Miasto '44... Serce '44... Człowiek '44...

 

Film Janka Komasy „Miasto 44”, na który – nie ukrywam, czekałem z ogromną niecierpliwością, poruszył w mnie tę szczególną część mojego”ja”, które tęskni, pragnie i żyje...

 

Miasto '44... Serca '44... Człowiek '44...

 

Tęsknię za tymi ludźmi, za tamtym tak zwyczajnie wakacyjnym latem roku 1944...

Ci młodzi pełni odwagi ducha i prawdy w sercu są przykładem dla mojego ducha i serca...

Gdyby blask słońca zasłoniły mi wojenne chmury, nie wiem, co bym wybrał:

Zakrwawione ręce czy samotność krzyku w oddali?

A może jedno i drugie – dlatego tęsknię za tamtymi ludźmi, za nadzieją dla szemrającego rozumu...

Zapewne było to upalne lato, jak gorące jest serce młodego człowieka...

Szczególnie tamtych czasów – szczególnie tego serca wychowanego w duchu etosu II Rzeczpospolitej Polskiej...

Etosu Ojczyzny naszej odzyskanej po 123 latach z łap agresywnych sąsiadów...

Geopolitycznie znajdowaliśmy się i znajdujemy się pośród dwóch „plemion”, spoglądających na odważny i mężny Naród Polski przez pryzmat a to własnych kompleksów, a to mocarstwowych ambicji – każdy wiek to potwierdza – a historia to najlepsza nauczycielka życia...

Dlatego pragnę poznać tych tysiące z tłumu skazanego na śmierć, pośród którego kroczyli Baczyński, Wojtyła, Herbert...

Ilu takich pięknych sercem, mądrych prawdą i odważnych duchem rozlało krew, abyśmy nie ustali w zgłębianiu Prawdy, lgnięciu do Dobra i w zachwycie nad Pięknem...

 Tęsknię za pokoleniem Kolumbów, za ulicami słonecznego sierpnia 44...

To miasto żyje w nas, Polakach – tym miastem jest nasze Serce...

Wierne, mężne, odważne, szalone w życiu dla wartości i miłości po śmierci kres...

Tęsknię za Tobą, Człowieku 44...

Dziś patrząc na niektórych u steru władzy, dla których „polskość to nienormalność” - to przekleństwo brzmi, jak pogarda dla krwi i łez – serca i rozumu pełnych wierności wartościom spoza zmiennego świata...

 Idźmy dalej, wiedząc skąd nasza siła – patrząc na Horyzont...

Bo Miasto '44 to Miasto Twoich Marzeń i Tęsknot najbardziej ludzkich...

Najbardziej Boskich...

 

IdźMY...