Boże Narodzenie, czyli samouniżenie Boga

Boże Narodzenie to nie mityczne wydarzenie - to realne zejście Boga ku ludziom w postaci człowieka.

W tradycji chrześcijańskiej to po prostu przyjście Chrystusa na Ziemię w ludzkiej postaci. W teologii katolickiej to jedna z najgłębszych prawd wiary - jedna z najdonioślejszych jej tajemnic. Spoglądając na to niezwykłe, ponadczasowe i jednocześnie tak bardzo czaso-przestrzenne Misterium z perspektywy Starego i Nowego Testamentu - z perspektywy teologii rabinistycznej i katolickiej - spektrum naszej wiary zyskuje nową głębię. Nowe zrozumienie. Nowe a jednak poprzedzone wielowiekową intuicją, która na przestrzeni wieków przekuła się w tradycję.

W Starym Testamencie Bóg działał przez znaki i Aniołów. Oprócz momentu stworzenia pierwszych ludzi, gdzie przy uczynieniu Adam i Ewy po raz pierwszy mowa jest o Trójcy Św. ("uczyńMY człowieka"), w ST nie spotykamy Boga bez pośrednictwa znaków i symboli. W tymże za przyczyną proroków - szczególnie zaś Izajasza - pojawiają się jedynie pewne przeczucia/od-czucia/Boże intuicje Wcielenia - przyjścia Boga do ludzi - wyjścia Boga ku ludziom jeszcze bliżej, niż choćby na pustyni, gdzie Jahwe "osobiście" prowadził Naród Wybrany; W dzień w postaci obłoku jako Ojciec - w nocy w postaci ognia jako Pan.

Starotestamentalne antropomorfizmy, w których przypisuje się Jahwe typowo ludzkie uczucia, jak radość, zazdrość, złość itp., w Nowym Testamencie stają się czymś więcej niż tylko poezją - stają się realną Bożą rzeczywistością. Jednak już w ST ukazana jest naprzemiennie potęga i samouniżenie - "kenoza" - Boga. Z jednej strony Jahwe schodzi ku ludziom - choćby w wydarzeniu ciernistego krzewu czy Swojej obecności na górze Synaj - z drugiej zaś - szczególnie u proroków - pojawia się tendencja wywyższania człowieka, który przemawia w imienu Jahwe - jest Jego przedstawicielem.

Stworzyciel jednak sam decyduje o czasie i miejscu Swego objawienia się - ukazania się. Rabinistyczne teksty posługują się terminem "szekina", czyli "zamieszkać". Zamieszkuje On pośród Swojego ludu jako "jeden z nich" - staje na czele historycznej wspólnoty Izraela; w Namiocie Przymierza czy też Świątyni. Szanuje konkretny czas i konkretną przestrzeń dziejową, z której człowiek wyzwolić się nie jest w stanie - z któej wyzwala się tylko w jednorazowej i oryginalnej chwili śmierci; Oddzielenia duszy od ciała. Ostatecznie i w pełni Bóg-Ojciec uniża się w Swoim Synu, Jezusie Chrystusie. Staje się człowiekiem, aby niejako pod jego "postacią" zakryć Swój Boski Majestat. "Bóg szanuje wolność ludzi tak daleko, że przez swoje uniżenie się przemawia właśnie do tej wolności" (Ch. Schonborn, Bóg zesłał Syna Swego. Chrystologia,s. 117, Poznań 2002).

W Nowym Testamencie Jahwe jest Boskim "szekina". Jego samouniżenie się - "kenoza" - dokonało się w życiu i śmierci Jego Jedynego Syna, Mesjasza zapowiadanego m.in. przez proroka Izajasza już VII wieków przed wydarzeniem Wcielenia. Ojciec posłał Syna i w Nim stał się jednym z nas - jednocześnie pozostając Sobą, wskazując nam, jak żyć w pełni po ludzku - jak człowiek "stworzony na Boży obraz i Boże podobieństwo".

Jahwe w momencie Bożego Narodzenia daje nam Siebie - daje nam Wszystko.

Oby to Boskie Wszystko, stało się naszym codziennym Wszystko - takie składam Państwu Bożonarodzeniowe życzenia.