przez Kosmos pełnią a nie pustką zwracali uczeni uwagę, wskazując na eter jako wypełnienie wszechświata).

 

Uzasadnienie:

 

: Prawo Zachowania domaga się najpierw tego, aby Kosmos był rozumiany w takiej dyscyplinie logicznej, która wymusza postrzeganie, iż mimo obserwacyjnej różnorodności zjawiskowej Kosmosu, żadnemu z dających się wyróżnić elementów Rzeczywistości Aktualnej, nie wolno przypisać bycia w stanie rozerwania z wypełnieniem Kosmosu, jako kontinuum. Takie postawienie sprawy obliguje do zauważenia, iż Kosmos jest „substancjalną” jednią, która nie dopuszcza do możliwości wystąpienia stanu wobec siebie zewnętrznego, czyli do ubytku ani przyboru wypełnienia poza siebie i do siebie.

 

Zatem Kosmos, to wedle już dokonanych ustaleń, musi polegać na byciu Ostatecznością niczym nie ograniczoną z uwagi na brak wobec niej jakiegokolwiek zewnętrza ( zewnętrze umożliwiałoby bowiem naruszenie Prawa Zachowania), a przeto musi być bezkresem swego zalegania.

 

Trzymając się logiki i posiłkując się danymi empirycznymi, musimy przeto zauważyć, iż gęstość spostrzegana jako forma kondensacji w obiektach cechujących się masą spoczynkową i rozrzedzenie jako forma kondensacji spostrzegana jako przestrzeń pozbawiona masy spoczynkowej, nie polegają na różnicy w gęstościach wypełnienia kosmicznego. Mało tego: istota kontinuum, którą artykułuje Prawo Zachowania, polegać musi na tym, iż nie ma doń zastosowania kryterium gęstości, gdyż kontinuum jako stan wewnętrznie lity nie może zawierać  wielości składników. Kontinuum jest lite wewnętrznie, czyli jest jednią. Wnioskiem koniecznym z tego, co już zostało powiedziane, jest: Dająca się zaobserwować zawartość w obiektach i dająca się zaobserwować zawartość pól siłowych w przestrzeni nie mogą należeć do fizycznej i pojęciowej kategorii „wypełnienia”. Nie mogą, ponieważ różnice w zjawiskach zawartości polegają na różnicach w gęstości, a co jest w sprzeczności z dokonanym tu ustaleniem, iż kontinuum (jako stan absolutnie lity) nie podlega szacowaniu przy pomocy pojęcia „gęstości”.

 

 

2.Matematyczność a fizyczność sensu Prawa Zachowania.

 

Oto wyobraźmy sobie, że pewnej wielkości stanu fizycznego przypisujemy liczbową wartość 1. Badając tak założony obiekt fizyczny, odnajdujemy, iż jest on złożony z np. 7354 części. Uznajmy, że obiekt ten przyjmujemy postrzegać wedle Prawa Zachowania. Jest oczywiste, że w takim postawieniu sprawy, obiekt ten jest ostatecznością, a z tego wynika, iż Prawo Zachowania dotyczy stosunku elementu takiej Ostateczności do tejże Ostateczności jako całości. I którykolwiek z owych 7354 elementów nie wyróżnimy, to zgodnie z prawem zachowania będziemy musieli twierdzić, iż jest on pochodną  tej całości i że jakkolwiek by się go nie poddawało eksperymentom, to zawsze stwierdzimy, że jest ów element jednym z 7354, a nigdy nie stwierdzimy, iż jest on 7355-tym. Zauważmy także, że skoro całości złożonej z 7354 elementów przypisaliśmy matematyczny sens jako „1”, to jest logicznie zabronione przypisanie sensu „1” któremukolwiek elementowi. I na tym także polega istota Prawa Zachowania, że zabrania ono przypisanie całości możliwości bycia częścią (elementem, składnikiem).

Lubię to! Skomentuj29 Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale Technologie